Ο Νέος Είναι Ωραίος.. Αλλά Ο Παλιός Είναι Αλλιώς

Έβλεπα τα τελευταία χρόνια στα διάφορα blogs τις δημιουργίες decoupage ..

Στην αρχή με αδιαφορία μιας και δεν καταλάβαινα τί ήταν και πώς γινόταν αυτό που έβλεπα.

Όσο όμως εγώ αδιαφορούσα τόσο πλήθαιναν τα.. κρούσματα.

Όπου και να γύριζα τα μάτια, σε όποιο blog και να έμπαινα νά' σου μια κατασκευή decoupage να μου γελά ειρωνικά μες τα μούτρα.

Τσατίστηκα.. (η αλήθεια να λέγεται) και ρώτησα να μάθω τί στον κόρακα είναι αυτό το decoupage.

Έμαθα και συνέχισα να αδιαφορώ.. 

Έτσι κι αλλιώς έχω αποδεχτεί πως ότι έχει να κάνει με κατασκευές είναι σαν την φυσικοχημεία για μένα.

Στα δώδεκα χρόνια της σχολικής μου καριέρας είχαμε μια ισότιμη σχέση.

Την αγνοούσα επιδεικτικά και με αγνοούσε κι εκείνη!

Έτσι και με τις κατασκευές πάσης φύσεως..

Μέχρι που γράφτηκα στα μαθήματα εσωτερικής διακόσμησης όπου έμαθα πως θα συμπεριλαμβάνονταν κάποιες κατασκευές decoupage.

Αυτό ήταν, σκέφτηκα.. να η ευκαιρία μου!

Κι οργανώθηκα..

Ξαμολήθηκα με την "συμμαθήτρια" στα μαγαζιά και ψώνισα όχι μόνο όσα μας είχαν ζητηθεί, αλλά με τον ενθουσιασμό του πρωτάρη, θεώρησα πως έπρεπε να σηκώσω όλη την πραμάτεια!

Και δώστου κόλλες και δώστου κεραμικά και δώστου μπογιές και δώστου κορδέλες  και δώστου ριζόχαρτα και δώστου πινέλα και δώστου σπρέυ και δώστου... εξήντα κάτι ευρώπουλα,  έτσι με το καλημέρα σας!

Πήρα και δυο κουτιά για να αποθηκεύω όλο το τζάτζαλο που συγκέντρωσα και πήγα στο μάθημα περιχαρής!

Κι απλώσαμε τα σύνεργα στο τραπέζι οι "συμμαθήτριες" και πέσαμε με τα μούτρα στην δημιουργία..

Διάλεξα δυο παιδικά θέματα για να τα χαρίσω στους Πρίγκηπές μου κι ένα ουδέτερο κι άρχισα τις.. καλλιτεχνίες..

Η αλήθεια είναι πως ο καμβάς είναι ένα πολύ εύκολο υλικό, προφανώς γι' αυτό τον διάλεξε και η "δασκάλα" μας, οπότε "ξεπετάξαμε" σχετικά γρήγορα τις δημιουργίες μας και τις παρατάξαμε έξω από την αίθουσα να στεγνώσουν.

Γύρισα σπίτι και τα αποτελείωσα βάφοντας τα, (πασαλείβοντας και τον εαυτό μου παράλληλα)  και την δεύτερη φορά πήγα με πιο δύσκολο υλικό.. μια γυάλινη πιατέλα!

Εν τω μεταξύ, είχε μεσολαβήσει η επίσκεψη της αγαπημένης μου Ποδηλάτισσας στο σπίτι, η οποία μου έφερε δώρο αυτό το υπέροχο μπούστο από πηλό που είχε φτιάξει με τα χεράκια της κι απόμεινα να το κοιτάζω σαν χάνος..

Mα δεν είναι υπέροχο;

Αυτό ήταν!

Ο οίστρος της δημιουργίας με είχε συνεπάρει!

Άφησα στην άκρη τη φωτογραφική μηχανή κι έπεσα με τα μούτρα στις κατασκευές.

Έφτιαξα την πιατέλα μου..

την θαύμασα δεόντως... την στόλισα.. την φωτογράφισα και προχωρήσαμε στο τελευταίο στάδιο που ήταν η κατασκευή ενός επιδαπέδιου φωτιστικού από σύρμα..

αφού παλέψαμε δυο ώρες με τανάλιες, κοφτάκια, σπάγκους και με τα νεύρα μας, παραλάβαμε η κάθε μια ένα συρμάτινο κύλινδρο τον οποίο θα έπρεπε να "ντύσουμε" με κορδέλες της επιλογής μας.

Τέλος στο εσωτερικό του κύλινδρου στερεώνονται λαμπάκια (όπως αυτά που στολίζουμε το σπίτι τα χριστούγεννα) και το ιδιαίτερο φωτιστικό είναι έτοιμο για το εσωτερικό του σπιτιού  ή την βεράντα μας.

Γύρισα από το "μάθημα"  την Παρασκευή το βράδυ (Παναγίτσα μου) με το συρμάτινο ρολό παραμάσχαλα.. και Σάββατο πρωί πρωί έπιασα δουλειά.

Να προσπαθώ να στερεώσω τις κορδέλες από λινάτσα που είχα διαλέξει με μικρά συρματάκια και τα νεύρα μου να έχουν στήσει τρελό χορό!
Διότι δεν φτάνει που "δεν τό' χω"  κάνω και του κεφαλιού μου!
Μας είχε ζητηθεί κορδέλα 2,5 εκατοστών φάρδους έτσι ώστε να περνά ανάμεσα στα κενά του σύρματος και να στερεώνεται μ' αυτόν τον τρόπο.
Όμως εγώ, κόντρα στις συμβουλές της δασκάλας, διάλεξα διπλάσια σε φάρδος κορδέλα η οποία φυσικά δεν χωρούσε να περάσει και το υλικό της (λινάτσα) δυσκόλευε το όλο εγχείρημα καθώς ξέφτιζε.

Την πρώτη φορά που ένιωσα την παρόρμηση να ανοίξω την πόρτα και να το πετάξω απέναντι στα χωράφια.. δεν έδωσα σημασία..

Αντιπαρήλθα με αξιοπρέπεια που αρμόζει σε μια κυρία του πειρασμού να αρχίσω να βρίζω σαν λιμενεργάτης και συνέχισα να παλεύω σιωπηλά...

Είχε μεσημεριάσει πια όταν σταμάτησα, κοίταξα σιωπηλά το "φωτιστικό", ξήλωσα με σχετική ηρεμία τις κορδέλες που το έντυναν, το πήρα, το κατέβασα στην αποθήκη, το τοποθέτησα σε μια γωνιά και βγαίνοντας διπλοκλείδωσα την πόρτα.

Γύρισα πάνω στο σπίτι, συγύρισα το χάος που είχε δημιουργηθεί στην κουζίνα από τα ξέφτια της λινάτσας, σκούπισα, συγύρισα και πήρα αγκαλιά την φωτογραφική μου μηχανή.

Την έσφιξα στην αγκαλιά μου και της υποσχέθηκα πως τίποτα και κανείς δεν πρόκειται να μας χωρίσει από δω και μπρος..

Γιατί ο νέος είναι ωραίος, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς...

Στα Σοκάκια Του Φαναριού

Όταν ξεκινήσαμε γι’ αυτό το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, περισσότερο ακόμα κι απ’ το να βρεθώ στην Αγιά Σοφιά ήθελα να πάω στο Φανάρι.

Έτσι την τρίτη μέρα το πρωί σηκώθηκα με ένα ιδιαίτερο χτυποκάρδι.

Ήταν η μέρα που θα το επισκεπτόμασταν.

Ο καιρός ήταν και πάλι βροχερός, όμως τίποτα δεν ήταν ικανό να αναβάλλει την βόλτα αυτή.

Κατεβήκαμε απ’ το λεωφορείο και στρίψαμε από την λεωφόρο στα στενά  σοκάκια  του Φαναριού.

Είναι αδύνατον να μεταφέρω με λέξεις τα συναισθήματα και την συγκίνηση που ένιωσα.

Περπατούσαμε σχεδόν αμίλητοι κι αφήναμε τον αέρα να γεμίζει τα πνευμόνια μας.

Αέρας που μύριζε Ελλάδα..

Σπίτια  εγκαταλειμμένα, λαβωμένα, το καθένα με την δική του ιδιαίτερη ιστορία.

Σπίτια που την πόρτα τους την διπλομαντάλωναν βαριές αλυσίδες και λουκέτα..

Τα κοιτούσες κι ο νους έτρεχε σε χρόνια περασμένα.

Τότε που αυτή η γειτονιά έσφυζε από ζωή.

Τότε που τα παιδιά γέμιζαν τα στενά δρομάκια με φωνές και παιχνίδια.

Πολλά είναι ανακατασκευασμένα και φροντισμένα

Και τότε δεν γινόταν να μην τα θαυμάσεις.. να μην τα καμαρώσεις!

Περπατούσαμε σε σχεδόν έρημους δρόμους και μόνο πού και πού κάποιος περαστικός μας θύμιζε πως πίσω απ’ τα κλειστά παράθυρα και τις πόρτες ζούσαν άνθρωποι..

Και τότε πρόβαλλε στο βάθος του δρόμου η Μεγάλη του Γένους Σχολή..

Ανηφορίσαμε με κομμένη την ανάσα μέχρι εκεί και κοιτάξαμε με δέος το σκουροκόκκινο επιβλητικό κτίριο.

Η βαριά σιδερένια πόρτα του ήταν κλειστή, όμως σαν από θαύμα εκείνη τη στιγμή σταμάτησε ένα ταξί και ένας άντρας που κατέβηκε  πλησίασε στην πόρτα και  την άνοιξε.

Ήταν  έλληνας καθηγητής.

Μας καλωσόρισε και μας κάλεσε να μπούμε.

Ανεβήκαμε τα σκαλοπάτια και σταθήκαμε για λίγο να δούμε την θέα από κει ψηλά.

Κάποιοι μαθητές έπαιζαν μπάσκετ στο γήπεδο

(να παίζεις μπάλα με θέα τον Βόσπορο! ..  αξία ανεκτίμητη!)

Και μετά όταν έσπρωξα την πόρτα, ένιωσα σα να μεταφέρθηκα από τη μια στιγμή στην άλλη στην Ελλάδα.

Έτσι ..

απλά..  με μια κίνηση…

με το πέρασμα από το κατώφλι στο εσωτερικό ..

Άκουγα να μου μιλούν ελληνικά, να με καλημερίζουν,  να με καλωσορίζουν κι ήταν σα να ήμουν χρόνια στην ξενιτειά και γύρισα στην πατρίδα.

Ήταν ώρα διαλλείματος  έτσι μπόρεσα να μπω σε μια τάξη και να φωτογραφίσω τα παιδιά που εκείνη την ώρα κουβέντιαζαν για κάποιο ποδοσφαιρικό αγώνα..

Και μετά .. κατηφορίσαμε για το Πατριαρχείο, ενώ είχε αρχίσει πάλι το ψιλόβροχο…

Ίδια τα  συναισθήματα κι εδώ…

συγκίνηση και νοσταλγία..

Στο εσωτερικό του Αγίου Γεωργίου  ένας ευγενικός κύριος μας έδειξε το σημείο όπου φυλάσσονταν  ιερά λείψανα αγίων..

Αλλά και την κολόνα πάνω στην οποία δέθηκε ο Χριστός και φραγγελώθηκε..

Προσκυνήσαμε με δέος και συγκίνηση..

Στην επιστροφή πέσαμε πάνω στην ελληνική ταβέρνα του μπάρμπα Βασίλη.. επειδή

όμως ήταν  πολύ νωρίς για φαγητό την φωτογράφισα και συνεχίσαμε τον δρόμο μας..

χαζέψαμε τους μαθητές κάποιου σχολείου,  που παρ’ όλη την βροχή είχαν βγει εκπαιδευτικό περίπατο..

Και συνέχισα  τα κλικ μου ακόμα και στην στάση περιμένοντας το τραμ..

Και μετά άφησα τον Χρήστο να περιμένει για να μπω πάλι σε ένα τζαμί και να «τραβήξω» κάποιους πιστούς εν ώρα προσευχής..

Κι από κει τραβήξαμε για την παλαιότερη (χρονολογείται απ’ το 1461) και μεγαλύτερη στεγασμένη αγορά στον κόσμο!

Το Καπαλί  Τσαρσί ή απλά.. το Μεγάλο Παζάρι!

Αμέτρητα μαγαζιά όλων των ειδών..

Κόσμος πολύς που πηγαινοερχόταν..

Και σκληρά παζάρια από πελάτες και εμπόρους..

Από ένα σημείο και μετά .. έχανες τον λογαριασμό..

Δεν ήξερες τι να πρωτοκοιτάξεις..

Τι να πρωτοδιαλέξεις..
Tί να πρωτοθαυμάσεις..

Κι έτσι … δεν πήρα  τίποτα!

Γιατί όταν βλέπεις πολλά το σίγουρο είναι πως στο τέλος θα μπερδευτείς...

Οπότε προσπέρασα αγέρωχα τον πειρασμό και δεν υπέκυψα στις σειρήνες του καταναλωτισμού.

Βέβαια, για να σας είμαι απόλυτα ειλικρινής, έφτασα στο παρά πέντε να αγοράσω μια δερμάτινη τσάντα.

Είχα δει όμως τόσο πολλές και τόσο όμορφες που δεν ήξερα τι να κάνω..

Απ την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω;

Δεν ήμουν σίγουρη πως η συγκεκριμένη που παζάρευα ήταν η ωραιότερη όλων όσων είχα δει..  (οι γυναίκες θα με καταλαβαίνετε ελπίζω)  κι έτσι αποφάσισα να μην κάνω τίποτα.. και δεν την πήρα..

Όταν είχαμε μπει πια στο αεροπλάνο για την επιστροφή  μου ήρθε ξανά στο μυαλό η τσάντα και οι αμφιβολίες μου..

Και τότε έβαλα τις φωνές..

«πιλότε στάσου… μύγδαλα» ..

 «αφήστε με να κατέβω, πρέπει να γυρίσω να αγοράσω την τσάντα που δεν πήρα, ΑΝΟΙΞΤΕ ΚΑΛΕ…. το μετάνιωσα σας λέω.. »

Ήτο όμως πολύ αργά..

Οι αεροσυνοδοί με κοίταξαν χαιρέκακα και μου είπαν να κάτσω κάτω, ορκίζομαι μάλιστα πως άκουσα την μια να ψιθυρίζει.. «ας πρόσεχες.. »

Η κακίστρω!

Γι’ αυτό με βλέπετε να τριγυρίζω – όταν είχε πέσει πια το σκοτάδι- στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό με το μάτι γεμάτο απογοήτευση και απελπισία.

(αποχαιρέτα την τσάντα που δεν πήρες.. ) 

Σνιφ!!

συνεχίζεται..