Kαλή Χρονιά!

Καλή Χρονιά!

Εύχομαι το 2011 να είναι γεμάτο Υγεία,

και να φέρει

χωριστά στον καθένα μας

ευτυχισμένες στιγμές,

καλά νέα,

καινούργιους αλλά και παλιούς φίλους,

γέλιο,

συντροφικότητα,

αγάπη!! 

Άρρωστο Θά'ναι!

Τ'αστροπελέκια μου - όπως όλα τα παιδάκια - είπαν τα κάλαντα.

Συγκέντρωσαν λοιπόν ένα χρηματικό ποσό, που όπως είναι φυσικό, ήθελαν να το "επενδύσουν" άμεσα.

Άρχισαν λοιπόν να ρωτούν πότε θα πάμε στο παιχνιδάδικο να κάνουμε ως είθισται την "κατάθεση".

Προσπάθησα με τρόπο να το αποφύγω λέγοντάς τους να περιμένουν και τα κάλαντα της πρωτοχρονιάς, αλλά φευ!!

Άντρα θέλω - ή μάλλον - παιχνίδι θέλω, τώρα το θέλω!

Επειδή λοιπόν η γκρίνια και το μπούρου μπούρου μες τ'αφτιά μου έχουν ένα όριο, είπα χθες, κομμάτια να γίνει, ας τους πάω.

Δεν πρόλαβα να το ξεστομίσω κι είχαν πάρει κιόλας θέση στο αυτοκίνητο.

Φθάσαμε στο μαγαζί μέσα σε παραλήρημα χαράς!

Ο μεγάλος ήξερε τί ήθελε.

Πήγε κατ'ευθείαν στον συγκεκριμένο διάδρομο, στην συγκεκριμένη βιτρίνα και πήρε το συγκεκριμένο παιχνίδι για το nitendo του.

Ο μικρός αποδείχτηκε .. προβληματισμένος.

Γιατί σου λέει το παιδί, πώς έτσι αβασάνιστα θα κάνω την επένδυσή μου; να μή το σκεφτώ;

Κι αρχίσαμε να περιδιαβαίνουμε τους διαδρόμους από υπόγειο σε ισόγειο κι από κει στον πρώτο όροφο και τούμπαλιν.

Πολλές φορές..

Πάρα πολλές φορές..

Αμέτρητες φορές...

Ούτε και μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές.

Στην αρχή το πήρα ψύχραιμα.

Σκέφτηκα παιδάκι είναι, βλέπει ένα σωρό, φυσικό να μπερδευτεί.

Και χαμογελούσα στωϊκά.

Μετά την εκκατομυριοστή φορά όμως που πέρασα μπροστά από τα επιτραπέζια, το χαμόγελο άρχισε να παγώνει στα χείλη μου.

-τί θα γίνει πουλάκι μου, θ'αποφασίσεις; τον ρώτησα, όπου νά'ναι θα κλείσουν.

-ναι μαμά, μου είπε και συνέχισε στον ίδιο ρυθμό, υπόγειο - ισόγειο - πρώτος...

Πίσω του εγώ να σιχτιρίζω την ώρα και την στιγμή που μ'έπιασαν οι καλωσύνες μου.

-να σου πω, του πρότεινα, αν δεν σ'αρέσει τίποτα ίσως χρειάζεσαι λίγο χρόνο να το σκεφτείς, πάμε σπίτι κι ερχόμαστε άλλη μέρα , νά'χεις τον χρόνο να αποφασίσεις τί θέλεις, ε;;;

Με κοίταξε μ'εκείνο το ύφος που λέει "δε σφάξανε".. και μου λέει

-όχι θα πάρω, πάμε πάνω (ΠΑΛΙ!!!) να δω τα βιβλία (!!).

Με το χαμόγελο νά'χει γίνει γκριμάτσα ανέβηκα για άλλη μια φορά στον πρώτο.

Κι αρχίσαμε να περιδιαβαίνουμε τους διαδρόμους με τα βιβλία αυτή τη φορά.

Επειδή έβλεπα πως κι εδώ είχε μια δυσκολία επιλογής (μη σου πω και δύο), άρχισα να του προτείνω κάποια.

Εκείνος όμως ήταν αποφασισμένος να μην ακούσει άλλη γνώμη.

Έπιανε στα χέρια του τα βιβλία, τα άνοιγε, διάβαζε λίγο, κοιτούσε τις εικόνες .. και πήγαινε στο επόμενο.

Τη στιγμή που σκεφτόμουν πως εκείνον τον καλό κύριο Ηρώδη πολύ τον είχαμε παρεξηγήσει και να το σβερκώσω να φύγουμε, τον άκουσα να λέει την μαγική λέξη!

-αυτό θέλω!

Επιτέλους! σκέφτηκα, καιρός ήταν!

Με συνοπτικές διαδικασίες έφτασα στο ταμείο πλήρωσα και πήραμε τον δρόμο για το σπίτι.

Μέσα στη μεγάλη μου ανακούφιση που επιτέλους αποφάσισε δεν έδωσα μεγάλη σημασία στο γεγονός πως ένα δεκάχρονο αμολημένο μέσα σ'ένα πολυκατάστημα παιχνιδιών, διάλεξε τελικά ένα βιβλίο!

Βρε μπας κι είχε πυρετό;

Να το πάω σε γιατρό;

(στη φωτό το περί ου ο λόγος βιβλίο .. )

Σ'αρέσει το... χαϊδάρι;

Το μικρό αστροπελέκι είναι απρόσμενο.
Χτυπά εκεί που δεν το περιμένεις.
Στο ξεκούδουνο.
Μεσημέρι στο τραπέζι πριν μερικές μέρες.
Έχουμε κουβεντιάσει τα καθημερινά "πώς τα πήγαν στο σχολείο", "αν έγινε τίποτα ενδιαφέρον", "αν τους είπε κάτι ο δάσκαλος" κλπ, κλπ.
Συνεχίζουμε το φαγητό σχετικά αμίλητοι όταν....
-μαμά σ'αρέσει το χαϊδάρι;
Το πηρούνι μένει μετέωρο μπροστά απ'το ανοιχτό μου στόμα.
Σκέφτομαι πως αποκλείεται να ρωτά για τον γνωστό Δήμο, άλλωστε δεν είχαμε ανάλογη κουβέντα.
-αν μ'αρέσει τι;
-το χαϊδάρι
-τί είναι αυτό; (προσπαθώ να καταλάβω)..
-φαγητό
-μάλλον κάτι άλλο θες να πεις τότε
Γυρίζει στο πιάτο του "συννεφιασμένος".
-ναι.... άστο.....
Τον λυπάμαι και προσπαθώ να τον βοηθήσω.
-με τί μοιάζει;
Και πριν μου απαντήσει ο μικρός, το μεγάλο αστροπελέκι αναφωνεί περήφανα
-χαβιάρι θέλει να πει ε;...
-ναιιιιιιιιιιι
Ο όμοιος .. τον όμοιο τον καταλαβαίνει.
Άκου....χαϊδάρι!!!!!!!!!!!

Xρόνια Σου Πολλά Μωρό Μου!

Ήρθες στη ζωή μας πριν από έξι χρόνια.

Ήσουν μόλις τριάμιση χρονών.

Ένας μικρός ξανθός άγγελος με γκριζογάλανα μάτια!

Θυμάμαι την μέρα που ήρθα να σε πάρω.

Μου έδωσες το λεπτό σου χεράκι μ'εμπιστοσύνη και μπήκες στο αυτοκίνητο δίχως να κοιτάξεις ούτε μια φορά πίσω σου.

Σήμερα γίνεσαι δέκα χρονών.

Τα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής σου που ξεκίνησε τόσο μα τόσο άσχημα.

Το πρωί σ'αγκάλιασα και μαζί με τα χρόνια πολλά σου είπα πόσο τυχερή είμαι που σ'έχω!

Από τα δικά σου χειλάκια άκουσα ό,τι πιο εκπληκτικό έχει πει ποτέ παιδί στην... μαμά του.

"σ'ευχαριστώ μαμά που μ'αγαπάς!"

Θέλω να ξέρεις πως θα σ'αγαπάω πάντα.

Θέλω να ξέρεις πως στην καρδιά μου θά'χεις πάντα ιδιαίτερη θέση.

Για μένα θά'σαι πάντα ο τέταρτος γιός μου..

Ο μικρούλης μου...

Ο πιο τρυφερός απ'όλους...

Ο πιο αγαπημένος....

Το μικρό μου αστροπελέκι...

Χρόνια σου πολλά μωρό μου..

Ελπίζω κι εύχομαι η ζωή - που τόσο άδικη υπήρξε μαζί σου - να σου χαρίσει όλα τα καλά!

Νά'σαι χαρούμενος...

Νά'σαι ευτυχισμένος..

Νά'σαι ευλογημένος!
Να σε χαίρομαι που σ'έχω......... η τυχερή!!!!!!!!!!!

Γιορτινές Μυρωδιές

Έτοιμα και τα μελομακάρονα!

Για να μυρίσει το σπίτι, όπως έλεγε η μανούλα μου.

Και πράγματι το σπίτι μοσχοβόλισε!

Κι από γεύση τέλεια!!!

Μελωμένα τόσο όσο να "κρατάνε" και να μην είναι .. τίγκα σιροπιασμένα, τσάκισα ήδη τρία.

Αύριο θα φτιάξω τους κουραμπιέδες..

Περάστε να σας κεράσω!