Καλό Μήνα!

Καλό μήνααααα!
Σας γέλασα!!!!!
Φιλιά σε όλους σας!

Ευχάριστα!

Όλα αυτά τα χρόνια που υπάρχει τούτο δω το μπλογκάκι, έμαθα να μοιράζομαι καλές και κακές στιγμές (καλά όχι όλες αλλά τις περισσότερες) με όλους εσάς.
Εσείς με εμψυχώνατε, με παρηγορούσατε, γινόσαστε μέτοχοι της χαράς μου.
Έτσι πρώτα σε σας θα πω τα ευχάριστα.
Το "στεφάνι" μου βρήκε μια ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ καλή δουλειά με πολύ καλές προοπτικές και ακόμα καλύτερο μισθό, με πληρωμένα σπίτι και αυτοκίνητο στο .... Ντισελντορφ της Γερμανίας.
Οπως καταλαβαίνετε είμαστε οικογενειακώς υπ'ατμόν!
Με το κλείσιμο των σχολείων θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για την μετακόμιση.
Εγώ βέβαια δεν θά'χω δουλειά,  αλλά είναι τόσο καλά τα λεφτά για κείνον που θα έχω την ευκαιρία μέχρι να βρω κι εγώ κάτι, να οργανώσω το νέο μας σπιτικό και την καινούργια μας ζωή εκεί.
Θα ανεβάσω φωτογραφίες απ'το σπίτι σύντομα.
Είμαι πολύ χαρούμενη!

Όταν Ρεπάρει Μιά Γυναίκα

Δείτε τί κάνει μια γυναίκα όταν έχει ρεπό.
1. Σηκώνεται περίπου - άντε να κοιμηθεί το πολύ μια ώρα παραπάνω - την ίδια ώρα με τις μέρες που δουλεύει.
2.Με την τσίμπλα στο μάτι κάνει μια αναπάντητη στο κινητό της συναδέλφου στο γραφείο για να δώσει σήμα πως "ξύπνησα αν θέλετε κάτι πάρτε με".
3. Βάζει πλυντήρια.
4. Απλώνει τα πλυντήρια.
5. Κουρεύει το γκαζόν για το οποίο γκαζόν όταν γυρίσει ο σύζυγος απ'τη δουλειά θα πει: "γιατί παιδεύεσαι; θα το έκανα εγώ το Σάββατο"  (το γεγονός πως έχουν περάσει άπειρα Σάββατα δίχως να ασχοληθεί καθόλου και το γκαζόν έχει μετατραπεί σε δάσος απροσπέλαστο, θα το αφήσω ασχολίαστο.....)
6. Σκουπίζει, μαζεύει, συγυρίζει.
7. Απαντάει στις κλήσεις απ'το γραφείο δίνοντας οδηγίες παύλα κατευθύνσεις...
8. Πάει σούπερ μάρκετ και γυρίζει φορτωμένη σα γαϊδούρι.
9. Αποφασίζει να φτιάξει κάτι πιο .. μπελαλίδικο απ'τα συνηθισμένα φαγητά της χύτρας ή του φούρνου. Κάτι σε... κεφτεδάκια με πατάτες τηγανιτές της ώρας.. ας πούμε..
10. Σιδερώνει.
11. Το απογευματάκι φτιάχνει κι ένα γλυκό, να υπάρχει..... για τα παιδιά....
Τέλος περιμένει τί και πως την αυριανή μέρα να πάει στη δουλειά... (εκεί κουράζεται λιγότερο).

Συγνώμη.. Μου Λείπεις!

Eίναι φορές που σχεδόν σε ξεχνάω.
Είναι πάλι κάτι στιγμές...
Να όπως χθες βράδυ,  που ξέμεινα κάτω στο σαλόνι μόνη αργά το βράδυ.
Οι υπόλοιποι είχαν όλοι κοιμηθεί.
Και σε θυμήθηκα.
Κι ένιωσα έντονα να μου λείπεις.
Κι εκεί μ'έπιασαν τα κλάμματα.
Γιατί πιο πολύ απ'την απόρριψη πονάει που ποτέ δεν μου εξήγησες.
Θυμάσαι που γελάγαμε για όσα θα είχαμε να θυμόμαστε στα γεράματά μας;
Θυμάσαι εκείνο το καλοκαίρι στη θάλασσα;
Θυμάσαι που ρίξαμε κατά λάθος πορτοκαλάδα αντί για λάδι στο φαγητό;
Θυμάσαι τα συνομωτικά βλέμματα στο τραπέζι όταν όλοι έτρωγαν δίχως να πάρουν τίποτα χαμπάρι;
Κι έπειτα όταν κάποιος είπε "δεν πήραμε καμμιά πορτοκαλάδα να πιούμε". που μας έπιασαν γέλια τρανταχτά και λέγαμε
" έχει... έχει μέσα... όλα τά'χει..."
Πόσες στιγμές μοιραστήκαμε αλήθεια!
Μικρά κορίτσια που μεγάλωσαν πρόωρα... βίαια κι έγιναν μανάδες όταν οι συνομήλικες τους παίζαν ακόμα με τις κούκλες.
Και μας πονούσε αυτό θυμάσαι;
Μας πονούσε που δεν βιώσαμε όσα έπρεπε στον καιρό τους.
Όμως έβρισκες πάντα τα θετικά.
Και προχωρούσες μ'εκείνη την γαλήνη που σε διέκρινε και που πάντα θαύμαζα.
Θυμάσαι που σου έλεγα πως η μόνη παρηγοριά όταν θα πεθάνει η μάνα μου είναι η σκέψη πως θά'χω εσένα!
Και να που σας έχασα και τις δυό!
Πάνε κιόλας δέκα χρόνια!
Ποιός να το πίστευε!
Κι είναι τόσο αβάσταχτη αυτή η μοναξιά!
Κι είναι τόσο αβάσταχτος τούτος ο πόνος!
Δεν ξέρω τί σου έκανα.
Δεν μ'άφησες ποτέ να μάθω, να ζητήσω συγνώμη βρε αδερφέ!
Είπες πως δεν ήμουν έτοιμη ν'ακούσω.
Θύμωσα πολύ μ'εκείνα τα λόγια.
Κι ακόμα δεν ξέρω...
Ό,τι κι αν ήταν σου ζητάω συγνώμη.
Σήμερα που σε θυμήθηκα.
Σήμερα που κλαίω για όσα ζήσαμε.
Σήμερα που κλαίω για όσα δεν θα μοιραστούμε πια.
ΣΥΓΝΩΜΗ....
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ!

Περαστικά Μου!

Oι ιδιοτροπίες σ'αυτή την ζωή (για την άλλη δεν ξέρω και δεν παίρνω κι όρκο) πληρώνονται.
Άλλοτε φτηνά κι άλλοτε ακριβά.
Εξαρτάται απ'την χρονική περίοδο.
Αν παραδείγματος χάρη πέσεις σε περίοδο εκπτώσεων, τότε τη σκαπουλάρεις σχετικά φθηνά.
Εγώ - ας πούμε - έχω την ιδιοτροπία να μη κρατάω ομπρέλα όταν βρέχει.
Πηγαινοερχόμουν μια ολόκληρη μέρα σαν ανταποκρίτρια καναλιού που καλύπτει τα έκτακτα καιρικά φαινόμενα.
Κάτι λοιπόν η ιδιοτροπία μου, κάτι η ίωση που πέρασε τ'αστροπελέκι τις προηγούμενες μέρες ήρθαν κι ένωσαν τις δυνάμεις τους για να με βγάλουν νοκ άουτ!
Και είμαι την Παρασκευή στο γραφείο κι από ένα σημείο και μετά αρχίζω να χάνω την επαφή με το περιβάλλον.
(αυτό δεν είναι αναγκαστικά κακό υπό άλλες συνθήκες)..
Το κεφάλι μου κόντευε να σπάσει και οι συνάδελφοι είχαν ανησυχήσει καθόσον ΤΟΣΟ αμίλητη δεν με έχουν συνηθίσει.
Σ'έναν απ'όλους ζήτησα να μ'ακουμπήσει στο μέτωπο να δει αν έχω πυρετό κι εκείνος χαμογελώντας (χαιρέκακα;;;) μου είπε "ένα τριανταοχτάρι τό'χεις"....
Τέλειωσα τη δουλειά μου και στην ώρα μου (μη τυχόν και ρίξω τα μούτρα μου να πω ότι "δεν αντέχω φεύγω νωρίτερα!! όοοοχι)  τα μάζεψα να γυρίσω σπίτι μου.
Αυτό τώρα είναι άλλη μικρή πικρή ιστορία γιατί η διαδρομή ήταν ένας εφιάλτης.
Οδηγούσα έχοντας την αίσθηση πως παθαίνω ασφυξία και πεθαίνω!!!
Μάλλον το αυτοκίνητο ξέροντας τη διαδρομή απ'έξω κι ανακατωτά γύρισε μόνο του, δεν εξηγείται αλλιώς.
Μπήκα στο σπίτι και κυριολεκτικά σωριάστηκα στο κρεββάτι σχεδόν λιπόθυμη από την προσπάθεια.
Τ'αστροπελέκια τά'χασαν.
Ο μεγάλος έπεσε πάνω μου κλαίγοντας.
Το θερμόμετρο έδειξε 39 και κάτι ψιλά κι εγώ ταβλιάστηκα.
Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου έπινα κάτι χυμούς και κάτι ματζούνια που με πότιζαν.
Χθες - σε στιγμή ανάκαμψης - έδωσα και την παραγγελιά μου .. τραχανά σούπα να μου φτιάξουν!!...
Και είμαι ακόμα κλινήρης.
Και έχει πιαστεί όλο μου το κορμί από την ξάπλα τόσων ωρών!
Κι εδώ σταματάω γιατί δεν μπορώ να κρατήσω άλλο το κεφάλι μου όρθιο.
Σας χαιρετώ , περαστικά μου κι άλλο κακό να μη με βρει!!