Καλή Εβδομάδα!

Ανοίγω τα μάτια σήμερα το πρωί.

Σηκώνομαι και κατεβάζω τα πόδια απ'το κρεβάτι.

Καθιστή όπως είμαι, κοιτάω απ΄το ανοιχτό παράθυρο που είναι δίπλα στο κρεββάτι μου έξω.

Και βλέπω .... αυτό.....

Δεν άντεξα..

Άπλωσα το χέρι στο κομοδίνο , πήρα το κινητό και τράβηξα ό,τι έβλεπα.

Το μοιράζομαι μαζί σας με την ευχή νά'ναι η βδομάδα που θα ξεκινήσει, τόσο όμορφη για όλους μας, όσο κι αυτή η εικόνα.

Σας φιλώ!

Δεν Είμαι Καλά..

Φθινοπώριασε...

Το καλοκαίρι πέρασε - θαρρείς - τρέχοντας.

Δεν λέω...

Μιας κι είμαστε απ'τους τυχερούς που μένουν μόνιμα στην εξοχή, τα μπάνια δεν μας έλλειψαν.

Και φυσικά θ'ακολουθήσουν κι άλλα.

Δεν μας έλλειψαν όμως κι οι επισκέψεις στα νοσοκομεία.

Από πέρσι που κάναμε την αρχή με τον "ανάπηρο", λες και πάθαμε ένα είδος εξάρτησης...

Μη περάσουν δέκα μέρες και δεν μπούμε σ'ένα απ' τα νοσοκομεία του λεκανοπεδίου...

Θες να μας παρεξηγήσουν οι γιατροί πως δεν τους καταδεχόμαστε;

Για όνομα!

Στο ξεκίνημα του καλοκαιριού το μικρό αστροπελέκι χειρουργήθηκε για να του αφαιρέσουν μια κύστη απ'το λαιμό.

Η κύστη ήταν μεγάλη κι ο χειρούργος, όπως μου εξήγησε, πέρασε το νυστέρι του δίπλα από πολύ επικίνδυνα σημεία φτάνοντας μέχρι πίσω την σπονδυλική στήλη, για να αφαιρέσει τον όγκο που ήταν μεγέθους τομάτας!

Ευτυχώς όλα πήγαν καλά κι η βιοψία ήταν καθαρή.

Βγήκαμε απ'το νοσοκομείο και πριν προλάβουμε να πάρουμε ανάσα, αρχίσαμε να μπαινοβγαίνουμε πάλι στα νοσοκομεία ενναλάξ..

Μια για τον πατέρα και μια για τον αδελφό μου.

Ο πρώτος είναι ηλικιωμένος και σχεδόν κατάκοιτος κι ο δεύτερος άτομο με ειδικές ανάγκες.

Κι οι δυο λοιπόν εξαρτώνται άμεσα από μένα.

Το ρεζουμέ της υπόθεσης είναι πως είμαστε προ των πυλών δυο χειρουργείων.

Το ένα αφορά τον πατέρα μου κι είναι άκρως επικίνδυνο...

Του διέγνωσαν ανεύρυσμα στην κοιλιά και πρέπει να αφαιρεθεί άμεσα αλλιώς.....

Το άλλο αφορά τον αδελφό μου κι εδώ το χειρουργείο πρέπει να γίνει άμεσα....

Το τρίτο δεν αφορά κάποιο χειρουργείο, αλλά μ΄έχει γεμίσει με περισσότερο τρόμο.

Το μεγάλο αστροπελέκι έχει αρχίσει να παραπονιέται τον τελευταίο καιρό αρκετά συχνά για πονοκεφάλους.

Την τελευταία φορά με ξύπνησε στις δυο τα ξημερώματα κλαίγοντας πως πονά το κεφάλι του.

Θορυβήθηκα!

Τον πήγαμε σε οφθαλμίατρο.

Τα μάτια είναι σε τέλεια κατάσταση.

Τον εξετάσαμε για ιγμόριο.

Πάλι τίποτα...

Εκεί φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Γιατί αυτό σήμαινε πως φεύγουμε απ' τα απλά και ψάχνουμε για πιο... "σύνθετες" περιπτώσεις.

Το επόμενο βήμα ήταν να τον δει παιδονευρολόγος.

Ο οποίος συνέστησε μαγνητική εγκεφάλου....

Θα την κάνει την επόμενη εβδομάδα...

Δεν είμαι καλά...

Νιώθω εκείνη την παλιά γνώριμη (βλέπε κατάθλιψη) να μου γνέφει από απέναντι.....

Καλοκαίρι!

(ένα από τα λατρεμένα μου τραγούδια, ...
για όλους εσάς!)

Στίχοι - Μουσική - Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος

Καλοκαίρι η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι καλοκαίρι με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι καλοκαίρι μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη
Καλοκαίρι με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι καλοκαίρι στόμα υγρό, μικροί λαγώνες,

καλοκαίριμε τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέριμε φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι

καλοκαίρι λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι
Καλοκαίρι του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη καλοκαίρι με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι καλοκαίρι όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρικαλοκαίρι με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει καλοκαίρι μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίριΚαλοκαίρι στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρηαλλά εν τέλει με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει καλοκαίρι στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει καλοκαίρι τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

 

Ψώνια

Σαββατιάτικα ψώνια στο σούπερ μάρκετ...

Οικογενειακά.

Ο σύζυγος είναι στον πάγκο με τα τυριά μαζί με τ'αστροπελέκια κι εγώ προχωρώ στον διάδρομο.

Η κοπέλα που τους εξυπηρετεί προσφέρει από μια φέτα τυρί στο καθένα απ'τα αστροπελέκια.

Ευχαριστούν αλλά εξακολουθούν να κρατάνε το τυρί στο χέρι χωρίς να το τρώνε.

Ο πατέρας τους τους λέει με τρόπο πως δεν είναι ευγενικό κι εκείνα μουρμουράνε πως δεν πεινάνε, δεν θέλουν τυρί τώρα κι άλλες δικαιολογίες.

Τελικά το τρώνε δυσανασχετώντας.

Στο αυτοκίνητο πια για το σπίτι ζητάνε να ανοίξουν ένα σακκουλάκι με πατατάκια.

- πριν για το τυρί δεν πεινούσατε, λέει ο σύζυγος, για τα πατατάκια δεν έχετε πρόβλημα;

Και το μεγάλο αστροπελέκι απαντά:

- μα το τυρί βρε μπαμπά θελει ... σ υ ν ό δ ε ψ η, δεν πάει μόνο του, είναι σαν τον γαμπρό (!).... πάει χωρίς την νύφη;

Τα σχόλια δικά σας.

(εγώ πάντως δεν μπόρεσα παρά να συμφωνήσω γελώντας)..

Μετάλλαξη!

Χρόνια τώρα η σχέση μου με τη θάλασσα υπήρξε... χλιαρή.

Μ'άρεσε να την βλέπω, να περπατάω δίπλα της, να την μυρίζω.

Εκεί που τα χαλάγαμε ήταν στα μπάνια.

Βαριόμουν το κολύμπι και σιχαινόμουν την αίσθηση του αλατιού στο σώμα μου.

Όσο τα αστροπελέκια ήταν πιο μικρά πήγαινα αναγκαστικά για να κάνουν εκείνα μπάνιο και ψιλοβουτούσα.

Πέρυσι με τον καλό μας γείτονα που τα έπαιρνε μαζί με τα δικά του και τα πήγαινε καθημερινά στη θάλασσα κι έχοντας τον ανάπηρο με τις σιδεριές, είχα την τέλεια δικαιολογία για να μη κάνω ούτε ένα μπάνιο!

Κι ομολογώ πως δεν μου έλειψε κιόλας.

Αδιαφορούσα για κείνη... μέχρι πριν ένα μήνα περίπου.

Γυρίζαμε από Αθήνα σπίτι μας ένα Κυριακάτικο μεσημέρι.

Τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε.

Σε κάποιο φανάρι και χωρίς να έχει μεσολαβήσει κάποιο χτύπημα στο κεφάλι ή άλλο ισχυρό σοκ, γύρισα κι είπα στον άντρα μου.

- πάμε για μπάνιο;

Κόντεψε να του φύγει το τιμόνι από τα χέρια του έρμου.

- στη θάλασσα; ψέλισσε χωρίς να πιστεύει κι ο ίδιος αυτό που άκουσε.

- στη θάλασσα βέβαια, απάντησα, πού αλλού;

- πάμε.

Απο κείνη τη μέρα όταν τελειώνω απ'το γραφείο κι ετοιμάζομαι να φύγω τους τηλεφωνώ.

Έρχονται και με συναντούν στο μικρό κολπάκι που πηγαίνουμε για μπάνιο και βρίσκεται στη διαδρομή του γυρισμού μου από την δουλειά στο σπίτι.

Κολυμπάμε καμμιά ωρίτσα, χαζεύουμε στην αμμουδιά άλλη τόση και γυριζουμε απογευματάκι σπίτι για μπάνιο και φαγητό.

Δεν πτοήθηκα ούτε τις μέρες που ο καιρός ήταν μουντός, ούτε καν εκείνο το απόγευμα πριν καμμιά δεκαριά μέρες που ψιλόβρεχε.

Σας πληροφορώ μάλιστα πως τότε είχε την πιο ζεστή και ήσυχη θάλασσα.

Ήταν υπέροχα!

Περιττό βέβαια να σας πω ότι το γεγονός έχει γίνει θέμα συζήτησης σε γνωστούς και φίλους.

- Η Τζίνα κάνει μπάνια στη θάλασσα;...

- Δεν μπορεί!...

- Δεν το πιστεύω!...

-Πλάκα μου κάνεις!

Κι όμως αγαπητοί μου.....

Γι'αυτό, ποτέ μη πεις.... ποτέ.

Το καλύτερο σας το φύλαξα για το τέλος.

Σκοπεύω να συνεχίσω τα μπάνια και τον χειμώνα!!!!!!!!!!!!