Θυμός!

Το τηλέφωνο που σου βρόντηξα δεν αντιπροσώπευε τον θυμό που κλείνω μέσα μου.

Είναι πολύ μεγαλύτερος.

Θάλασσα ανταριασμένη!

Δεν θέλω να σε ξανακούσω.

Δεν θέλω να σε ξαναδώ.

Δεν θέλω να θυμάμαι πόσα επένδυσα στην φιλία μας.

Λάθος επενδύσεις ψυχής!

Ψέμματα, δεν το κατάλαβα σήμερα....

Τό'χω καταλάβει από τότε που η άλλη "φίλη-αδελφή" έκοψε ανεξήγητα κάθε επαφή και αρνήθηκε πεισματικά να δώσει την παραμικρή εξήγηση.

Κι εσύ διατήρησες ουδέτερη στάση, γιατί ήταν κάτι - λέει - μεταξύ εκείνης κι εμένα κι έπρεπε να το λύσουμε μόνες μας.

Μάλιστα........

Και σήμερα απαίτησες ν'ακούσεις αλήθειες.

Τις αλήθειες που ποτέ δεν είπες εσύ!

Είμαι πολύ θυμωμένη! 

Όχι με σας...

Με τον εαυτό μου..

Τέλος Καλό, Όλα Καλά!

Δευτέρα πρωί βγαίνουμε απ'το σπίτι για το νοσοκομείο.

Είχαμε κανονίσει εδώ και καιρό μια χειρουργική επέμβαση στο μικρό αστροπελέκι για την αφαίρεση μιας κύστης στο λαιμό του.

Ζήτησα μια βδομάδα άδεια από την δουλειά, ετοιμαστήκαμε και Δευτέρα πρωί πρωί ξεκινήσαμε.

Περιττό να αναφέρω πως απ'την Παρασκευή τα ξημερώματα που χάσαμε τον Δία, ο ύπνος μου ήταν ελάχιστος.

Βγαίνουμε λοιπόν οικογενειακώς απ'το σπίτι και βλέπουμε ξαπλωμένο στην αυλή...........τον Δία!!!!!!!!!!!!

Ένα Δία με πληγές, ένα Δία που κούτσαινε, ένα Δία που δεν είχε κουράγιο να σηκώσει το κεφάλι για να πιεί νερό, ένα Δία που μας κουνούσε με το ζόρι αδύναμα την ουρά του κι όλους εμάς απ'την άλλη να χοροπηδάμε και να ουρλιάζουμε από χαρά.

Δεν πρόλαβα να τον δω πολύ γιατί έπρεπε να φύγουμε.

Καθάρισα λίγο τις πληγές του και του έβαλα bedadine, του έκανα πολλά χάδια και τον άφησα στα χέρια του συζύγου που ανέλαβε αυτή τη βδομάδα που λείπω με τον μικρό στο νοσοκομείο να φροντίζει στο σπίτι εκτός των άλλων και την ανάρρωση του Δία μας.

Ο μικρός χειρουργήθηκε κι όλα πήγαν πολύ καλά.

Η κύστη που του αφαιρέθηκε - σε μέγεθος μικρής ντομάτας - του έχει αφήσει δέκα ραμματάκια κι αν όλα συνεχίσουν να πηγαίνουν ομαλά την Παρασκευή θα γυρίσουμε στο σπίτι.

Ο Δίας μαθαίνω απ'τον σύζυγο είναι ακόμα πολύ αδύναμος, όμως συνέρχεται κι εκείνος σιγά σιγά.

Τέλος καλό λοιπόν, όλα καλά!

Xάθηκε Ο Δίας!

Παρασκευή πρωί βγαίνω απ'το σπίτι για την δουλειά।

Φτάνω μέχρι το αυτοκίνητο, μπαίνω και βάζω μπροστά।

Συνειδητοποιώ πως δεν έχω δει τον Δία।

Βγαίνω και κοιτάω γύρω γύρω, το σκυλί δεν είναι πουθενά και η πόρτα της αυλής κλειστή।

Δεν την είχαμε κλειδωμένη βέβαια....

Την προηγούμενη νύχτα γύρω στις 1,30 γάβγιζε έντονα, άνοιξα από πάνω το παράθυρο της κρεββατοκάμαρας και είδα κάποιον να περνά έχοντας ένα σκύλο।

Ξανάπεσα για ύπνο κι έχω την αίσθηση πως κάποια στιγμή άκουσα μες τον ύπνο μου το τρίξιμο του σύρτη της αυλόπορτας।

Ο Δίας δεν έχει φανεί από τότε και κάτι μου λέει πως δεν θα τον ξαναδούμε।

Το ένστικτό μου λέει πως κάποιος τον πήρε।

Ίσως κάποιος γείτονας που ενοχλείτο απ'το γάβγισμά του।

Πάει... τον χάσαμε τον Δία μας.....

Πονάω πολύ!

Από Ανάπηρος... Κουτσός!

Δεν σας έχω ενημερώσει για τις εξελίξεις στην ενδοοικογενειακή μου χώρα.

Όχι που σας νοιάζει..

Ξέρω πως έχετε σημαντικότερα πράγματα να σας απασχολούν.

Όμως εγώ θα προβώ στις συγκεκριμένες αποκαλύψεις κι εσείς κάνετε ότι καταλαβαίνετε.

Σ'αυτό το σημείο είναι η τελευταία σας ευκαιρία να αλλάξετε σελίδα, αν παραμείνατε ουδεμία ευθύνη φέρομεν!

Λοιπόν, ο ανάπηρος έγιανε!

Έβγαλε όλα τα αξεσουάρ (σιδεροκατασκευές, γύψους κ.λ.π, κ.λ.π.) που κοσμούσαν δέκα μήνες τώρα το ποδάρι και πορεύεται πια αφ'εαυτού του!

Βέβαια, από ανάπηρος έχει μετατραπεί σε κουτσός, καθότι ένα ελαφρύ κούτσαμα (σωστά το λέω;) τό'χει προς το παρόν.

Επίσης δεν μπορεί να φορέσει τίποτα άλλο εκτός από τα μποτάκια του καθώς τα κανονικά παπούτσια δεν του χωρούν λόγω πρηξίματος του ποδαριού.

Λεπτομέρειες θα μου πείτε κι εγώ θα συμφωνήσω.

Μπορεί όμως να βγάλει τον Δία βόλτα που τόσους μήνες έλιωσα να τον τρέχω πρωί κι απόγευμα.

Και πολύ χαίρομαι που μοιράζομαι πια αυτή την διαδικασία.

Η απορία μου είναι η εξής...

Αν ο άντρας στην πορεία της κοινής συζυγικής σχέσης, βγεί ελαττωματικός, δικαιούμαι να τον αλλάξω;

Αρραβώνες!

Σαν χθες ήσουν ένα τόσο δούλι μελαχροινό μωρό.

Σαν χθες σ'έκλεινα στην αγκαλιά μου κι "έπαιζα" την μαμά, μιας κι εγώ η ίδια ήμουν ακόμα παιδί.

Σαν χθες κρατούσα τα παχουλά σου δαχτυλάκια για να κάνεις τα πρώτα σου βήματα.

Σαν χθες σε συνόδευα την πρώτη σου μέρα στο σχολείο και σ'έβλεπα συγκινημένη ν'απομακρύνεσαι με τ'άλλα παιδιά.

Σήμερα καμάρωσα το μικρό μου αγόρι, άντρα πια, δίπλα στην σύντροφο που διάλεξε να χαράζει νέα πορεία.

Τέτοιες στιγμές είναι πολλά αυτά που θες να πεις, όμως τα χείλη αρνούνται ν'ανοίξουν κι ο κόμπος στον λαιμό ανεβαίνει και σε πνίγει.

Έτσι προσπάθησα να κλείσω μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά όλα όσα είχα μες την καρδιά μου.

Με τα μάτια γεμάτα δάκρυα σας αγκάλιασα σφιχτά και σας ευχήθηκα να είστε...


ευλογημένοι και καλοτάξιδοι!!