Χάθηκε...

Χάθηκε...

Έτσι όπως ήρθε στην ζωή μας..

Απρόσμενα...

Ξαφνικά...

Κι έχω τύψεις..

Γιατί δεν κινητοποιήθηκα γρήγορα..

Γιατί η πρώτη μου σκέψη ήταν .. "θα γυρίσει".

Δεν γύρισε όμως..

Τί κι αν γέμισα με αφίσες που έχουν τη φωτογραφία του την πόλη..

Τί κι αν ψάχνουμε καθημερινά ώρες ατέλειωτες..

Ο Δίας άφαντος!

Κάθε μέρα που περνάει οι ελπίδες λιγοστεύουν...

Θυμάμαι που τον είδα σε αγγελία στο ίντερνετ και τον αγάπησα με την πρώτη ματιά.

Θυμάμαι που πήγαμε την ίδια μέρα κιόλας στην άλλη άκρη της πόλης να τον πάρουμε.

Θυμάμαι τότε που τον σώσαμε στο τσακ από φόλα ..τότε που τον γυρίσαμε - στην κυριολεξία - απ'τον θάνατο.

Και την προηγούμενη φορά που γύρισε σε κακό χάλι, που πάλευα μέρες να τον συννεφέρω με χάπια, φάρμακα και φροντίδα...

Και φανταζόμουν την ζωή μας με τον Δία στην οικογένειά μας.

Και τώρα πάει ...

Εγώ φταίω....εγώ ....

Αν έβγαινα αμέσως να ψάξω...

Αν κολλούσα τις φωτογραφίες του την άλλη κιόλας μέρα...

Αν .... αν.... αν....

Τα παιδιά κλαίνε με μαύρο δάκρυ....

Κι αν δεν σκεφτόμουν πως θα τα κάνω να απελπιστούν περισσότερο, θά'κλαιγα κι εγώ μπροστά τους...

Όμως κρατιέμαι...

Και κλαίω τα βράδυα που μένω άγρυπνη και προσεύχομαι να γυρίσει...

Κλαίω όταν δεν με βλέπουν...

Κλαίω...που δεν θα τον ξαναδώ......

Να Ζήσουνε!

Άφησα να περάσει μια βδομάδα για να σας πω τα νέα του γάμου.

Ήθελα να "ξεμεθύσω" λίγο ...

Να προσγειωθώ....

Να είμαι πιο αντικειμενική...

Και ναι...

Έχω "ξεμεθύσει" λίγο...

Και ναι...

Δεν σκέφτομαι όλες τις στιγμές ξανά και ξανά...

Όχι με την ίδια ένταση τουλάχιστον.

Γιατί η αλήθεια είναι πως μια βδομάδα τώρα δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο!

Από νωρίς κατέφθασαν οι φίλοι του...

Και το σπίτι γέμισε γέλια, πειράγματα, τραγούδια και χορό...

Τον έντυσαν ξεσπώντας ξανά και ξανά σε τραχταντά γέλια.

Κι εκείνος πρωτοστατούσε..

Τους φυσούσε τον αφρό όταν πλησίαζαν να τον ξυρίσουν, έβαζε το πουκάμισο ανάποδα (σε στυλ ζουρλομανδύα), γελούσε ολόκληρος!

Στο τέλος τον είδα να συγκινείται και να δακρύζει...

Όλα τα συναισθήματα στο φόρτε τους!

Όλα με ένταση!

Ντυμένος πια γαμπρός πήγε δίπλα στο σπίτι του κατάκοιτου παπού να τον φιλήσει και να πάρει την ευχή του.

Ξεκινήσαμε για την εκκλησία με φωνές και γέλια..

Ο καιρός παρ'όλο που την τελευταία στιγμή φοβηθήκαμε πως θα μας έκανε "μούσκεμα", μας έκανε το χατήρι να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να διατηρηθεί μέχρι τέλους άψογος!

Στην εκκλησία δεν προλάβαινα να αγκαλιάζω και να φιλάω φίλους αγαπημένους, συγγενείς και παλιούς γείτονες που έκαναν τον κόπο να ξεκινήσουν από μακριά για να μας τιμήσουν με την παρουσία τους.

Τους ευχαριστώ θερμά όλους!

Η νύφη ήταν μια κούκλα!

Χαμογελαστή και χαλαρή, γελούσε και απολάμβανε τις στιγμές που ζούσε.

Καθ'όλη τη διάρκεια του μυστηρίου η ησυχία μες την εκκλησία ήταν απόλυτη.

Κάτι που δεν μπόρεσε να μη σχολιάσει με επαινετικά λόγια ο Δεσπότης που πρωτοστάτησε στην τέλεση του γάμου.

Και μετά στο γλέντι που είχε οργανώσει το ζευγάρι με καλεσμένους αποκλειστικά τους αγαπημένους τους φίλους και τους γονείς, το γλέντι άναψε!

Η γράφουσα πέταξε κάποια στιγμή και τα παπούτσια και συνέχισε τον χορό ξυπόλητη μέχρι τις 5 το πρωί!

Τα αστροπελέκια μαζί με τα επτά ανήψια της νύφης -σύνολο εννιά αγόρια (με ηλικία από ενάμισυ χρονών έως δεκαπέντε) ήταν ντυμένα με τα ίδια κουστούμια και στα ίδια χρώματα με εκείνο του γαμπρού.

Το μεγάλο αστροπελέκι χόρευε ακατάπαυστα όλο το βράδυ κι όποτε τύχαινε να βρεθούμε κοντά, μου έλεγε χαρούμενος "τί ωραία που είναι μαμά μου, τί ωραία!".....

Κι όταν γελώντας του ευχήθηκα "και στα δικά του" μου απάντησε σοβαρός "σ'ευχαριστώ μαμά, αλλά δεν νομίζεις πως είναι ακόμα νωρίς;".....

Στο τέλος της βραδιάς είχε αποκτήσει μια τεράστια φουσκάλα στο πόδι ενθύμιο απ'τις ατέλειωτες ώρες χορού που έριξε!

Συμπέρασμα:

Αν αγαπούσα μια φορά τη νύφη μου τώρα την αγαπώ χίλιες.

Για όλη την ευτυχία που είδα στα μάτια του γιού μου εκείνο το βράδυ.

Για όλη την αγάπη που έβλεπα στα μάτια τους όταν κοιτάζονταν.

Γιατί απλά........ το αξίζει!!!

Σήμερα Γάμος Γίνεται!!!

Ανεξάρτητος..

Από παιδί...

Από τότε που έβαζες την κατσαρόλα στο κεφάλι κι έκανες μοναχικούς περιπάτους...

Ο πρώτος μου...

Παιδί κι εγώ έπαιζα τη μαμά μαζί σου.

Και καμάρωνα όταν μου έλεγαν πως είσαι κουκλί και ποιός ξέρει πόσες καρδιές θα κάψεις σαν μεγαλώσεις.

Δεν ξέρω αν ... και πόσες καρδιές ακριβώς έκαψες..

Αυτό που ξέρω είναι πως την τελευταία ... "καμμένη¨", .. την παντρεύεσαι σήμερα.

Κι εγώ καμαρώνω όπως τότε...

Ή μάλλον περισσότερο από τότε...

Και σ'αγαπάω όπως πάντα..

Πολύ, πάρα πολύ...

Τόσο όσο αγαπάει κάθε μάνα το παιδί της...

Κι ακόμα πιο πολύ!

Και προσεύχομαι νά'ναι η ζωή σας γεμάτη με όμορφες στιγμές..

Και τα "δύσκολα" να τα περνάτε μονιασμένοι... δίνοντας και παίρνοντας δύναμη ο ένας απ'τον άλλον..

"Καλή ζωή" νά'χεις αγόρι μου...αστέρι μου...

"Καλή ζωή" νά'χετε ...

Γεύση Από Ευτυχία!

Σήμερα είχα ρεπό μιας και το Σάββατο πρόκειται να δουλεύω.
Τα φχαριστιέμαι τα μεσοβδόμαδα ρεπό.
Σηκώθηκα το πρωί ήπια δυό γουλιές καφέ και κατέβηκα στο κέντρο της πόλης μου για να κάνω κάποιες δουλειές που είχα.
Άφησα το αυτοκίνητο και χαζεύοντας τις βιτρίνες άρχισα την βόλτα μου.
Πρώτη στάση το ταχυδρομείο για να στείλω κάποια προσκλητήρια.
Αμέσως μετά το ΚΕΠ για να πάρω το γνήσιο της υπογραφής μου που μου χρειάζεται.
Βγαίνοντας απ'το ΚΕΠ έριξα μια κλεφτή ματιά στο σχολείο που βρίσκεται ακριβώς απέναντι μπας και τύχαινα σε διάλειμμα τ'αστροπελέκια να τα κεράσω τίποτα, αλλά δυστυχώς...
Τρίτη στάση στο σούπερ μάρκετ και τελευταία στον φούρνο για ζεστό ψωμί.
Στον γυρισμό κοίταγα τη θάλασσα μέσα απ'το αυτοκίνητο.
Έμοιαζε με λίμνη!
Τόσο ήσυχη και τόσο γαλάζια!
Γύρισα σπίτι μαγείρεψα, σιδέρωσα χαζεύοντας τα "πρωϊνάδικα" και την ώρα που τακτοποιούσα τα ρούχα στις ντουλάπες χτύπησε το κουδούνι.
Είχαν γυρίσει τ'αστροπελέκια απ'το σχολείο.
Βάλτε μαγιό, τους είπα, θα πάμε για μπάνιο.
Κατεβήκαμε στο γνωστό μας κολπάκι αναφωνώντας σαν χαζά.
-Δεν είναι κανείς!!! είμαστε μόνοι μας!!!
Ήταν τόσο παράξενο να βλέπουμε την παραλία χωρίς κανέναν άλλο!
-Λέγε μαμά πού θες να βάλουμε την καρέκλα σου, έχεις όλη την αμμουδιά στη διάθεσή σου, μου λέγανε γελώντας.
Βουτήξαμε στα γρήγορα και κολυμπήσαμε έντονα για να ζεσταθούμε.
Ήταν υπέροχα!
Αλήθεια σας λέω βγήκα με το ζόρι μετά από κανα μισάωρο.
Κάθησα άλλη τόση ώρα έξω, κλείνοντας τα μάτια στον λίγο (ευτυχώς) μεσημεριάτικο ήλιο χαλαρώνοντας.
Γυρίσαμε σπίτι ευτυχισμένοι.
Το απόγευμα άρχισαν τα μπουμπουνητά, οι αστραπές και πολύ γρήγορα ήρθε η μπόρα κι ... έφυγε το ηλεκτρικό ρεύμα..
Οι συνέπειες της βροχής βλέπετε...
Ευκαιρία για παιχνίδι.
Φέρτε κόλλες χαρτί και στυλό, είπα στ'αστροπελέκια, θα παίξουμε "όνομα-ζώο-πράγμα".
Ενθουσιασμός!
Το ρεύμα επανήλθε μετά από κανένα μισάωρο παιχνιδιού με μπόλικα γέλια και φωνές.
Δεν ξέρω γιατί ... αλλά η σημερινή μέρα - παρ'όλο που ήταν φαινομενικά "άλλη μια καθημερινή χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο", εν τούτοις μου άφησε μια γεύση .. ευτυχίας!
Καλό σας βράδυ!

(στη φωτό το μεγάλο αστροπελέκι κάνοντας παιχνίδια στην ολοδικιά του θάλασσα)

Φόρεμα Γάμου

Με φάγανε πια γνωστές και φίλες..

-Ακόμα δεν πήγες για φόρεμα;

τί περιμένεις; τελευταία στιγμή;

δεν θα βρεις...

Ο λόγος για το φόρεμα που πρόκειται να βάλω στον γάμο του γιού μου που θα γίνει 13 του Νοέμβρη.

Στην αρχή κρατούσα χαρακτήρα.

-Άντε καλέ που δεν θα βρω, σιγά ένα απόγευμα δουλειά είναι.

Επέμενε όμως η.. αντιπολίτευση.

-Κι αν κάτι πάει στραβά και δεν βρίσκεις κάτι να σου αρέσει, να μην έχεις το χρόνο να ψάξεις;

-Η μητέρα του γαμπρού θα είσαι, όχι απλά μια καλεσμένη..

Και συνέχιζαν με άλλη παραλλαγή.

-Κι αν θέλει κάποια μεταποίηση; στην τούρλα του Σαββάτου θα πας;..

Κι αν..... κι αν .... κι αν.... κατάφεραν να με βάλουν στο τριπάκι.

Ότι σιχαίνομαι τα ψώνια σαν τις αμαρτίες μου σας το έχω εξομολογηθεί.

Βάλε με να ψωνίζω είδη σπιτιού, να είμαι εικοσιτετράωρα στα μαγαζιά.

Μη μου πεις πήγαινε για ρούχα, παπούτσια, τσάντες και τα συναφή, βγάζω φλύκταινες....

Έτσι όποτε αναγκαστικά πρέπει να το κάνω, η επιλογή γίνετα στο πατ κιουτ και χωρίς την παραμικρή ..χρονοκαθυστέρηση.

Στην προκειμένη περίπτωση μου σύστησαν κάποιο μαγαζί με πολύ ωραία βραδινά φορέματα κι έτσι προχθές τ'απόγευμα πήρα το ¨βάσανο" και πήγαμε.

Μπαίνω μέσα η καλή σου, συστήνομαι (από ποιά πηγαίνω) κι έρχομαι στο παρασύνθημα.

-Θέλω ένα βραδινό φόρεμα διότι θα γίνω μια ... θανάσιμη πεθερά, έχετε;

-Βεβαίως, μου απαντά η ευγενεστάτη κυρία ιδιοκτήτρια και μου φέρνει τα πρώτα δυό κομμάτια.

Μπαίνω στο δοκιμαστήριο (το χειρότερό μου) βάζω το πρώτο, μμμμμ μια χαρά.

Βγαίνω να με δει και το "βάσανο", του αρέσω!

-Δοκιμάστε και το άλλο, με παροτρύνει η ιδιοκτήτρια.

Κομμάτια να γίνει σκέφτομαι, ας μην αγοράσω το πρώτο που είδα, ας δοκιμάσω κι άλλο ένα, μόνο και μόνο για να έχω να πω πως διάλεξα μεταξύ δύο!

Βάζω και το δεύτερο.... μμμ μπα.... όχι... το πρώτο ήταν καλύτερο.

Συμφωνεί και το "βάσανο".

Κι εκεί που είμαι έτοιμη να πω φέρε το πρώτο να πληρώσουμε να φύγουμε, μου φέρνει η κυρία ιδιοκτήτρια "ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ".

Το λατρεύω με το που το βλέπω!

Μπαίνω ξανά στο δοκιμαστήριο αλλά χωρίς να δυσανασχετήσω αυτή τη φορά.

Και μου έρχεται "γάντι".

Με κοιτά το "βάσανο" και χαμογελάει πλατιά.

-Τέλειο! μου λέει

Η κυρία ιδιοκτήτρια μου φέρνει και τις γόβες που ταιριάζουν με το φόρεμα.

Το αποτέλεσμα που βλέπω στον καθρέφτη είναι απλά.... καταπληκτικό!

Πληρώσαμε και φύγαμε.

Γέλαγαν και τα μουστάκια (που δεν έχω) που βρήκα με τη μία κάτι τόσο όμορφο και ταιριαστό στον σωματότυπό μου και γιατί....

Συνολικά κάναμε δε κάναμε ένα τέταρτο της ώρας!!