Απογευματινή Βόλτα

Οι βόλτες με τον Πρίγκηπα δεν είναι συχνές.

Τα εξαντλητικά ωράρια της δουλειάς   έχουν σαν αποτέλεσμα να περνώ τα απογεύματά μου σε κατάσταση αποσύνθεσης και ελάχιστα από αυτά να έχω κουράγιο για βόλτες.

Παρ’ όλα αυτά για τον Πρίγκηπα ξεχνώ την κούραση και απολαμβάνω κάθε λεπτό μαζί του.

Έτσι έγινε και τις άλλες..

Τα αστροπελέκια τώρα που έκλεισαν τα σχολεία ακολουθούν το «καλοκαιρινό πρόγραμμα» τους το οποίο τηρούν με θρησκευτική μπορώ να πω ευλάβεια.

Αυτό  περιλαμβάνει:  πρωινό ξύπνημα αργάμιση, στην συνέχεια «σάπισμα» μπροστά σε υπολογιστή και playstation και νωρίς το απόγευμα (σχεδόν μεσημέρι) συνάντηση με τους φίλους στη θάλασσα για μπανάκι και τρέλες.

Επιστρέφουν  σπίτι όταν έχει πια νυχτώσει  …

Οπότε τα απογεύματα είμαστε μόνοι  με τον Χρήστο.

Ένα τέτοιο λοιπόν απόγευμα  πήραμε τον Πρίγκηπα για να τον βολτάρουμε.

Ο κλασικός προορισμός ήταν φυσικά το Smart Park..

Ο Πρίγκηπας ήταν αγουροξυπνημένος από την μεσημεριανή του σιέστα και κατά συνέπεια  λιγομίλητος, ήσυχος μέχρι σημείου ανησυχίας και λακωνικός.

Ό,τι κι αν του έλεγα απαντούσε μονολεκτικά μ’ ένα «νιε»..

-         -  Θέλεις να πάμε στις κούνιες;

-          - Νιε

-           - Πάμε να καθήσουμε κοντά στο συντριβάνι να πιούμε χυμό;

-         -  Νιε

-          - Θέλεις να πάμε στ’ αυτοκινητάκια;

-          - Νιε

-          - Την αγαπάς την γιαγιά;

-          - Νιε

(την τελευταία ερώτηση την έκανα εκμεταλευόμενη  την θετική του διάθεση!)

Περάσαμε λοιπόν απ’ τις κούνιες, από τα διάφορα καρουζέλ, τρενάκια, αυτοκινητάκια

 κι ότι τέλος πάντων ανεβοκατεβαίνει, γυρίζει, σφυρίζει και τραγουδάει ρίχνοντάς του το ανάλογο κέρμα.. για να κάνουμε μετά μια στάση στην καφετέρια να πιούμε καφέ και χυμό.

Ο Πρίγκηπας  κάθισε κύριος στο τραπέζι (όχι επάνω.. στην καρέκλα του τραπεζιού εννοώ) και απόλαυσε το χυμό του.

(δεν έκανε κανένα παράπονο που του τον είχα παραγγείλει χωρίς παγάκια)..

Κοίταξε λοξά και επιτιμητικά ένα άλλο παιδάκι που ήρθε κοντά και του έβγαζε την γλώσσα και συνέχισε να πίνει το πορτοκάλι του  παρακολουθώντας γύρω του σιωπηλός.

Επειδή δεν τον έχω συνηθίσει τόσο ήσυχο, ομολογώ  ότι είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι τι δεν πάει καλά..

Σε μια τελευταία λοιπόν προσπάθεια να τον διασκεδάσουμε αποφασίσαμε πριν φύγουμε  να  τον πάμε στον διπλανό από την καφετέρια παιδότοπο.

Εκεί δυο τινά μπορεί  να συνέβησαν.

Ή ο Πρίγκηπας συνήλθε επιτέλους απ’ τον ύπνο και «πήρε μπρος» ή του άρεσε το περιβάλλον…

Σημασία έχει πως ανέβηκε σε όλα τα τραμπαλίζοντα ζωάκια του παιδότοπου δίχως την βοήθειά μου, τρέχοντας χαρούμενος από το ένα στο άλλο..

Και μετά ανακάλυψε τα ξύλινα σπιτάκια που τα ένωναν μεταξύ τους  διάφορα τούνελ κι απ’ όπου κατέβαινε κάνοντας τσουλήθρα!

Εξαφανίστηκε λοιπόν εκεί ψηλά στα διάφορα «λαγούμια» κι ενώ εγώ – στην αρχή και μέχρι να βεβαιωθώ πως όλα είναι καλά και δεν φοβάται – έπαθα ένα ψιλοπανικό που τον έχανα απ’ το οπτικό μου πεδίο και δεν ήξερα πού ακριβώς βρίσκεται.. εκείνος φάνηκε πως διασκέδαζε, δεν φοβόταν και κυρίως αρνιόταν με πονηρό χαμόγελο να κατέβει απ’ την τσουλήθρα  φοβούμενος  πως αν κατέβει μπορεί και να φεύγαμε.

Έτσι αποφάσισα να καθίσω στο παγκάκι δίπλα στον Χρήστο και να τον αφήσω να διασκεδάσει  όσο ήθελε!

Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να αποφασίσει πως χόρτασε παιχνίδι και να πάρουμε τον δρόμο του γυρισμού.

Κι όταν πια φτάσαμε σπίτι του, έπεσε με λαχτάρα στην αγκαλιά της μαμάς του σφίγγοντας την και χτυπώντας την συγκαταβατικά στην πλάτη, σα να είχε λείψει μήνες..

«με ντύνεις, με ταϊζεις.. όμως ξέρω ποια είναι η μάνα μου», έτσι δε λέει η παροιμία;

Έτσι!

Είθε Να Γίνεις Άνθρωπος

Μοιάζει σαν χθες που σε συνόδευα την πρώτη μέρα σου στο γυμνάσιο.
Μ' εκείνο, το γνώριμο σε όλους τους γονείς, σφίξιμο στην καρδιά.. και την αγωνία..
Για τις παρέες, για τους κινδύνους, για όλα τα καινούργια που θα έπρεπε να αντιμετωπίσεις, να "φιλτράρεις"...
Νέες συνήθειες και πράγματα που έπρεπε άλλα να τα αποδεχθείς και άλλα να τα απορρίψεις...
Κατά την κρίση σου!
Κι αναρωτιόμουν πόσα απ' όσα σου εμφυσήσαμε όλα αυτά τα χρόνια σαν γονείς θα λειτουργούσαν, θα γίνονταν ασπίδα από σένα τον ίδιο για να προστατευτείς..
Και πέρασαν σαν νεράκι τα χρόνια..
Και άλλαξες..
Το μικρό αγόρι μεταλλάχθηκε σε νεαρό έφηβο.
Κοιτώ πώς ήσουν το καλοκαίρι πριν την Α΄ γυμνασίου..

Ένα εκτάκι .. ένα αγόρι που μόλις είχε τελειώσει το δημοτικό..
Και τις άλλες σε συνόδευσα στην γιορτή για την αποφοίτηση από το γυμνάσιο..
Στάθηκα διακριτικά λίγο πιο πίσω, να μην ενοχλήσω τις στιγμές που μοιραζόσουν με τους φίλους και συμμαθητές.

Και φούσκωσα από χαρά και περηφάνια για τα εγκώμια που άκουσα από τους καθηγητές σου για τον χαρακτήρα και το ήθος σου.
Και ναι... δάκρυσα..
Δεν έκλαψα.. όμως δάκρυσα..
Ήταν από χαρά που κατάφερες να μείνεις αλώβητος, να μείνεις αληθινός, να μείνεις ΕΣΥ!
Κι όταν έπαιξε το βίντεο με τις φωτογραφίες που είχες τραβήξει και τίτλο (άκου σύμπτωση.. ) "συναισθήματα", τότε είμαι σίγουρη πως όλοι θα άκουσαν πόσο δυνατά χτυπούσε η καρδιά μου..
Και το χειροκρότημα ήταν δυνατό.. και παρατεταμένο..
Για σένα γιε μου!

Κι απ' τον Σεπτέμβρη.. λυκειόπαιδο!
Ίδιες οι αγωνίες, ίσως και περισσότερες.
Γιατί δεν αλλάζει ο γονιός μάτια μου..
Όσα χρόνια και να περάσουν.. όσο και να μεγαλώσει το παιδί του.. πάντα στα νέα του ξεκινήματα θα αγωνιά και θα προσεύχεται.
Καλή πρόοδο νά' χεις αγόρι μου..  όχι μόνο στα μαθήματα αλλά κυρίως στην προσωπική σου εξέλιξη.
Είθε να γίνεις ο άντρας που πάντα ονειρευόμουνα.
Πονετικός για τους αδύναμους, αμείλικτος για όσους δυναστεύουν, δίκαιος για τους συνανθρώπους σου.
Είθε να γίνεις αληθινός..
Είθε να γίνεις  ΑΝΘΡΩΠΟΣ!

Η Βροχή Που Έγινε Χαλάζι Και Ο Τσακίρης

- ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑζει.

γκραν γκραν... γκραν γκραν..
Ο ήχος της κακοποιημένης κιθάρας ανεβαίνει από την σκάλα και τρυπώνει στο δωμάτιό μου.
Κάτω τ' αστροπελέκια κάνουν μάθημα.
Γδέρνουν τις χορδές  και "σκοτώνουν" φωνητικά το τραγούδι..
Από αστροπελέκια μεταμορφώνονται σε αδελφούς Κακοφωνίξ!

- ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑΑΑΑΑΑζει..

Επάνω, στην κρεβατοκάμαρα, προσπαθώ να αναπληρώσω τις ώρες ύπνου που δεν συμπληρώνω τη νύχτα.

- ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑζει..

Ανοίγω τα μάτια και αφουγκράζομαι ακίνητη στο κρεβάτι.

- ΕΕΕγινε η βροχη χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑΑΑΑΑΑζει..

Έτσι και κατέβω κάτω θα σου πω εγώ αν πειράζει ή δεν πειράζει, σκέφτομαι φουρκισμένη.
Τί αμαρτίες πληρώνω Θεέ μου!
Και τις πληρώνω... κυριολεκτικά!
Αλλά δεν φταίει άλλος εκτός από εμένα..
Εμένα που  έφερα τον κόσμο άνω κάτω για να βρω δάσκαλο να κάνει μαθήματα στους δυο Κακοφωνίξ!
Λούσου τα τώρα μαντάμ..
Δεν ήθελες να μείνουν μόνο με την ιστιοπλοϊα .. ντε και καλά να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους..
Εκεί τουλάχιστον βολοδέρνουν με τα κύματα και δεν ενοχλούν..
Κι αν κάνουν λάθος κίνηση θα τη πληρώσουν οι ίδιοι πέφτοντας στην θάλασσα και βγαίνοντας μουσκίδι, δεν θα την πληρώσουν τα αυτάκια σου!
Συνέχισα το παραμιλητό μου ακίνητη, ανάμεσα στους ήχους της κιθάρας και σε φάλτσες φωνές.
Και τότε θυμήθηκα την κουβέντα που κάναμε την ώρα του μεσημεριανού φαγητού και .. πνίγηκα στα γέλια!

 Παναγιώτης:    δεν θέλω να μου βάλεις πατάτες, μόνο κρέας.
Εγώ:                 θα φας και πατάτες.
Παναγιώτης:    δεν θέλω.
Εγώ:                 δεν πειράζει, θα τις φας κι ας μη θέλεις

(εδώ μπαίνει στην κουβέντα και ο Βασίλης)

- φάτε τες ρε, θέλεις να παρεξηγηθεί ο Καποδίστριας εκεί που είναι;
- γιατί να παρεξηγηθεί;
- που δεν σου αρέσουν
- ε και τί μ' αυτό, πού κολλάει ο Καποδίστριας;
- ποιός έφερε τις πατάτες στην Ελλάδα ρε  ;
- ο Τσακίρης!!!!!!

Όπως ήταν φυσικό με τα ασυγκράτητα γέλια που μας έπιασαν ξεχάσαμε την διαφωνία μας για το αν θα φάει ή όχι τις πατάτες..

- ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑΑΑΑΑΑζει..

Χρόνια Πολλά Στα Παιδιά

Mέρες πριν φτάσει η χθεσινή γιορτή της μητέρας είχα αρχίσει να βλέπω παντού σχόλια.
Για την Μάνα που είναι μοναδική,
δοτική,
πονετική,
συμπαραστάτρια,
ανεπανάληπτη,
αγωνίστρια,
που θυσιάζεται,
ξενυχτάει,
πονάει,
βοηθάει
και δεν ξέρω τί άλλο..
Και μου ήρθαν στον νου ιστορίες κακοποίησης , ιστορίες εγκατάλειψης, αδιαφορίας, απονιάς, ωχαδερφισμού.. από κάποιες άλλες "μανάδες".
Ή μήπως..  μαινάδες;
Αναρωτιέμαι εκείνες δεν είχαν το μαγικό φίλτρο που σε κάνει όλα τα παραπάνω;
Είναι έμφυτο ή επίκτητο το περίφημο μητρικό φίλτρο;
Ή μήπως , όπως σε όλες τις περιπτώσεις, υπάρχουν οι μεν και οι δε;
Οι καλές και οι κακές;
Μάνες (άνθρωποι) με προτερήματα αλλά και με ελαττώματα;
Με μεγαλείο ψυχής αλλά και με αδυναμίες;
Έγινα πρώτη φορά μάνα σε ηλικία που έπρεπε ακόμα να παίζω με τις κούκλες μου.
Αντί γι' αυτό εγώ "έπαιζα" την μάνα με τα μωρά μου.
Μεγάλωσα μαζί τους..
Κι ήταν πολλές οι φορές που λειτούργησα εγωιστικά βάζοντας πάνω από εκείνα την δική μου ευχαρίστηση.
Δεν ξέρω τί είναι οι άλλες μανάδες, ξέρω όμως τί είμαι εγώ και γι' αυτό θα γράψω.
Είμαι γκρινιάρα,
απότομη,
φωνακλού,
απόλυτη,
καταπιεστική,
θυμώνω και γίνομαι άδικη,
θέλω να γίνονται όλα "εδώ και τώρα",
και -εν τέλει- έχω γίνει σατράπισσα ουκ ολίγες φορές.
Τί με έσωσε;
Τί με σώζει;
Ότι τα παιδιά δεν κρατούν κακία.
Ότι τα παιδιά ξεχνούν.
Ότι τα παιδιά αγαπούν δίχως όρους και όρια..
Δίχως υστεροβουλία..
Δίχως πώς και γιατί..
Γι' αυτό θα προτιμούσα η μέρα να ήταν αφιερωμένη σ' εκείνα.
Στην άδολη και απέραντη αγάπη τους..
Σ' αυτή την αγάπη που εξιδανικεύει την πιο "άκαιρη" μάνα και την κάνει πρόσωπο λατρεμένο... ιερό!
Χρόνια πολλά στα παιδιά μου.
Χρόνια πολλά στα παιδιά σου.
Χρόνια πολλά στα παιδιά όλου του κόσμου.
Χρόνια τους πολλά!

Πάσχα Είναι..

Πάσχα είναι Ανάσταση.

Είναι Αναγέννηση.

Είναι χαρά.

Είναι πάθος.

Είναι αγάπη.

Είναι συγχώρεση.

Είναι μετάνοια.

Είναι φίλιωμα.

Είναι φιλί.

Είναι άγγιγμα καρδιάς.

Είναι όλα αυτά και άλλα τόσα!

Και είναι πρώτη η ψυχή που αφουγκράζεται, βιώνει, αισθάνεται και μετά έρχεται το σώμα  για να απολαύσει.

Ζήσαμε και την φετινή Ανάσταση, όπως πάντα,  σε μια υπέροχη αναστάσιμη λειτουργία που τέλειωσε ξημερώματα Κυριακής.
Για πρώτη φορά είχαμε μαζί και τον αδελφό μου που καταφέραμε να τον πείσουμε να κοιμηθεί αρκετά το μεσημέρι για να ξενυχτήσει, κάτι που δεν συνήθιζε μέχρι τώρα.
Στην επιστροφή για το σπίτι  τα παιδιά παρέμειναν ξύπνια στην διαδρομή και τιτίβιζαν χαρούμενα από το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου.
Και δώστου πειράγματα.. και δώστου γέλια..  και δώστου χαρά..
Μεγάλωσαν, σκεφτόμουν, τώρα μπορούν πιο εύκολα να παραμένουν ξύπνια και να βιώνουν στιγμές σαν κι αυτή.
Το πρωί σηκώθηκε - όπως πάντα - πρώτος ο Χρήστος για να βάλει να ψήνεται το υπέροχο κοκορέτσι μειντ μπαϊ Κρίστος!

Στα ενδιάμεσα το τηλέφωνο δεν σταμάτησε να χτυπά.
Ευχές από φίλους αλλά κι από τα μεγάλα μου αγόρια που λείπουν.
Ευχές κι από τους γείτονες.
Χαμόγελα που δρασκελίζουν τα κατώφλια των αυλών κι έρχονται κι ακουμπάνε ακριβώς εκεί που πρέπει, πάνω στις ψυχές!
Καφεδάκι στην λιακάδα με θέα το κοκορέτσι και δίπλα τον Δία που περίμενε καρτερικά να τελειώσει η ιεροτελεστία για να πάρει κι εκείνος το δικό του μερίδιο από την γιορτή!

Και μετά το Πασχαλινό τραπέζι.

Στρωμένο με περίσσεμα αγάπης για όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν ό,τι πιο ευλογημένο.
Την οικογένειά μου!

Χριστός Ανέστη!

Μεγάλη Εβδομάδα Και Φέτος

Μεγάλη Εβδομάδα!

Οι μέρες της κατανυκτικές.

Σε καλούν να στραφείς μέσα σου.

Να διορθώσεις, να συγχωρέσεις, να μετανιώσεις..

Την αγαπώ αυτή την εβδομάδα.

Αγαπώ αυτές τις μέρες της κάθαρσης..

Τα απογεύματα διασχίζουμε με το αυτοκίνητο μια μεγάλη απόσταση - σχεδόν σαράντα πέντε λεπτών -  για να πάμε στην εκκλησία μας.

Στην δική μας εκκλησία.

Αυτή που πηγαίνουμε χρόνια τώρα.

Και συνεχίζουμε να πηγαίνουμε τις Κυριακές παρ' όλο που μετακομίσαμε πολλά χιλιόμετρα μακριά.

Εκεί τα παιδιά θα χαθούν μες το ιερό για να βοηθήσουν τον ιερέα στην λειτουργία, κάτι που κάνουν από τότε που ήσαν έξι χρονών.

Και χαίρονται τόσο γι' αυτό!

Μας το λένε στην επιστροφή για το σπίτι, μας το δείχνουν τα πρόσωπά τους και η ανυπομονησία τους να βρεθούν πάλι εκεί την επόμενη μέρα.

Εκεί στο ημίφως  που δημιουργείται από το φως των καντηλιών, με την μυρωδιά του μοσχολίβανου να ευωδιάζει τον χώρο και με υπέροχους βυζαντινούς ύμνους,  βιώνουμε κάθε χρόνο τα Πάθη, την Σταύρωση και εν τέλει την  Ανάστασή Του!

Ο Περσινός Επιτάφιος

Οι μέρες αυτές είναι αφιερωμένες στην εκκλησία.
Δεν με νοιάζει αν δεν προλάβω να φτιάξω κουλούρια και τσουρέκια.
Αυτά μπορώ και να τα αγοράσω.
Όμως δεν καταλαβαίνω Πάσχα αν δεν μετέχω στις λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας.
Ακούω πολλούς να λένε "μια ιδέα είναι και το Πάσχα, άλλη μια μέρα με τρελό φαγοπότι"...
Έτσι είναι όταν φτάνεις σ' αυτό δίχως να στερήσεις τον εαυτό σου.
Δίχως την εκούσια αυτοσυγκράτηση που γίνεται με την νηστεία.
Στον βαθμό που ο καθένας μπορεί.
Όταν λοιπόν στερηθείς όλη την Σαρακοστή τότε έχουν άλλη αξία αυτά που θα γευτείς την Κυριακή του Πάσχα..
Φτάσαμε λοιπόν και φέτος, δίχως - η αλήθεια είναι - να πολυκαταλάβουμε πώς πέρασε ο καιρός, στα μισά της Μεγάλης Εβδομάδας.

Εύχομαι  η Ανάσταση του Κυρίου να φέρει την λύτρωση στις ψυχές και να φωτίσει τον δρόμο μας.

Καλή Ανάσταση    και  Καλό Πάσχα  σε όλους εσάς και τις οικογένειές σας!

Η Ζακέτα

Στην σημερινή ανάρτηση θα σας δείξω πώς το blogging συνεισφέρει στα εισοδήματα κάποιου.
Τώρα αυτός ο κάποιος δεν είναι απαραίτητο πάντα να είναι ο blogger!
Αντίθετα θα 'λεγα..
Επίσης θα σας δείξω πώς ο blogger μπορεί να πέσει θύμα εκβιασμού προκειμένου να εξασφαλίσει την δημοσιοποίηση μιας ανάρτησης.
Ξεκινάμε..

Μεσημέρι στο τραπέζι μαζί με τ' αστροπελέκια τρώμε και συζητάμε διάφορα, κάποια στιγμή το μεγάλο αστροπελέκι λέει:
- αγόρασα μια ζακέτα.
- από πού;
- από ένα φίλο μου.
- γιατί;
- μου άρεσε, την είχε πάρει για εκείνον αλλά του ήταν λίγο στενή και του την αγόρασα.
- πόσα έδωσες;
- ήταν δικά μου λεφτά, απ' το χαρτζιλίκι μου.
- εντάξει βρε παιδί μου, δικά σου λεφτά... πόσα όμως έδωσες;
- είκοσι ευρώ.
- μάλιστα, και πώς είναι αυτή η ζακέτα;
- κοίτα, εσένα δεν θα σου αρέσει, αλλά εμένα μ' άρεσε και γι' αυτό την πήρα.
- οκ, πώς είναι όμως;
- θα την δεις, επάνω την έχω στην ντουλάπα... κοίτα, δεν είναι για να την φοράς έξω, είναι για μέσα στο σπίτι.

Ομολογώ ότι όλα αυτά τα περίεργα (δεν είναι για έξω, μόνο για μέσα... δεν θα σου αρέσει αλλά την πήρα με δικά μου  λεφτά) μου είχαν κινήσει το ενδιαφέρον.
Κάτι μου βρώμαγε εδώ αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω ακόμα τί ήταν..
Τί σόι ζακέτα είναι αυτή που δεν μπορείς να την φορέσεις έξω;
Τελειώσαμε το φαγητό λοιπόν, μαζέψαμε το τραπέζι και  πήρα τον ανήφορο για τον πάνω όροφο.
Και μπαίνω στο δωμάτιό τους.
Και ανοίγω την ντουλάπα.
Και παθαίνω ΣΟΚ!
Διότι αυτό δεν ήταν μια απλή ζακέτα.
Αυτό ήταν ο Φλωρινιώτης που πέρασε απ' το σπίτι μας και ξέχασε στην ντουλάπα το σακάκι που φορούσε στην πίστα!

λεπτομέρεια που δεν διακρίνεται στην φωτογραφία: το πίσω μέρος είναι μακρύτερο απ' το μπροστά -στυλ φράκο- και έχει το σχήμα ουράς χελιδονιού!

Δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω.

Ένιωσα για δευτερόλεπτα το στόμα να στραβώνει και το εγκεφαλικό να μου γνέφει γελώντας μέσα απ' την ντουλάπα.

- Βασίληηηηη τί είναι αυτό;

- η ζακέτα που σου έλεγα.

- παιδάκι μου πας καλά;  ποιά ζακέτα;  αυτό είναι σακάκι και μάλιστα κακόγουστο .. πού στο καλό θα το φορέσεις;

- γι' αυτό σου είπα πως δεν είναι για έξω.

Δεν αισθανόμουν καλά.. η πίεση πρέπει να είχε φτάσει 120!

- βάλτο στην τσάντα και αύριο κιόλας θα το πας πίσω ακούς;

- γιατί; αφού το πήρα με δικά μου λεφτά;

- γιατί ΕΤΣΙ! ακούς;

- καλά..

Κατέβασε τα μούτρα, μουρμούρισε τα σχετικά "δεν καταλαβαίνω αφού την πήρα με δικά μου λεφτά τί σε νοιάζει" αλλά τελικά συμμορφώθηκε.

Την άλλη μέρα, ήρεμη πια μιας και η "ζακέτα" είχε επιστραφεί στον αρχικό της κάτοχο το συζητούσαμε πάλι την ώρα του φαγητού.

- κρίμα όμως.. δεν σκέφτηκα να την φωτογραφίσω να γράψω μια ανάρτηση.

- την έχω φωτογραφίσει εγώ.

- αλήθεια αγοράκι μου;  θα μου δώσεις την φωτογραφία;

- πόσα θα μου δώσεις;

Και ναι... υπέκυψα στον εκβιασμό...

Για την ανάρτηση ρε γαμώτο!

Μελαγχολία

- Βασίλη θα μου κάνεις το μοντέλο.

- γιατί;

- δεν έχει γιατί, γιατί έτσι..  η άσκηση  την επόμενη Τετάρτη στο μάθημα της φωτογραφίας έχει θέμα την μελαγχολία.

- και τί μ' αυτό;  βλέπεις εμένα μελαγχολικό;

- όχι αλλά θα γίνεις, για τις ανάγκες της άσκησης.

- δεν θέλω.

- δεν σε ρώτησα, ο Παναγιώτης λείπει εκδρομή, εσένα έχω.

- δεν κατάλαβα... λίγος σου πέφτω;

- προχώρα παιδί μου να τελειώνουμε, άντε... κάθισε εκεί, φόρεσε και την κουκούλα απ' το φούτερ σου και μελαγχόλησε.

- μα δεν μπορώ, πώς να μελαγχολήσω στα καλά καθούμενα;

- σκέψου ότι θα σου πάρω πίσω το χαρτζιλίκι που σου έδωσα.

Κλικ..

- σταμάτα να χαζογελάς..


Κλικ..

-μελαγχόλα παιδί μου να τελειώνουμε!


Κλικ..

(τα χάχανα πάνε κι έρχονται.. )

- άστο Βασίλη.. θα βγάλω τον Δία.. πιο μελαγχολικός μου φαίνεται..

Απογευματινός Περίπατος

Το να ζεις στην εξοχή έχει και τα αρνητικά του.
Ειδικά τον χειμώνα που οι χωματόδρομοι μετατρέπονται με τις βροχές σε ατέλειωτη  λάσπη.
Τότε όσο και να φωνάξεις να σκουπίζουν τα πόδια τους, όσο και αν βάλεις σαν όρο εισόδου στο σπίτι να μείνουν τα παπούτσια απ' έξω, όσο κι αν σπάσεις τα νεύρα όλων μαζί και τα δικά σου, η λάσπη θα μπει στο σπίτι και θα κατσικωθεί, πάει και τέλειωσε!
Όσο όμως κι αν ψάχνω δεν βρίσκω άλλο απ' αυτό.
Τα θετικά είναι τόσα πολλά που μοιραία σε αποζημιώνουν για τις μέρες της "λασπουριάς".
Βγαίνεις ένα περίπατο και σε απόσταση αναπνοής υπάρχουν τόσα πολλά να δεις..  τόσα όμορφα μέρη για να περπατήσεις.
Γεμίζουν τα μάτια και η ψυχή σου με εικόνες και  οξυγόνο που αντισταθμίζουν την μιζέρια της καθημερινότητάς μας.
Έτσι ένα απόγευμα πήρα την φωτογραφική μηχανή και έχοντας για συντροφιά το μικρό αστροπελέκι, κινήσαμε για μια βόλτα που ξεκίνησε από τη θάλασσα και κατέληξε στο δάσος.

Ήταν ένα ζεστό και ήσυχο απόγευμα, λίγο πριν την ώρα που αρχίζει να δύει ο ήλιος.
Στο μικρό ξωκλήσι ήταν κι άλλοι που είχαν την ίδια με μας ιδέα.

Περπατήσαμε με προσοχή στην άκρη του τοίχου που όριζε το τέλος του κτίσματος και την αρχή της θάλασσας.

και πήγαμε κυκλωτικά ψάχνοντας και χαζεύοντας..

μικρές σπηλιές που γίνηκαν με την πάροδο των χρόνων στις πέτρες της θάλασσας

και σημεία όπου τα φύκια έφτιαχναν το δικό τους ιδιότυπο "δάσος".
Ανεβήκαμε ξανά πάνω για να μπούμε αυτή τη φορά μέσα στο ξωκκλήσι και να ανάψουμε ένα κερί.

Αφουγκραστήκαμε τον ήχο της θάλασσας και τις συζητήσεις των απογευματινών περπατητών.

κι έπειτα φύγαμε από την θάλασσα για να πάμε στο κοντινό δάσος..
Aφήσαμε το αυτοκίνητο και με την φωτογραφική πάντα ανά χείρας περπατήσαμε μια μεγάλη απόσταση.
Απολαύσαμε την ησυχία και τις μυρωδιές.
Χαιρετίσαμε τον φύλακα της πυρασφάλειας που πέρασε δίπλα μας με το αυτοκίνητο κάνοντας τον καθιερωμένο έλεγχο..
Γέμισαν τα μάτια μας από χρώματα κι αρώματα..

Μαζέψαμε κουκουνάρια,

μικρά κλαδιά πεύκου και πυράκανθου..

ρίζες από κυκλάμινα που υπήρχαν παντού διάσπαρτα..

και βρύα που τα βάλαμε σε γυάλα και φτιάξαμε έτσι τον δικό μας μικρό κήπο, το δικό μας μικροδάσος..

κι όταν νύχτωσε ανάψαμε τα κεριά κι απολαύσαμε το παιχνίδισμα της φλόγας..

που στο φως της όλα φαίνονται πιο ζεστά και πιο όμορφα.
Κι έχει τόσο λίγη σημασία πια η λάσπη που λερώνει το σπίτι όταν βρέχει..

Νά' στε όλοι καλά!