Χθες ήμουν καλεσμένη σε επίδειξη τάπερ. Και μη βιαστείτε να αναρωτηθείτε αν γίνονται ακόμα επιδείξεις τάπερ, σας διαβεβαιώ πως γίνονται. Και μάλιστα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, χρησιμοποιώντας τα ίδια λόγια, τα ίδια επιχειρήματα, μη σας πω και με τα ίδια σκεύη. Σα να μην πέρασε μια μέρα!... Ένα μοναδικό flashback στο παρελθόν. Η dealer (αλήθεια έτσι τις λένε ακόμα;) κατέφθασε κρατώντας την πραμάτεια της μέσα σε τρεις τεράστιες τσάντες. Την αράδιασε πάνω στο χαμηλό τραπέζι και μεμιάς έγινε η χαρά του Πρίγκηπα που είχε στη διάθεσή του ένα σωρό χρωματιστά "παιχνίδια" να πιάσει, να ανοίξει, να χτυπήσει, να πετάξει προς όλες τις κατευθύνσεις. Και ξεκίνησε το ατέλειωτο μπούρου μπούρου χωρίς παύσεις και χωρίς ανάσα! Σ'αυτό το σημείο δεν μπόρεσα να μη θαυμάσω την επινοητικότητα! Παρέλασαν μπροστά από τα μάτια μας τάπερ για κάθε περίσταση. Για το φαγητό που έμεινε (κάποιος να τους πληροφορήσει πως παρήλθαν οι χρόνοι που περίσσευε το φαγητό), για το φούρνο, για την κουζίνα, για τα μικροκύματα, για το πλυντήριο πιάτων, τάπερ για ψήσιμο, τάπερ για βράσιμο, τάπερ όλων των χρωμάτων και όλων των μεγεθών, τάπερ για την Άρτα και τάπερ για τα Γιάννενα.. Οι δε τιμές ..άλλος ένας λόγος θαυμασμού. Ένα μπωλάκι που χωράει δεν χωράει δέκα ελιές συναγωνίζεται επάξια σε τιμή τον ελαιώνα! Πάντως προσωπικά το κατιτίς μου το πήρα. Έτσι.. τιμής ένεκεν για τις μνήμες που μου ζωντάνεψε το χθεσινό σουαρέ.. Και τώρα ψάχνω αγοραστή για το χρυσό μονόπετρο μπας και μπορέσω να συγκεντρώσω τα χρήματα για να πληρώσω!
Σήμερα στην δουλειά έχει "το κοπή τη πίττα". Ναι, ναι, μετά από "το κοπή του μισθού" (το πετσόκομμα θά'λεγα καλύτερα), μια κοπή πίττας ήταν ό,τι χρειαζόμασταν. Κι άργησαν κιόλας. Αφού τις νύχτες που έπεφτα για ύπνο μιαν ανησυχία την είχα. Θα κόψουμε φέτος πίττα; δεν θα κόψουμε;... Για τον μισθό δεν είχα βάλει έννοια. Καθότι τα λεφτά τρέχουν απ'τα μπατζάκια μας. Τί ρώτησες;. γιατί δουλεύω;. Χομπίστρια αγάπη μου, να περνά η ώρα ένα πράμα. Και ΝΑΙ!! Έφτασε το πολυθόθητο μειλ με την πρόσκληση. Επίσημα πράματα, αμ τι νομίζατε; ....και θα ακολουθήσει γεύμα (έτσι έλεγε η πρόσκληση) Για να γλυκάνει την στιφάδα στο στόμα. Να κατευνάσει τα σπασμένα νεύρα. Να ξεχαστούμε για λίγο. Και εγώ έχω ρεπό. Και με ρώτησαν "θά'ρθεις;". "σιγά μην έρθω" απάντησα (όπως πάντα ευγενικά και με διπλωματία) "κι αν σου πέσει το φλουρί;" με ξαναρώτησαν "ε, σοβαροί μου φαίνεστε, φυλάξτε το να μου το δώσετε μεθαύριο" Άντε και του χρόνου!
Δεν είμαι γλυκιά. Δεν ήμουν ποτέ. Αντίθετα τις περισσότερες φορές ο τρόπος που μιλάω προσδίδει κάτι αυταρχικό που βγαίνει ασυναίσθητα. Θέλω να πω πως δεν το κάνω συνειδητά και δεν το καταλαβαίνω κιόλας. Με τα χρόνια προσπαθώ να το ελέγξω όμως κακά τα ψέμματα. Το χούι δεν κόβεται. Είμαι έτσι όσο θυμάμαι τον εαυτό μου κι ας μη πάει το μυαλό σας σε θεωρίες του στυλ "άσχημα παιδικά χρόνια" ή "παιδί χωρισμένων γονιών" γιατί θα σας απογοητεύσω. Η παιδική μου ηλικία ήταν ομαλότατη και τους γονείς μου τους χώρισε ο θάνατος. Οι δικοί μου μ'έχουν συνηθίσει, κανένας τους δεν δίνει σημασία. Οι φίλοι μου δεν το σχολιάζουν καν. Στην δουλειά πάλι με μάθανε. Όταν όμως κάποιος "γαυγίσει" ειρωνικά στο τέλειωμα κάποιας φράσης μου.. στενοχωριέμαι. Θά'θελα πολύ να ανήκα στην κατηγορία των αξιαγάπητων, γελαστών και αξιολάτρευτων ανθρώπων. Δεν είμαι έτσι όμως, ποτέ δεν ήμουν. Κι όπως είπα κάποτε σε κάποιον συνάδελφο που έκανε κάποιο παρόμοιο σχόλιο, δεν θα γίνω τώρα στα πίσω πίσω.... Όσοι λοιπόν μπορείτε να με αντέξετε με την ιδιαιτερότητα αυτή του χαρακτήρα μου καλώς, οι υπόλοιποι μακριά από μένα. Σας στην σπάω, δεν με αντέχετε, μη με κάνετε παρέα γιατί ούτε κι εγώ σας θέλω σχολιαστές μου αλλά μόνο φίλους!
Σάββατο πρωί. Λιακάδα και στα ρουθούνια η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος. Από την βεράντα αγναντεύουμε τη θάλασσα έχοντας τον Δία να κόβει βόλτες εστιάζοντας σε όποια γάτα πέφτει στην αντίληψή του. Καφεδάκι και κουβεντούλα. Το μεγάλο αστροπελέκι έχει πιάσει θέση μπροστά στον υπολογιστή. (όχι που θα έχανε την ευκαιρία τώρα που τον βρήκε ελεύθερο!) Αγουροξυπνημένο και αργοπορημένο κατεβαίνει και το μικρό. Σε λίγη ώρα θα τους πάμε για προπόνηση ιστιοπλοϊας κι από κει κατευθείαν στο σούπερ μάρκετ για τα ψώνια του σαββατοκύριακου. Απογευματάκι πια κι αφού έχουν γυρίσει από την προπόνηση τρώμε πρόχειρα (τηγανιτές πατάτες και ομελέτα) και μετά με τον καφέ τσακίζουμε κι από ένα κομμάτι τούρτα που ξεσήκωσα απ'το αγαπημένο μου blog και είχα ήδη αγοράσει τα υλικά που χρειαζόμουν απ'το σούπερ μάρκετ. (Μπράβο Έλενα, φοβερή η τούρτα! ) Έξω έχει νυχτώσει. Τ'αστροπελέκια έχουν κλειστεί στο δωμάτιό τους μαζί με ένα φίλο τους που μας επισκέφτηκε. Ο Χ. παλεύει ένα υπολογιστή που έχει για επισκευή κι εγώ εδώ.... γράφω.. Καλό Σαββατόβραδο σε όλους μας και καλή Κυριακή!
M'έχει πιάσει μανία ακύρωσης. Διέγραψα το προφίλ μου στο facebook κι ύστερα ήμουν έτοιμη να διαγράψω και τούτο δω το blog. Είπα όμως έτσι για ενθύμιο να κρατήσω τις αναρτήσεις του. Άρχισα λοιπόν να τις αντιγράφω στον υπολογιστή μου. Αυτή η διαδικασία λόγω έλλειψης χρόνου μου πήρε δυό-τρεις μέρες και μέχρι να τελειώσω την αντιγραφή ... το είχα μετανιώσει. Κρίμα, σκέφτηκα.. Και παράλληλα ένιωσα την διάθεση να αναθερμάνω την σχέση μου μαζί του. Για αρχή άλλαξα λίγο τα χρώματα στην εμφάνισή του και στην συνέχεια σκοπεύω να αρχίσω πάλι να γράφω. Όχι... όχι το τελευταίο μην το πάρετε σαν απειλή. Δείτε το σαν την επάνοδο του ασώτου... Θέλω να πιστεύω πως θα με βοηθήσει να ξεπεράσω την μαυρίλα μου και πως θα λειτουργήσει .. ψυχοθεραπευτικά. Πως θα βρω πάλι την χαρά της επικοινωνίας και της δημιουργίας. Πάμε σαν άλλοτε λοιπόν ....
