Είναι Κάτι Μέρες

Πρωινό ξύπνημα στις τρεις και κάτι.
Δουλειά μέχρι τις δώδεκα.
Τιμολόγια, παραγγελίες, πιστωτικά, τηλέφωνα.
Επιστροφή σπίτι με ενδιάμεση στάση στο σούπερ μάρκετ για ψώνια.
Φαγητό με τα παιδιά.
Ύπνος.
Απογευματινός καφές στην βεράντα.
Περατζάδα στο φεισμπουκ..
Διάβασμα.
Μισή ώρα στατικό ποδήλατο.
Έξι χιλιόμετρα.
Ιδρώτας.
Ντους.
Καυγάς με τ' αστροπελέκια.

- δεν γράφουν εξετάσεις με το κινητό στο χέρι.
- διάβασα.
- πότε; γιατί εγώ δεν σε είδα να διαβάζεις, αντίθετα σε βλέπω με ένα κινητό στο χέρι συνέχεια.
- δεν είσαι εδώ συνέχεια, διάβασα το πρωί που έλειπες στην δουλειά.
- αυτό πια να τα κάνεις όλα όταν λείπω κι όταν είμαι εδώ τίποτα.. με ξεπερνάει.
- ε, τί να σου κάνω αφού έτσι έγινε, δεν σου λέω ψέμματα.
- μη μου φωνάζεις εμένα.
- δεν φωνάζω, σου εξηγώ.

Νεύρα και μούτρα.
Και γκρίνια, πολλή γκρίνια.
Κι αυτό το αίσθημα της απογοήτευσης νά' το πάλι εδώ.
Είναι κάτι μέρες που όλα φαντάζουν μαύρα.
Είναι κάτι μέρες που τίποτα δεν έχει νόημα.
Είναι κάτι μέρες που νομίζεις πως η χαρά κάπου κρύφτηκε για να σου κάνει πλάκα.
Είναι κάτι μαύρες μέρες.
Όχι έξω, έξω έχει λιακάδα, έχει φως.
Μέσα σου είναι η μαυρίλα.
Μέσα σου είναι το σκοτάδι.
Και δεν σου αρέσει γαμώτο.
Δεν σου αρέσει καθόλου να είσαι έτσι.
Να νιώθεις έτσι.
Και θυμώνεις με τον εαυτό σου.
Και λες.. δεν μπορεί..
Κάποια στιγμή θα ξεκουμπιστεί να φύγει η μαυρίλα.
Δεν την θέλω.
Ουστ!
Κάποια στιγμή θα φανερωθεί ξανά η χαρά.
Όχι τίποτα σπουδαίο.. αυτή η ήσυχη ρουτινιάρικη χαρά της καθημερινότητας.
Που καταλαβαίνεις πόσο πολύτιμη είναι όταν την χάσεις, όταν σου κρυφτεί.
Κι ελπίζεις πως κάποια στιγμή θα βγεί απ' την κρυψώνα της..
Κάποια στιγμή θα γίνει η ανατροπή μέσα σου κι όλα θα πάρουν και πάλι την θέση τους.
Τη σωστή τους θέση.
Θα έρθουν στα ίσα τους .. κι εσύ μαζί τους.
Άντε να δούμε..

Κοπή Πίττας

Την απόγευμα της προηγούμενης Τετάρτης είχαμε event στην εταιρεία.
Την κοπή της πίττας.
Μεγαλεία!
Catering, dj, πλούσιος μπουφές, ροτόντες στρωμένες με ολόλευκα τραπεζομάντηλα.. κι όλα αυτά έξω στο ψοφόκρυο.
Στην αυλή!
Να θες να πιάσεις το πιάτο και τα δάχτυλα να μην υπακούν στην εντολή που έδινε ο εγκέφαλος.
Περιμέναμε το μεγάλο αφεντικό για ν' αρχίσουμε κι ήμασταν ο ένας δίπλα στον άλλον αγκαλιασμένοι.
Εκατό άτομα σφιχταγκαλιασμένα.. που τουρτουρίζανε.
Μας έβλεπε ο άσχετος, ο περαστικός και θαύμαζε την αγάπη και την σύμπνοια!
Πού νά' ξερε!
Αφού για να καταλάβεις πήγα στον μπουφέ κι αντί να  σερβιριστώ άπλωσα τα χέρια πάνω από τα φαγητά για να ζεσταθούν.
Και δεν ξεμάκρυνα για κανένα λόγο.
Το ταψί με τα μπιφτεκάκια κι εγώ γίναμε αυτοκόλλητοι.
Μου είπε για την ζωή του από γάμο σε βάφτιση, του είπα τα δικά μου.
Κλάψαμε, συγκινηθήκαμε.. μέχρι που αλλάξαμε και τηλέφωνα.
Κι ήρθε η στιγμή της κλήρωσης των λαχνών.
15 δωροεπιταγές των 150 ευρώ και 7 ηλεκτρικές μικροσυσκευές μοιράστηκαν στους 22 τυχερούς.
- έλα κοντά να με βοηθήσεις, μου λέει ο διευθυντής, τραβάει τον πρώτο λαχνό και διαβάζει το όνομά μου!
Ουουουουουουουουουου... ακούστηκε το γιουχάισμα από τους προσφιλείς συναδέλφους..
- σικέ το παιχνίδι, φώναζαν, ντροπή!!
Δεν πτοήθηκα.
Σιγά που θα....
Αντιπαρήλθα με αξιοπρέπεια τις διαμαρτυρίες των -κατά τα άλλα- αγαπημένων συναδέλφων και τσέπωσα την δωροεπιταγή.
Τελικά φάγαμε, στήσαμε και το σχετικό γλεντάκι με χορούς κυκλωτικούς (ότι πρέπει για φυσικό ζέσταμα), είπαμε "και του χρόνου" και το διαλύσαμε ευτυχισμένοι.

Άντε .. και στην επόμενη κοπή... στεγασμένοι!

Περιμένοντας Τα Χριστούγεννα

Περιμένοντας τα Χριστούγεννα βολτάραμε στα μαγαζιά,

  φωτογραφίσαμε τον γελαστό άγιο Βασίλη και το ξωτικό του,

 αγοράσαμε βιβλία για δώρα,

 χαζέψαμε το μουσικό συγκρότημα που έδινε τον καλύτερο εαυτό του κάτω απ' το ψιλόβροχο

και μετά σπίτι ο καθένας στα δικά του, εγώ καταπιάστηκα να φτιάξω τα σοκολατάκια που είχα βάλει στο μάτι εδώ και μέρες και θέλω να τα προσφέρω δώρο σε μια καλή μου φίλη

το μικρό αστροπελέκι σε αγώνες ιστιοπλοϊκούς και το μεγάλο με το κινητό στο χέρι και τ' αυτιά τα ακουστικά για να μην ακούει γκρίνιες



με αγριοκοίταξε όταν με πήρε είδηση και μου γρύλισε να σταματήσω να τον φωτογραφίζω

 κι εγώ αθώα : "δεν φωτογραφίζω εσένα αγοράκι μου, το διάφραγμα ρυθμίζω .. " κι έστρεψα τον φακό σε ουδέτερα σημεία

παίζοντας με το βάθος πεδίου (για να μην ξεχνάμε και τα μαθήματα φωτογραφίας).

Να περνάτε καλά!

Ό,τι Αρχίζει Ωραίο Τελειώνει Με Πόνο

Ό,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο.
Οι πικραμένες καρδιές το ξέρουνε μόνο.
Κι αυτοί που γυρίζουν στην δουλειά μετά από ολιγοήμερη άδεια.
Όπως η αφεντιά μου.
Τί ωραία που ήταν η βδομάδα που πέρασε!
Μια βδομάδα όμως που πέρασε και πάει..
Πάει και πίσω δεν γυρνάει.
Μια βδομάδα που είχε χαλάρωση, ξεκούραση, ύπνο, βόλτες και αργούς ρυθμούς δίχως ένταση και άγχος!
Αυτά αρνήθηκα να τα θυμηθώ σε όλη την διάρκεια της βδομάδας Μου.
Μια βδομάδα που είχε ΚΑΙ στολισμούς εορταστικούς..
Άφησα τ' αστροπελέκια ν' ασχοληθούν με το χριστουγεννιάτικο δέντρο που βαριέμαι θανάσιμα..

να κρεμάσουν τις μπάλες και τα παιχνίδια στα κλαδιά του

κι εγώ ασχολήθηκα με το υπόλοιπο σπίτι, μέσα κι έξω...
Βάζοντας παντού λαμπάκια που λατρεύω το φως τους

και φροντίζοντας τις μικρές λεπτομέρειες σε όλες τις γωνιές του σπιτιού

 

 κρεμάσαμε αστέρια σε όλα τα πλάτη και τα μήκη του σπιτιού

και τέλος φτιάξαμε μουστοκούλουρα σε χριστουγεννιάτικη βερσιόν!..
μη ρωτήσετε ποιανού ήταν η ιδέα...
Ένας (ή μάλλον μία) είναι η τρελή στο σπίτι μας, η γράφουσα...

Καλό μήνα λοιπόν..
Καλή εβδομάδα και..
Καλό μου κουράγιο!

(δεν θέλω να πάω, δεν θέλω να πάω, δεν θέλω να πάω, δεν θέλω να πάω, δεν θέλω να πάω, δεν... )

Έλα Ύπνε Και Πάρε Με

Ότι δουλεύω τρελά ωράρια τα έχουμε πει.
Ότι ξεκινάω για την δουλειά την ώρα που ο περισσότερος κόσμος πέφτει για ύπνο πάλι τα έχουμε πει.
Ότι δεν μπορώ να κοιμηθώ νωρίτερα από τις 11 με 12 το βράδυ, παρ' όλο που σε δυο με τρεις ώρες πρέπει να σηκωθώ, δεν θυμάμαι να το έχουμε πεί αλλά συμβαίνει.
Έτσι περνά καιρός κι εγώ τριγυρνάω με τρεις.. βία τέσσερις ώρες ύπνο το εικοσιτετράωρο, κουτουλάω δεξιά κι αριστερά σαν τον Ορέστη Μακρή (αλλά για άλλους λόγους) και είναι να με βλέπεις και να με συμπονάς.
Για ύπνο όμως κουβέντα!
Μέχρι χθες.
 Που γύρισα από την δουλειά, φάγαμε με τα παιδιά κι είπα η τρελή να πάω να ξαπλώσω.
Αύριο (δηλαδή σήμερα) θα είχα ρεπό, οπότε στο μυαλό μου σχεδιαζόταν ένας δίωρος υπνάκος και μετά ένα χουχουλιάρικο απόγευμα στο σπίτι, με χαζολόγημα έως αργά μπροστά στο λαπτοπ και ένα αυριανό (δηλαδή σημερινό) ξύπνημα ότι ώρα θέλανε τα ωραία μου μάτια να ανοίξουν.
Αμ δε!
Γιατί τα σχέδιά μου ξεκίνησαν μεν έτσι όπως τα έπλασε η φαντασία μου η πλανεύτρα, τερμάτισαν δε πριν καν ολοκληρωθούν.
Διότι έπεσα για ύπνο γύρω στις τρεις το μεσημέρι με απώτερο σκοπό να σηκωθώ κατά τις πέντε και ξεράθηκα!
Κυριολεκτικά!
Γύρω στις εννιά το βράδυ με ξύπνησε από το μπάνιο, το οποίο μπάνιο για κακή μου τύχη είναι μεσοτοιχία με την κρεββατοκάμαρα, ο συνεχόμενος ήχος βρύσης που τρέχει.
Άλλαξα πλευρό βρίζοντας από μέσα μου τ' αστροπελέκια που όταν κάνουν  μπάνιο ξεχνούν να κλείσουν την βρύση.
Η βρύση συνέχισε να ακούγεται τουλάχιστον για το επόμενο δεκάλεπτο πράγμα που με ανάγκασε να συρθώ με τα μάτια κλειστά (κυριολεκτικά) μέχρι το μπάνιο, να μουρμουρίσω κάτι ακατάληπτα μέσα απ' τα δόντια μου στο αστροπελέκι (δεν ξέρω ποιό απ' τα δύο τον κάλυπτε βλέπετε η κουρτίνα), να κάνω με την ευκαιρία τσίσα και να γυρίσω (πάντα με τα μάτια κλειστά) να συνεχίσω τον ύπνο μου.
 Δεν άκουσα και δεν κατάλαβα τίποτα άλλο.
Ούτε τον Χρήστο που ήρθε για ύπνο (ή μήπως δεν ήρθε;), ούτε τ' αστροπελέκια, κανέναν και τίποτα!
Μια δυο φορές στην διάρκεια του ατέλειωτου νιρβάνα που βρισκόμουν, σκέφτηκα πως πρέπει να σηκωθώ να πλύνω τα δόντια μου, αλλά έμεινα στην σκέψη.
Και τελικά ξύπνησα σήμερα το πρωί στις οκτώ, αφού είχα συμπληρώσει δεκαεπτά ώρες ύπνου με τα δόντια άπλυτα!
Ναί, τ' ομολογώ είναι το μόνο που με κάνει να έχω τύψεις.
Και τώρα νιώθω πως έχω χάσει μια μέρα απ' την ζωή μου.
Πείτε μου,  έγινε τίποτα συνταρακτικό εν τω μεταξύ;

Εβδομάδα Εξετάσεων

Νύχτα καλοκαιριού.
Ενός καλοκαιριού δίχως μυρωδιές.
Ενός καλοκαιριού χωρίς χρώμα.
Μέσα στο σπίτι το τζάκι στολισμένο με βότσαλα

 σε μια ύστατη προσπάθεια να φτιάξει η διάθεση....
Μάταια..
Αύριο ξεκινά μια νέα εβδομάδα.
Μια βδομάδα άδειας απ' την δουλειά.
Την είχαμε κανονίσει πολύ καιρό, καταφέραμε μάλιστα να συγχρονιστούμε με τον Χρήστο, να πάρει κι εκείνος την ίδια βδομάδα άδεια απ' την δουλειά του.
Πριν λίγο καιρό μάλιστα δειλά δειλά σχεδιάζαμε και κάποια απόδραση.
Έστω  και μέχρι το χωριό.
Όταν όμως ο άνθρωπος έκανε σχέδια, ο Θεός γελούσε...
Οι μέρες της βδομάδας μας, οι μέρες της άδειάς μας έκλεισαν με ραντεβού για εξετάσεις του αδελφού μου.
Τουλάχιστον να μπουν τα πράγματα σε μια σειρά.
Κι ελπίζω να βγάλουμε μια άκρη, να φύγει ο κόμπος απ'το στήθος κι η αγωνία.
Απόψε έχει πανσέληνο.

Καθήσαμε στην βεράντα.
Άναψα τα κεριά στα φανάρια της πέργκολας

στο πάτωμα

και πάνω στο τραπέζι.

Κι απολαύσαμε για λίγο την νυχτερινή δροσιά και το φεγγάρι που ανέβαινε κι από πορτοκαλί γινόταν κάτασπρος δίσκος.
Αύριο ξεκινά ναι νέα εβδομάδα.
Εβδομάδα εξετάσεων κι αγωνίας.
Ας πάνε όλα καλά Θεέ μου...

 

Το Κρύωμα

Όταν κάτι συμβαίνει "εκτός εποχής"  είναι πολύ ενοχλητικό.
Ένα κρύωμα ας πούμε, είναι αναμενόμενο τον χειμώνα, όπου δεν τρελαίνεσαι βέβαια που ήρθε αλλά το δικαιολογείς.
Χειμώνας είναι λες, κρύο κάνει, κάπου θα την άρπαξα.
Και κουκουλώνεσαι και πίνεις τα διάφορα αφεψήματα, χαπακώνεσαι και με τα ανάλογα παυσίπονα και αντιπυρετικά και περιμένεις να κάνει τον κύκλο του.
Όταν όμως το καλοκαιράκι σου κλείνει πονηρά το μάτι  κι εσύ έχεις κρυάδες μια σύγχυση την παίρνεις.
Και προσπαθείς να πάρεις ανάσα από την βουλωμένη μύτη και ο λαιμός σου πονάει και πρέπει να έχεις κι ένα ψιλοπυρετάκο και με τούτα και με κείνα δεν θες και πολύ για να αρχίσεις την γκρίνια.
Με το που άνοιξα τα μάτια μου το πρωί ένιωσα το κεφάλι μου στα όρια έκρηξης.
Κατεβάζω ένα ντεπόν με τα μάτια ακόμα κλειστά  και σέρνομαι μέχρι το αυτοκίνητο.
Οδηγώ μέχρι τη δουλειά με τον πονοκέφαλο να έχει μπαστακωθεί στο κεφάλι μου σε σημείο να νομίζω πως είναι το μόνο που περιέχει!
Οι κινήσεις γίνονται μηχανικά, ας είναι καλά η συνήθεια και η επανάληψη!
Ξεδιπλώνω όμως όλη μου την γκρίνια προς όλες τις κατευθύνσεις.
Όχι που θά' χανα την ευκαιρία.
Οι οδηγοί που μπαίνουν στο γραφείο για να πάρουν τα τιμολόγια  τα αρπάζουν κι εξαφανίζονται σαν κυνηγημένοι!
Οι υπόλοιποι που δεν μπορούσαν να φύγουν από τον χώρο, άρχισαν οι μισοί να μου φέρνουν παυσίπονα κι αντιπυρετικά και οι άλλοι μισοί να με προτρέπουν να φύγω.
Σιγά που θα έφευγα!
Έμεινα εκεί βογγώντας, γκρινιάζοντας και μουρμουρίζοντας μέχρι που συνάδελφος μου έφερε κάτι πράσινα μαγικά χαπάκια για το κρύωμα.
Πίνεις λέει δυο από αυτά για δυο μέρες πρωί και βράδυ και γίνεσαι περδίκι.
Τα ήπια..
Σε μισή ωρίτσα ήμουν ασυγκρίτως καλύτερα, έτσι σταμάτησα τα βογγητά και τα "ωωωωχχ πεθαίνω" κι άρχισα να λαλάω!
Έχω την υποψία πως ούτε έτσι με θέλανε....

Τεστ..

Τεστ.... τέστ.... τεστ...
Καθημερινά κάνω πρόβες.
Λέω στον εαυτό μου "σήμερα θα γυρίσεις σπίτι και θα είσαι ήρεμη και χαμογελαστή".
Εδώ δυο τινά πρέπει να συμβαίνουν ή δεν τον πείθω ή εγώ τα λέω κι εκείνος με γράφει κανονικά.
Γιατί ενώ για κάποιο περίεργο λόγο μέχρι να φύγω απ' τη δουλειά είμαι καλά ή τουλάχιστον "την ...  παλεύω",  μόλις  παρκάρω το αυτοκίνητο και μπω σπίτι είναι σα να μεταλλάσσομαι  από τη μια στιγμή στην άλλη σε κακιά μάγισσα.
Με τη σιγουριά πως "παίζω" πια στην έδρα μου ξεχνάω τις ασκήσεις υπομονής και εγκαρτέρησης κι αφήνω να ξεδιπλωθεί ο χειρότερός μου  εαυτός.
Τα μάτια σκανάρουν τον περιβάλλοντα χώρο του σπιτιού και ξεκινά ο εξάψαλμος.
Για τα πιατοπότηρα που είναι παρατημένα στο σαλόνι, για τα παπούτσια που είναι πεταμένα, για το δωμάτιό τους που είναι αμάζευτο, για την τηλεόραση που παίζει δίχως να την παρακολουθεί κανείς η αν την παρακολουθεί ακόμα χειρότερα γιατί τότε "κανένα βιβλίο δεν ξέρουμε να ανοίξουμε μόνο τηλεόραση και υπολογιστή απ' το πρωί μέχρι το βράδυ" και τελειωμό δεν έχει..
Κι αφού κάνω ολόκληρο τζέρτζελο.. στο τέλος στενοχωριέμαι που τα στενοχωρώ και σκέφτομαι πως εκείνο που θα θυμούνται από μένα είναι η γκρίνια μου.. και ξαναστενοχωριέμαι μ' αυτή τη σκέψη.
Και υπόσχομαι στον εαυτό μου πως δεν θα το επαναλάβω.
Πως θα αλλάξω.
Πως θα κάνω τις παρατηρήσεις με γλύκα και ήπιο τόνο φωνής.
Σαν εκείνη την μανούλα που σκάει στα πόδια της το άσπρο καλτσομάνι των φυντανιών της που έχει μετατραπεί σε αυτοσχέδια μπάλα - και κατά συνέπεια σε μαύρη μαυρίλα - κι εκείνη χαμογελά γλυκά και τους την πετά πίσω για να συνεχίσουν να την κλωτσοβολούν  στις λάσπες.
Όποτε βλέπω αυτή τη διαφήμιση σκέφτομαι το ίδιο πράγμα... "τί πίνει και δεν μας δίνει;"
Γιατί δεν μπορεί με κάτι χαπακώνεται η δικιά σου αλλιώς δεν εξηγείται..
Κι εν πάσει περιπτώσει καλά κάνει και πίνει, εμάς γιατί δεν μας λέει τί παίρνει να πάρουμε κι εμείς τα ίδια να τρώμε στη μάπα την σκατόκαλτσα και να χαμογελάμε ηλίθια;
Τεστ...τεστ...τεστ...