Πέφτει Η Βροχή...

Σήμερα ο καιρός είναι ιδανικός για σπίτι, χουχούλιασμα, τζακάκι, ρέμβασμα απ'τη τζαμαρία την βροχή να πέφτει και γενικότερα... άραγμα.
Σήμερα λοιπόν δεν δούλευα... είχα ρεπό.
Σιγά που θα μου ερχόντουσαν όμως όλα τόσο ιδανικά!
Κατ'αρχάς με ξύπνησε αχάραγα η συνάδελφος που με αντικαθιστούσε στο γραφείο γιατί δεν της εμφάνιζε το σύστημα τα δελτία που είχα από χθες αποθηκεύσει κι έπρεπε να δώσει για μια απλή .. απλούστατη εκτύπωση!
Φάγαμε κανα μισάωρο με οδηγίες δια τηλεφώνου και τελικά το κλείσαμε χωρίς να καταφέρει να εκτυπώσει τα ρημαδοδελτία.
Μου είπε πως θα προσπαθήσει ξανά και θα με πάρει αργότερα τηλέφωνο.
Από κείνη την ώρα... έχασα τα ίχνη της.
Ούτε φωνή ... ούτε ακρόαση.
Τί να κάνω κι εγώ;
Έτσι κι αλλιώς ο ύπνος πάει... πέταξε.
Ντύθηκα ... ξεπροβόδισα το στεφάνι μου και τ'αστροπελέκια  κι έφτιαξα καφέ.
Πάνω που άρχισα να τον πίνω και ν'απολαμβάνω το πρωϊνό μου ντριννννννν το τηλέφωνο.
Ήταν το μεγάλο αστροπελέκι απ'το σχολείο να μου πει να πάω νωρίτερα απ'το μεσημέρι στο ραντεβού που είχα με τον δάσκαλό του γιατί κάτι του προέκυψε κι έπρεπε να φύγει.
 Κοίταξα το ρολόι, σε μια ώρα έπρεπε να είμαι στο σχολείο.
Εν τω μεταξύ η βροχή να πέφτει ακατάπαυστα.
Φτάνω στο σχολείο στην ώρα μου.
Η πόρτα της αυλής κλειδωμένη.
Βλέπω κάποια παιδιά να κυκλοφορούν.
Αρχίζω να φωνάζω "καλέ... καλέ.... κορίτσια..... καλέ..... καλέ.... αγόρια"
Τα μισά πρέπει να ήταν κουφά γιατί ούτε που γύρισαν και τα άλλα μισά που φαίνεται πως δεν είχαν κανένα ακουστικό πρόβλημα, απλά με αγνόησαν.
Εν τω μεταξύ να έχω γίνει λούτσα καθ'όσον έχω και την ιδιοτροπία να μη κρατάω ποτέ ομπρέλα γιατί μ'εκνευρίζει!
Με τα πολλά βλέπω το αστροπελέκι να προβάλλει στην αυλή και τού'βαλα τις φωνές (λες κι εκείνο έφταιγε) να ειδοποιήσει ΓΡΗΓΟΡΑ να έρθουν να μου ανοίξουν.
Τα λέμε με τον δάσκαλο και φεύγω με τη βροχή να πέφτει συνέχεια να πάω σούπερ μάρκετ.
Το σκηνικό ίδιο..
Μπαίνω .. βγαίνω .. πάντα χωρίς ομπρέλλα και στον γυρισμό κουβαλώντας κι ένα σκασμό τσάντες!
Γυρίζω σπίτι.
Μέχρι να τακτοποιήσω τα πράγματα και να ετοιμάσω το τραπέζι έχουν γυρίσει και τα παιδιά.
Τρώμε στα γρήγορα γιατί σε λίγη ώρα έχω ραντεβού στο κομμωτήριο για ... ρετούς (βλέπε βαφή).
Κίνησε ο Εβραίος να πάει στο παζάρι.....
Πηγαίνω ... βάφω..... στεγνώνω μόνο (σιγά μη τα χτενίσω, αφού είπαμε η βροχή πέφτει χωρίς σταματημό κι εγώ κλασικά... χωρίς ομπρέλα)!
Στο γυρισμό μια γρήγορη στάση πάλι στο σούπερ μάρκετ για δυο τρία πραγματάκια που ξέχασα να πάρω το πρωί.
Μια γρήγορη διακοπή του ατέλειωτου σημερινού πήγαινε - έλα για να γράψω αυτό το ποστ και σε λίγο θα πρέπει να ξαναβγώ να πάω τα μικρά στ'αγγλικά... (σιτ!)
Μετά όμως περιμένω ένα ζευγάρι φίλους..
Οπότε Και το τζάκι θα ανάψουμε Και στο κουβεντολόι θα το ρίξουμε Και στις 8,00 (αν δεν έχει γυρίσει ακόμα απ'τη δουλειά το στεφάνι μου) θα στείλω τον φίλο να φέρει τ'αστροπελέκια από τ'αγγλικά.
Αμ πως;;;;;;;;;;

Σ'ευχαριστώ

Είναι κάτι στιγμές που ανακαλύπτω την ύπαρξη Ανθρώπων (ή μήπως να πω φίλων;) δίπλα μου, εκεί που δεν το περιμένω.

Όπως τώρα.

Λίγο πριν φύγω απ'τη δουλειά έκανα ένα τηλεφώνημα.

Επειδή ήταν "επί προσωπικού" βγήκα έξω απ'το γραφείο να μιλήσω.

Όπως το περίμενα ταράχτηκα κι έφυγα πολύ συγχισμένη.

Αφού έφτασα σπίτι χτύπησε το κινητό μου.

-επειδή σε είδα που έφυγες ταραγμένη, πήρα να σου πω πως ό,τι χρειαστείς εδώ είμαι............

Πώς γίνεται να σε νοιάζεται κάποιος που το μόνο που έχεις μοιραστεί μαζί του είναι αδιάφορο "εργασιακό" κουβεντολόϊ;

Πώς γίνεται κάποιος που ξέρεις ένα δυό χρόνια να δηλώνει παρών στα προβλήματα σου,  σε αντίθεση με "κολλητούς" ατελείωτων χρόνων που σου γύρισαν την πλάτη απαξιώντας ακόμα κι εξήγηση να  δώσουν;

Σ'ευχαριστώ για το νοιάξιμο.

Σ'ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.

Σ'ευχαριστώ  γιατί με μιά σου κουβέντα γλύκανες την ψυχή μου.

Σ'ευχαριστώ για τα τρυφερά συναισθήματα.

Απλά... Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!

Μάνα "Κακούργα"

Το μικρό αστροπελέκι αρρώστησε!

Πράγμα σπάνιο, οφείλω να ομολογήσω.

Έχει κάνει άλλη μια φορά όλη όλη πυρετό (φτου φτου σκόρδα!).

Γυρίζοντας χθες απ'τη δουλειά έτρεξε όπως κάθε μέρα, να με βοηθήσει να μεταφέρω από το αυτοκίνητο τα ψώνια και μου είπε "μαμά άναψα το καλοριφέρ γιατί κρύωνα".

Η μαμά .. (η κακούργα) τον αγριοκοίταξε και του "τά'χωσε" με περίσσεια τρυφερότητα!

-και γιατί δεν έβαζες μια ζακέτα; δεν κάνει δα και τόσο κρύο...

Όταν το βράδυ είδα το προσωπάκι του κατακόκκινο και το θερμόμετρο να δείχνει 39μισό, δαγκώθηκα.

Το μωρό μου πρέπει να ανέβαζε πυρετό και προφανώς θά'χε κρυάδες.

Κι εγώ βιάστηκα να τον μαλώσω.

Του έδωσα αντιπυρετικό, τον αγκάλιασα, τον φίλησα και του ζήτησα συγνώμη.

-συγνώμη Παναγιώτη μου που σε μάλωσα, δεν κατάλαβα πως ήσουν άρρωστος.

-δεν πειράζει μαμά, μη στενοχωριέσαι, το ξέρω πως μ'αγαπάς!

(σήμερα είναι καλά, τώρα το βράδυ είχε 37, άρα καλυτερεύει το πράμα)....

Eγώ όμως συνεχίζω να αισθάνομαι απαίσια ....

Μάνα σου λέει ο άλλος....

Γενέθλια!

Μετράω τις ευχές..

Μετράω τα χαμόγελα..

Μετράω τις τρυφερές αγκαλιές..

Μετράω το χάδι..

Μετράω τους λιγοστούς αλλά αληθινούς φίλους..

Μετράω την αγάπη..

Μετράω το γνοιάσιμο..

Μετράω τους δικούς μου ανθρώπους που με περιτριγυρίζουν..

Τί σημασία έχει μετά απ'όλα αυτά να μετρήσω χρόνια;...

Είμαι γεμάτη!!

Είμαι ευτυχισμένη!!

Χρόνια μου Καλά!!!

Και Του Χρόνου!

Μαζέψαμε λοιπόν το δέντρο.

Κατεβάσαμε τις κούτες στο υπόγειο.

Βγήκε και το γιορτινό background απ'το μπλογκ.

Και η ζωή παίρνει πάλι τους γνώριμους ρυθμούς της.

Χωρίς λαμπιόνια και  στολίδια.

Χωρίς πιατέλες με γλυκά αραδιασμένες στον μπουφέ και το τραπέζι.

Χωρίς ίχνη από ζάχαρη άχνη πάνω στον πάγκο της κουζίνας, σημάδι τσιμπολογήματος από τ'αστροπελέκια.

Χωρίς πολύχρωμα κουτιά και την γλυκειά προσμονή της αποκάλυψης του περιεχομένου τους.

Χωρίς ατέλειωτες λίστες για ψώνια.

Γυρίζουμε λοιπόν στους γνωστούς καθημερινούς μας ρυθμούς.

Και του χρόνου!