Φεύγω..

Πριν ένα χρόνο μετακομίσαμε από την πόλη εδώ στην εξοχή.

Τώρα ήρθε η ώρα να μετακομίσω και το "εικονικό" μου σπίτι, εδώ: http://niobh.blogspot.com/

Νά'μαι Κι Εγωωωωωω!!!

Επειδή τελευταία πολλά περίεργα συνέβαιναν στον Παθ, είπα να μετακομίσω το μπλογκ εδώ... στην εξοχή.

Έτσι κι αλλιώς η ζωή στην πόλη δεν μου ταιριάζει πια.

Τα έπιπλα κι όλα τα μπαγάζια θα τα μεταφέρω σταδιακά, μη πάθω και κανένα λουμπάγκο και με χάσετε..

Μέχρι να τακτοποιηθώ στο καινούργιο μου "σπιτικό" θα σας παρακαλέσω να δείξετε κάποια ανοχή.

Τώρα έχω δουλειές με φούντες, μετά όμως θα έχουμε όλο το χρόνο να τα λέμε και να σχολιάζουμε την καθημερινότητά μας.

Φιλιά πολλά.

Kίνησε ο Εβραίος...

Σήμερα είχα κέφι να γράψω (μετά από ποοοολυυυυ καιρό) στο μπλογκ..

Είπα η γυναίκα να βγάλω το κεφάλι απ'το τσουβάλι που το έχω χωμένο μήνες τώρα, να πάρω μια ανάσα!

Χαμογέλασα στον εαυτό μου κι άνοιξα το λαπτοπ.

Θα τους κάνω έκπληξη, σκέφτηκα.

Έλα όμως που την έκπληξη και μάλιστα δυσάρεστη, μου την έκανε ο Παθ!

Την πρώτη κρυάδα την πήρα απ'τη Γιώτα που είχε αφήσει στο προφίλ μου ένα σχόλιο.

"πέρασα να δω τί κάνεις, αλλά δεν βλέπω το μπλογκ" .. ή κάτι τέτοιο.

Μ'έζωσαν τα μαύρα φίδια.

Πώς δεν βλέπει δηλαδή το μπλογκ;

Τί έγινε;...  μαγική εικών;

Και πάω να δω.... τρόπος του λέγειν δηλαδή, γιατί δεν είδα ΤΙΠΟΤΑ.

Βρε εδώ το μπλογκ.... εκεί το μπλογκ..... πουθενά το μπλογκ...

΄Αφαντο!

Σημειώστε πως μπαίνω κανονικά απ' την κεντρική σελίδα του Παθ στις εργασίες, βλέπω όλες τις εγγραφές, μπορώ και γράφω (τώρα αν θα εμφανιστεί κανείς δεν το ξέρει), αλλά όταν πατάω το "δείτε το" για να μεταφερθώ στην κεντρική σελίδα του Παθ, το μόνο που βλέπω είναι μια πεθαμενατζίδικη (φτου φτου μακριά από μας) ασπριλα.

Και μένω μαλάκας!

Τί έγινε; μπας και το διέγραψε ο Παθ;

Κοιτάω το μπλογκ του άντρα μου που είναι ανενεργό κάνα χρόνο και....  ζει!

Κανείς δεν το διέγραψε.

Και διέγραψαν το δικό μου;;;;;;

Γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;

Τί τους έκανε το μπλογκάκι μου;

Στρώνομαι αμέσως και γράφω στον Παθ.

"κύριοι το και το, γιατί περικαλώ δεν βλέπω τις άρες μάρες;

Τί έγινε;...

Αν είναι να ξέρω.... να μαζέψω τα κουβαδάκια μου και να πάω σ'άλλες παραλίες."

Περιμένω απάντηση.

Μέχρι τότε .. σας φιλώ γλυκά στα μουτράκια.

Καλά λέει ο λαός .. κίνησε ο Εβραίος να πάει στο παζάρι....

  

Υγ. στην προεπισκόπιση τα βλέπω όλα κανονικά

Αναρρώνω...

Νομίζω πως σας οφείλω μια εξήγηση για την "αποχή" μου.

Την οφείλω στην αγάπη και το ενδιαφέρον που δείξατε όλοι σας.

Λοιπόν γκάις... όταν η κατάθλιψη σου έχει χτυπήσει μια φορά την πόρτα, αν μη τί άλλο, αναγνωρίζεις τα συμπτώματα και ξέρεις αμέσως από τί πάσχεις.

Έτσι έγινε και με μένα.

Έκανα αμέσως τη διάγνωση και μετά αφέθηκα.

Καμμιά προσπάθεια να βοηθήσω τον εαυτό μου.

Αντίθετα θα έλεγα, πως έκανα ότι περνούσε απ'το χέρι μου για να βυθίζομαι μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο στην απελπισία και να βουλιάζω κάθε ώρα που περνούσε όλο και πιο βαθειά στη μελαγχολία και το κλείσιμο στον εαυτό μου.

Πέρασα μέρες ατέλειωτες κλεισμένη στο δωμάτιό μου με τα παντζούρια κλειστά.

Κουκουλωμένη στο κρεββάτι από την ώρα που γυρνούσα απ'τη δουλειά μέχρι το επόμενο πρωί που θα ξανάφευγα.

Έριχνα στα γρήγορα ένα φαγητό στον φούρνο ή την κατσαρόλα κι έτρεχα να χωθώ στα σκεπάσματα.

Αρνιόμουν οποιαδήποτε επαφή και βοήθεια κι έκλαιγα με λυγμούς όταν προσπαθούσαν να με πλησιάσουν.

Ώσπου έπιασα πάτο.

Ξαφνικά μια μέρα κατάλαβα πως αν δεν έκανα κάτι, οτιδήποτε, θα ήμουν χαμένη.

Αρνιόμουν - κι αρνιέμαι ακόμα - να πάω σε γιατρό, γιατί είμαι πεισματικά ενάντια σε οποιαδήποτε θεραπεία που θα βασίζεται σε χάπια.

Δεν τα θέλω πώς το λένε.

Όταν όμως αποφάσισα πως κάτι πρέπει να κάνω, άρχισα να ψάχνω και να ενημερώνομαι.

Έτσι οδηγήθηκα στα φυτικά βοηθήματα.

Έψαξα, ρώτησα φίλη φαρμακοποιο κι αποφάσισα να πάρω κάποια χάπια από βότανα.

Κοντεύει ένας μήνας που τα παίρνω.

Είμαι καλύτερα, αλλά όχι τελείως καλά ακόμα.

Νιώθω σαν να προσπαθώ να βαδίσω μπροστά κι ώρες ώρες κάτι να με τραβάει πίσω.

Εκεί που μόνο σκοτάδι κι απελπισία υπάρχει.

Και προσπαθώ να μην ξαναγυρίσω.

Προσπαθώ με νύχια και με δόντια.

Γι'αυτό μη με παρεξηγήσετε αν θα εξαφανίζομαι χωρίς λόγο ή δεν θα μπαίνω να σας διαβάσω.

Η ανάρρωση δεν είναι εύκολη, πιστέψτε με.

Σας φιλώ και σας ευχαριστώ από καρδιάς  για το ενδιαφέρον και την αγάπη που δείχνετε :)

Το... μαδάσκηνο

- μαμά παίζουμε ένα παιχνίδι;

- τί παιχνίδι;

- ότι θες.

- εντάξει, φέρτε χαρτιά κα μολύβια να παίξουμε "όνομα, επάγγελμα, ζώο, πράγμα... "

Ενθουσιασμός κι αλαλαγμοί χαράς.

Ξεκινάμε με το γράμμα "μι" μιας κι αυτό έτυχε να λέει το μεγάλο αστροπελέκι "από μέσα του" την ώρα που ο μικρός διέταζε "στοπ".

Οι όροι γνωστοί .. γράφουμε όσες περισσότερες λέξεις μπορούμε στον συντομότερο δυνατόν χρόνο.

Ο πρώτος  που θα τελειώσει σταματά και τους υπόλοιπους.

Το μεγάλο αστροπελέκι κι εγώ γράφαμε ακόμα όταν ο μικρός ούρλιαξε σχεδόν από χαρά "στοοοοοπ".

- περίμενε ρε λίγο, διαμαρτυρήθηκε ο μεγάλος, δεν έχω τελειώσει.

- όχι, εγώ τέλειωσα, έτσι δεν είναι το σωστό;... σταματήστε να γράφετε... κέρδισα.

- καλά...καλά... άντε για λέγε τί έγραψες, ζώο;

- μινώταυρος!!!!!!!!!!!!!

- φυτό;

- Μ Α Δ Α Σ Κ Η Ν Ο !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!