Kαι να πεις πως δεν τό'λεγα;.. Τό'λεγα. Δεν μ'αρέσει ο Μάρτης, με φοβίζει. Τον έχω συνδυάσει με τον χαμό της μαμάς μου και διάφορα ατυχήματα, κλοπές κι άλλες αναποδιές που γίνονταν (τυχαίο;) πάντα Μάρτη μήνα. Με το που μπαίνει λοιπόν ο Μάρτης είμαι σ'επιφυλακή. Αν τελειώσει δίχως κάποιο "ακσιντάντ" το θεωρώ μεγάλη τύχη. Μπήκε λοιπόν και φέτος.. Την πρώτη του μήνα αντάλλαξα ευχές - ως είθισται - με γνωστούς, φίλους και συναδέλφους. Κάποια στιγμή που εκμυστηρεύτηκα τους φόβους μου στις συναδέλφους μου αντέταξαν πως λέω χαζά γιατί κι ο Πρίγκηπάς μου Μάρτη γεννήθηκε... Δε λέω..με αποστόμωσαν. Εντάξει, τους είπα, μπορεί και νά'χετε δίκιο. Και πέρασε η πρώτη, κι ήρθε η δεύτερη μέρα του μήνα. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι και πηγαίνουμε να διαλέξουμε πέτρες για να στρώσουμε το κομμάτι της αυλής όπου παρκάρουμε το αυτοκίνητο. Στη συνέχεια σούπερ μάρκετ για τα ψώνια του σαββατοκύριακου και η μέρα περνά λίγο πολύ όπως όλα τα Σάββατα. Πέφτουμε για ύπνο. Στις 1,00 με ξυπνά ένας δυνατός πόνος στην πλάτη που ταυτόχρονα χτυπά και στο στήθος δημιουργώντας μου δύσπνοια. Συναγερμός! Πίνω ένα δυνατό παυσίπονο αλλά ο πόνος με διπλώνει στα δύο κι η ανάσα μου δυσκολεύει κι άλλο. Ο άντρας μου παίρνει τηλέφωνο τις πρώτες βοήθειες της ιδιωτικής ασφάλειας που έχουμε. Δε λέω, μπορεί να δίνουμε ένα σκασμό λεφτά αλλά για κάτι τέτοιες στιγμές χαλάλι! Τον ακούω που δίνει στοιχεία και πληροφορίες. Σε κάποιο σημείο που προφανώς του ζητήθηκε η ηλικία μου τον ακούω να βάζει ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΝΩ! Παθαίνω εγκεφαλικό επί τόπου. Του μουγκρίζω πως θα με πεθάνει πριν την ώρα μου μ'αυτά που κάνει και τον απειλώ με διαζύγιο! Σύντομα έρχεται το ασθενοφόρο. Με σειρήνες κι όλες τις τσιριτσάντζουλες με πάνε στο νοσοκομείο. Δεν πρόλαβα να μπω κι έπεσαν πάνω μου ένας παθολόγος κι ένας καρδιολόγος. Και να οι εξετάσεις- και να τα καρδιογραφήματα- και να τα τρίπλεξ- και να οι εξετάσεις αίματος. Πώς γίνεται στα επείγοντα των δημοσίων νοσοκομείων; Ε, καμμία σχέση! Και βγήκαν όλα καθαρά, όλα καλά, τίποτα ανησυχητικό. Παθολόγος και καρδιολόγος συμφώνησαν πως ο πόνος δεν ήταν καρδιακός αλλά μυοσκελετικός. Κάποιο κρύωμα ή ίσως ψύξη στην πλάτη μου τον δημιούργησε. (και τό'λεγα στο γραφείο κλείστε το το ρημάδι το παράθυρο, μπάζει..) Το ίδιο ασθενοφόρο που μας πήγε, μας γύρισε κιόλας στις τεσσεράμιση τα ξημερώματα. (αν ήμουν σε δημόσιο νοσοκομείο ακόμα θα περίμενα τη σειρά μου)... Σήμερα λοιπόν που τα κουβεντιάζαμε με τον μεγάλο γιό μου λέει: -έτοιμος ήμουν να τηλεφωνήσω στον μαντρά με τις πέτρες για το πάρκινγκ της αυλής και να του πω, ξέχνα το ίσωμα, σε ...... "κουρμπαριστό" γίνεται η πέτρα;.... σε βερσιόν τάφου;
Όπου κι αν κοιτάω από χθες βλέπω λουλούδια και ευχές. Και δώστου "καλό μήνα" και δώστου φωτογραφίες με λουλούδια (καλή ώρα) να μοστράρουν σε όλα τα σπίτια της μπλογκογειτονιάς. Οκ, το είδαμε γραμμένο, θαυμάσαμε και τα λέλουδα στις φωτογραφίες, όμως την άνοιξη την είδε κανείς; Γιατί από χθες που όλοι λέμε πως ήρθε, εγώ το μόνο που παρατήρησα είναι πως άρχισε πάλι το ψοφόκρυο. Με το "καλή άνοιξη" ανάψαμε και τα καλοριφέρ που - για να λέμε και την μαύρη αλήθεια - ελάχιστα άναψαν φέτος... (Άσχετο.... Την αλήθεια γιατί την λέμε "μαύρη" κι όχι γαλάζια, κόκκινη ή ακόμα ακόμα και λαχανί;) Τέλος πάντων.. και συνεχίζω. Κι ήρθε η κυρά Άνοιξη που λέτε, για να μας τα φέρει όλα τούμπα. Πού πας κυρά μου; Έτσι κάνουν; Πας επίσκεψη με άδεια χέρια; Πού είναι οι λιακάδες, που είναι οι ζεστές μέρες, πού είναι τα γλυκά απογεύματα, πού; Που μας ήρθες μουρτζούφλα και με το φαρμάκι στο στόμα! Σε είδα και σκιάχτηκα η γυναίκα. Και φόρεσα το παλτουδάκι μου και το κούμπωσα και μέχρι το λαιμό, πήρα κι ένα ματσάκι λέλουδα κι έκατσα αγκαλιά με ένα "σώμα" καλοριφέρ. Εδώ θ'απαγκιάσω μέχρι να σηκωθεί να φύγει να γλυτώσουμε..
Ο "κυρ-Στέφανος" είναι σχετικά καινούργιος στην εταιρεία. Μας ήρθε μια Γενναριάτικη μέρα πριν δυο χρόνια. Πολύ νέος σε ηλικία, μπήκε ψηλός κι αγέρωχος στην αποθήκη με το κουστουμάκι του συνοδευόμενος απ'το μεγάλο αφεντικό, Κοίταξε τριγύρω, (με διακριτικότητα ομολογώ), έπαθε έναν εσωτερικό ντουβρουτζά απ'αυτό που αντίκρυσαν τα μάτια του, ψύχραιμος όμως ων, είπε πως πολύ χάρηκε για την γνωριμία και χαμογέλασε. Ήταν ο καινούργιος διευθυντής μας. Στην συνέχεια αποδείχτηκε πως του "κυρ-Στέφανου" του αρέσει πολύ το "ωραίο" και έχει μια εμμονή με την καθαριότητα! Έτσι άρχισαν οι αλλαγές. Ενώ προϊστάμενοι και υπεύθυνοι των διαφόρων τμημάτων ανεβοκατέβαιναν πανικόβλητοι στο γραφείο του για να τον ενημερώνουν, μπογιατζήδες βάφανε το γραφείο του και τους διαδρόμους, η αυλή άρχισε να καθαρίζεται, οι άδειες ζαρτινιέρες φυτεύτηκαν με λουλούδια και η καθαρίστρια αφού πρώτα είχε "γλύψει" απ' άκρη σ'άκρη εσωτερικά το γραφείο, απογειώθηκε στα ύψη πάνω σε ένα κλαρκ για να καθαρίσει την τζαμαρία των γραφείων από την εξωτερική πλευρά. Η "καντίνα", όπου οι εργαζόμενοι κάνουν το διάλειμμά τους. εξοπλίστηκε με φούρνο μικροκυμάτων και μια τοστιέρα για να ζεσταίνουν το φαγητό από το σπίτι ή να ψήνουν το τοστ τους. Ο χώρος στις τουαλέτες απέκτησε καθρέφτη με γυάλινο ραφάκι παρακαλώ και η εντολή ήταν να καθαρίζονται κάθε δύο ώρες! Ο "κυρ-Στέφανος" επιστατούσε των πάντων κι εμείς βάζαμε στοιχήματα για το πόσο καιρό θα συνέχιζε να φορά κουστούμι ... Σήμερα δυο χρόνια μετά ο "κυρ-Στέφανος" φορά κουστούμι μόνο όταν έχει κάποια σημαντική συνάντηση, κυκλοφορεί στην αποθήκη με τζιν και το μπουφάν με το λογότυπο της εταιρείας στην πλάτη, σκάει μύτη απ'το πουθενά αχάραγα και βγάζει παραγγελίες στα ψυγεία μαζί με τους πικαδόρους, οργανώνει "συνάξεις" με ουζάκια που καταλήγουν σε τρικούβερτα γλέντια και δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να ρίξει και τις ζεμπεκιές του.
Χθες ήμουν καλεσμένη σε επίδειξη τάπερ. Και μη βιαστείτε να αναρωτηθείτε αν γίνονται ακόμα επιδείξεις τάπερ, σας διαβεβαιώ πως γίνονται. Και μάλιστα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, χρησιμοποιώντας τα ίδια λόγια, τα ίδια επιχειρήματα, μη σας πω και με τα ίδια σκεύη. Σα να μην πέρασε μια μέρα!... Ένα μοναδικό flashback στο παρελθόν. Η dealer (αλήθεια έτσι τις λένε ακόμα;) κατέφθασε κρατώντας την πραμάτεια της μέσα σε τρεις τεράστιες τσάντες. Την αράδιασε πάνω στο χαμηλό τραπέζι και μεμιάς έγινε η χαρά του Πρίγκηπα που είχε στη διάθεσή του ένα σωρό χρωματιστά "παιχνίδια" να πιάσει, να ανοίξει, να χτυπήσει, να πετάξει προς όλες τις κατευθύνσεις. Και ξεκίνησε το ατέλειωτο μπούρου μπούρου χωρίς παύσεις και χωρίς ανάσα! Σ'αυτό το σημείο δεν μπόρεσα να μη θαυμάσω την επινοητικότητα! Παρέλασαν μπροστά από τα μάτια μας τάπερ για κάθε περίσταση. Για το φαγητό που έμεινε (κάποιος να τους πληροφορήσει πως παρήλθαν οι χρόνοι που περίσσευε το φαγητό), για το φούρνο, για την κουζίνα, για τα μικροκύματα, για το πλυντήριο πιάτων, τάπερ για ψήσιμο, τάπερ για βράσιμο, τάπερ όλων των χρωμάτων και όλων των μεγεθών, τάπερ για την Άρτα και τάπερ για τα Γιάννενα.. Οι δε τιμές ..άλλος ένας λόγος θαυμασμού. Ένα μπωλάκι που χωράει δεν χωράει δέκα ελιές συναγωνίζεται επάξια σε τιμή τον ελαιώνα! Πάντως προσωπικά το κατιτίς μου το πήρα. Έτσι.. τιμής ένεκεν για τις μνήμες που μου ζωντάνεψε το χθεσινό σουαρέ.. Και τώρα ψάχνω αγοραστή για το χρυσό μονόπετρο μπας και μπορέσω να συγκεντρώσω τα χρήματα για να πληρώσω!
Σήμερα στην δουλειά έχει "το κοπή τη πίττα". Ναι, ναι, μετά από "το κοπή του μισθού" (το πετσόκομμα θά'λεγα καλύτερα), μια κοπή πίττας ήταν ό,τι χρειαζόμασταν. Κι άργησαν κιόλας. Αφού τις νύχτες που έπεφτα για ύπνο μιαν ανησυχία την είχα. Θα κόψουμε φέτος πίττα; δεν θα κόψουμε;... Για τον μισθό δεν είχα βάλει έννοια. Καθότι τα λεφτά τρέχουν απ'τα μπατζάκια μας. Τί ρώτησες;. γιατί δουλεύω;. Χομπίστρια αγάπη μου, να περνά η ώρα ένα πράμα. Και ΝΑΙ!! Έφτασε το πολυθόθητο μειλ με την πρόσκληση. Επίσημα πράματα, αμ τι νομίζατε; ....και θα ακολουθήσει γεύμα (έτσι έλεγε η πρόσκληση) Για να γλυκάνει την στιφάδα στο στόμα. Να κατευνάσει τα σπασμένα νεύρα. Να ξεχαστούμε για λίγο. Και εγώ έχω ρεπό. Και με ρώτησαν "θά'ρθεις;". "σιγά μην έρθω" απάντησα (όπως πάντα ευγενικά και με διπλωματία) "κι αν σου πέσει το φλουρί;" με ξαναρώτησαν "ε, σοβαροί μου φαίνεστε, φυλάξτε το να μου το δώσετε μεθαύριο" Άντε και του χρόνου!
