Δεύτερη Βδομάδα Αδείας

Tην προηγούμενη βδομάδα δεν την κατάλαβα πώς πέρασε.
Τρίτη βγήκαμε απ'το νοσοκομείο.
Τετάρτη και Πέμπτη τρέχαμε σε ΙΚΑ.. ΜΙΚΑ.. ΣΥΚΑ.
Ήρθε το Σαββατοκύριακο χωρίς καν να το καταλάβω.
Πάει η πρώτη βδομάδα της άδειας.
Πέρασε άδοξα, χωρίς ν'αφήσει καμμιά γεύση.
Άνοστη!
Ή μάλλον όχι,.... είχε γεύση.Πικρή.....
Η δεύτερη μόλις άρχισε και προβλέπεται να έχει γεύση βαρεμάρας και πλήξης.
Και μου τό'λεγε τ'αστροπελέκι στη δουλειά.
-μη λες για την άδειά σου, θα σε ματιάσουν!
Σιγά μην άκουγα εγώ.
Όλη την ώρα, λες και είχα καταπιεί κασέτα, επαναλάμβανα:
-22 του μήνα ποιός βγαίνει σε άδεια;
Και μετά από λίγο άντε πάλι..
-ποιός θα λείπει 22 του μηνός;...
Λείψε μαντάμ, όχι λείψε να δω τί θα καταλάβεις.
Που σ'έφαγαν τα νοσοκομεία, οι γιατροί και τα τρεξίματα.
Πότε θα μάθεις επιτέλους να κρατάς το στόμα σου κλειστό, ε;
Κάτσε τώρα στη βεράντα ν'αγναντεύεις τη θάλασσα.
Και νά'ναι η βόλτα σου σπίτι-σούπερ μάρκετ, σούπερ μάρκετ-σπίτι.
Έτσι για να μάθεις...
Τί ώρα είναι;....
Έχω να κάνω και την αλλαγή στο πόδι του ανάπηρου σήμερα.
Ορούς, betadine, αποστειρωμένες γάζες, επιδέσμους....
Σκέτη ομορφιά!

Kαλή Βδομάδα

Ξύπνησα αργά σήμερα, εκεί γύρω στις 9,00.
Είναι η δεύτερη βδομάδα της άδειάς μου.
Την επόμενη Δευτέρα γυρίζω στη δουλειά.
Άκουσα τ'αστροπελέκια που πετάχτηκαν απ'το κρεββάτι έντρομα.
Ο γείτονας τα πηγαίνει κάθε μέρα για μπάνιο μαζί με τα δικά του εγγόνια.
Φεύγουν γύρω στις 9 και γυρίζουν κατά τις 12.
Πετάχτηκαν απ'το κρεββάτι κι ετοιμάστηκαν σε χρόνο dt.
Έφτιαξα καφέ και βγήκαμε με τον άντρα μου στη βεράντα να τον πιούμε.
Μια καινούργια βδομάδα ξεκινά.
Ας είναι ήσυχη και χωρίς απρόοπτα!

Aποκαλυπτήρια

Ξέρω.. ξέρω.. σας έχω ζαλίσει με τις απανωτές αλλαγές.
Όμως τελευταία έχω μια διάθεση... αποκαλυπτική.
Δε λέω, τ'αγάπησα το "Νιόβη", το συνήθισα, αλλά δεν ήταν το πραγματικό μου όνομα.
Κι ένιωθα λίγο σα να σας ξεγελούσα.
Έτσι κατόπιν ωρίμου σκέψεως αποφάσισα να σας αποκαλυφθώ.
Τούδε και στο εξής θα υπογράφω με τ'όνομα που με ξέρουν όλοι.
Μ'αυτό που με φωνάζουν από μικρό παιδί, τόσο που το αφτί μου να μην ακούει το άλλο .. το κανονικό, το βαφτιστικό μου ντε!
Κάποτε, στο δημοτικό (επί κρυφού σχολειού δηλαδή), κάποια συμμαθήτρια τηλεφώνησε σπίτι και θεωρώντας πως το Τζίνα είναι δική μου επιλογή, με ζήτησε επίσημα:
-την Γεωργία μου δίνετε παρακαλώ;
κι η μαμά μου -λάθος κάνετε...
Γι'αυτό σας λέω....
Το αληθινό είναι το Τζίνα, το άλλο.. το κανονικό... το επίσημο... είναι μόνο για τα χαρτιά. Όμως το αβατάρ μου δεν ήθελα να το αποχωριστώ.
Έτσι έκανα μια μικρή αλλαγή στο όνομα και το άφησα ως έχει ...
Λοιπόν;
Τί λέτε;...

Ξέβαψε Ο Παρνασσός

-μαμά το ξέρεις πως ο Παρνασσός παλιά ήταν βαμμένος;
..................................
Σιωπή... αφήνω να περάσουν λίγα δευτερόλεπτα, παίρνω βαθιά ανάσα και ρωτώ:
-και τώρα ... ξέβαψε;

-ναι

Δεύτερη ανάσα, πιο βαθειά αυτή τη φορά και δεύτερη ερώτηση ... διερευνητική
-ποιός σας το είπε αυτό;

-η κυρία μας στο σχολείο

-τί σας είπε δηλαδή;

-να, ότι ο Παρνασσός παλιά είχε χρώμα!

(αμ έτσι πες μου, να καταλάβω.... )

Καυμένη δασκάλα και νά'ξερες τί κατάλαβαν τ'αστροπελέκια απ'αυτά που εσύ τους μάθαινες!!!

Η Σιδεροκατασκευή

Σήμερα, οκτώ μέρες μετά το ατύχημα, γυρίσαμε επιτέλους σπίτι!
Παράπονο δεν έχω, περάσαμε μούρλια στο νοσοκομείο.
Γνωρίσαμε κόσμο, ανταλλάξαμε απόψεις πάνω στα διαφόρου τύπου ατυχήματα με τους άλλους συγκατοίκους του θαλάμου, ζήσαμε ιστορικές στιγμές τις νύχτες προσπαθώντας να βολέψουμε τα ταλαίπωρα κορμιά μας στις καρέκλες του νοσοκομείου....
Ένα ποίημα γενικώς!
Μετά το φαγητό θέλαν και τσιγάρο οι "ανάπηροι" ...
Έτσι έπρεπε να τους βγάζουμε ισάριθμες καρέκλες στο μπαλκόνι για να βγούν, κλοπ κλοπ κλοπ με τις πατερίτσες και να καπνίσουν τον καπνό της ειρήνης...
Ιστορικές στιγμές, ανεπανάληπτες...
Σήμερα όμως έπεσε η αυλαία σε όλα αυτά τα χαρμόσυνα.
Χαιρετίσαμε αλλήλους, ευχηθήκαμε σιδερένιοι και "μη χειρότερα" και πήρε ο καθένας το δρόμο του.
Οι δυό στους τέσσερεις πήραν εξιτήριο, έμειναν πίσω οι άλλοι δυό να περιμένουν τη δική τους σειρά μέχρι το τέλος της βδομάδας.
Σπίτι πια προσπαθούμε να βρούμε νέους τρόπους στην καθημερινότητά μας.
Βλέπετε ο αρχιτέκτονας (βλέπε γιατρός) έχει χτίσει ολόκληρη σιδεροκατασκευή, πού να το βολέψουμε το κτίσμα;
Το μπάνιο του "ανάπηρου" π.χ έχει γίνει ολόκληρη ιεροτελεστία.
Να βρούμε καρεκλάκι να το βάλουμε στην μπανιέρα, να βάλουμε άλλο καρεκλάκι έξω απ'την μπανιέρα για να ακουμπήσει ο "ανάπηρος" τη σιδεριά.
Φόβος να μπει....τρόμος να βγει...
Αλλά τουλάχιστον είμαστε σπίτι.
Σας έβγαλα και μια αναμνηστική φωτογραφία τη... σιδεροκατασκευή για να πάρετε μια ιδέα. Φιλιά πολλά και σας ευχαριστούμε θερμά για τις ευχές σας!