Αναφιώτικα Ένα Νησί Δίχως Θάλασσα

Ήταν νωρίς το απόγευμα όταν κατεβήκαμε  με το μετρό στην Ακρόπολη.

Οπλισμένες με τις φωτογραφικές μας μηχανές ανηφορίσαμε για λίγο τον φαρδύ πλακόστρωτο δρόμο για να στρίψουμε λίγο πιο πάνω  δεξιά  τον ανήφορο.

Σηκώνοντας το κεφάλι ψηλά ο βράχος της Ακρόπολης ορθωνόταν επιβλητικός και σου προκαλούσε δέος.

Στο τέλος της ανηφόρας αντικρίσαμε το πρώτο σπίτι με την μικρή ταμπέλα στον τοίχο του.. «Αναφιώτικα»..

Με τα πρώτα βήματα ήταν σαν να μας ρούφηξε μέσα της μια μηχανή που μας πήγε πίσω στο χρόνο,  στην δεκαετία  του ’50 και του ‘60.

Η παλιά Αθήνα που βλέπαμε στις ασπρόμαυρες ταινίες αναβίωνε μπροστά στα μάτια μας.

Τα σπίτια μικρά και χαμηλά,  με μικρές ασβεστωμένες αυλές γεμάτες λογιών λογιών λουλούδια φυτεμένα σε τενεκέδες.

Τα δρομάκια στενά, ίσα να χωρά ένας άνθρωπος,  ασβεστωμένα κι εκείνα ακολουθούν  μια φιδίσια διαδρομή δίχως να βλέπεις που οδηγούν.

Μια σταλιά γης που θαρρείς πως κλείνει μέσα της ολόκληρες τις Κυκλάδες.

Εκτυφλωτικό άσπρο και αιγαιοπελαγίτικο μπλε..

Έτσι που σε κάθε στροφή να νομίζεις πως θ’ αντικρίσεις την θάλασσα..

Οι λιγοστοί κάτοικοι μας καλησπερίζουν  φιλικά..

Η εγκατάλειψη όμως είναι παντού τριγύρω..

Πιο κάτω οι καλλιτέχνες του γκράφιτι  έχουν δημιουργήσει πάνω στους τοίχους εγκαταλειμμένων  σπιτιών,

 άλλοτε με μια δόση ρομαντισμού

 κι άλλοτε με χιούμορ..

Ένα δρόμο πιο κάτω ξεκινά  η Πλάκα..

Εδώ η ατμόσφαιρα  και τα σπίτια αλλάζουν.. γίνονται  πιο .. αρχοντικά..

Η δική μου καρδιά όμως έμεινε πίσω, σ’ εκείνα τα χαμηλά ασβεστωμένα σπιτάκια  που με ταξίδεψαν δεκαετίες πίσω..

Σε μια άλλη γειτονιά..

Εκεί  που γεννήθηκα κι απ’ όπου έφυγα πεντάχρονο κοριτσάκι..

Εκεί που έκανα τα πρώτα μου βήματα..

Εκεί που έπαιξα τα πρώτα μου παιχνίδια σε δρομάκια στενά όπως αυτά των Αναφιώτικων..

Εκεί που έκανα τους πρώτους μου φίλους..

Εκεί που μύρισα για πρώτη φορά γαζία και γιασεμί φυτεμένα σε τενεκέδες..

Εκεί που φεύγοντας άφησα την καρδιά μου ..

Εκεί που  πάντα θα αγαπώ και πάντα θα νιώθω πως ανήκω ..

Στην  παλιά Καισαριανή με τα προσφυγικά..

Απογευματινή Βόλτα

Οι βόλτες με τον Πρίγκηπα δεν είναι συχνές.

Τα εξαντλητικά ωράρια της δουλειάς   έχουν σαν αποτέλεσμα να περνώ τα απογεύματά μου σε κατάσταση αποσύνθεσης και ελάχιστα από αυτά να έχω κουράγιο για βόλτες.

Παρ’ όλα αυτά για τον Πρίγκηπα ξεχνώ την κούραση και απολαμβάνω κάθε λεπτό μαζί του.

Έτσι έγινε και τις άλλες..

Τα αστροπελέκια τώρα που έκλεισαν τα σχολεία ακολουθούν το «καλοκαιρινό πρόγραμμα» τους το οποίο τηρούν με θρησκευτική μπορώ να πω ευλάβεια.

Αυτό  περιλαμβάνει:  πρωινό ξύπνημα αργάμιση, στην συνέχεια «σάπισμα» μπροστά σε υπολογιστή και playstation και νωρίς το απόγευμα (σχεδόν μεσημέρι) συνάντηση με τους φίλους στη θάλασσα για μπανάκι και τρέλες.

Επιστρέφουν  σπίτι όταν έχει πια νυχτώσει  …

Οπότε τα απογεύματα είμαστε μόνοι  με τον Χρήστο.

Ένα τέτοιο λοιπόν απόγευμα  πήραμε τον Πρίγκηπα για να τον βολτάρουμε.

Ο κλασικός προορισμός ήταν φυσικά το Smart Park..

Ο Πρίγκηπας ήταν αγουροξυπνημένος από την μεσημεριανή του σιέστα και κατά συνέπεια  λιγομίλητος, ήσυχος μέχρι σημείου ανησυχίας και λακωνικός.

Ό,τι κι αν του έλεγα απαντούσε μονολεκτικά μ’ ένα «νιε»..

-         -  Θέλεις να πάμε στις κούνιες;

-          - Νιε

-           - Πάμε να καθήσουμε κοντά στο συντριβάνι να πιούμε χυμό;

-         -  Νιε

-          - Θέλεις να πάμε στ’ αυτοκινητάκια;

-          - Νιε

-          - Την αγαπάς την γιαγιά;

-          - Νιε

(την τελευταία ερώτηση την έκανα εκμεταλευόμενη  την θετική του διάθεση!)

Περάσαμε λοιπόν απ’ τις κούνιες, από τα διάφορα καρουζέλ, τρενάκια, αυτοκινητάκια

 κι ότι τέλος πάντων ανεβοκατεβαίνει, γυρίζει, σφυρίζει και τραγουδάει ρίχνοντάς του το ανάλογο κέρμα.. για να κάνουμε μετά μια στάση στην καφετέρια να πιούμε καφέ και χυμό.

Ο Πρίγκηπας  κάθισε κύριος στο τραπέζι (όχι επάνω.. στην καρέκλα του τραπεζιού εννοώ) και απόλαυσε το χυμό του.

(δεν έκανε κανένα παράπονο που του τον είχα παραγγείλει χωρίς παγάκια)..

Κοίταξε λοξά και επιτιμητικά ένα άλλο παιδάκι που ήρθε κοντά και του έβγαζε την γλώσσα και συνέχισε να πίνει το πορτοκάλι του  παρακολουθώντας γύρω του σιωπηλός.

Επειδή δεν τον έχω συνηθίσει τόσο ήσυχο, ομολογώ  ότι είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι τι δεν πάει καλά..

Σε μια τελευταία λοιπόν προσπάθεια να τον διασκεδάσουμε αποφασίσαμε πριν φύγουμε  να  τον πάμε στον διπλανό από την καφετέρια παιδότοπο.

Εκεί δυο τινά μπορεί  να συνέβησαν.

Ή ο Πρίγκηπας συνήλθε επιτέλους απ’ τον ύπνο και «πήρε μπρος» ή του άρεσε το περιβάλλον…

Σημασία έχει πως ανέβηκε σε όλα τα τραμπαλίζοντα ζωάκια του παιδότοπου δίχως την βοήθειά μου, τρέχοντας χαρούμενος από το ένα στο άλλο..

Και μετά ανακάλυψε τα ξύλινα σπιτάκια που τα ένωναν μεταξύ τους  διάφορα τούνελ κι απ’ όπου κατέβαινε κάνοντας τσουλήθρα!

Εξαφανίστηκε λοιπόν εκεί ψηλά στα διάφορα «λαγούμια» κι ενώ εγώ – στην αρχή και μέχρι να βεβαιωθώ πως όλα είναι καλά και δεν φοβάται – έπαθα ένα ψιλοπανικό που τον έχανα απ’ το οπτικό μου πεδίο και δεν ήξερα πού ακριβώς βρίσκεται.. εκείνος φάνηκε πως διασκέδαζε, δεν φοβόταν και κυρίως αρνιόταν με πονηρό χαμόγελο να κατέβει απ’ την τσουλήθρα  φοβούμενος  πως αν κατέβει μπορεί και να φεύγαμε.

Έτσι αποφάσισα να καθίσω στο παγκάκι δίπλα στον Χρήστο και να τον αφήσω να διασκεδάσει  όσο ήθελε!

Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να αποφασίσει πως χόρτασε παιχνίδι και να πάρουμε τον δρόμο του γυρισμού.

Κι όταν πια φτάσαμε σπίτι του, έπεσε με λαχτάρα στην αγκαλιά της μαμάς του σφίγγοντας την και χτυπώντας την συγκαταβατικά στην πλάτη, σα να είχε λείψει μήνες..

«με ντύνεις, με ταϊζεις.. όμως ξέρω ποια είναι η μάνα μου», έτσι δε λέει η παροιμία;

Έτσι!

Καλοκαίρι, Mες Τα Κόκκινα Της Δύσης Του Ανατέλλει..

Καλοκαίρι

η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει

καλοκαίρι

καρεκλάκια, πετονιές μες  το πανέρι

μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει

καλοκαίρι

πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ’ αγέρι

καλοκαίρι

με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει

την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι

την κοψιά μιας προτομής μες  το παρτέρι

καλοκαίρι

μ’ ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Τραγουδά  ο Νιόνιος  και η χροιά της φωνής του παράλληλα με τους στίχους, στέλνουν κύματα συγκίνησης στην ψυχή μου..

Κι είναι αληθινά περίεργο να λατρεύω ένα τραγούδι ύμνο στο καλοκαίρι ενώ δεν είναι απ’ τις εποχές που προτιμώ..

Γιατί τι δουλειά έχω εγώ με το καλοκαίρι;

Τι  θέλει η αλεπού στο παζάρι;

Μια αλεπού που είναι κατ’ εξοχήν χειμερινός τύπος;

Που λατρεύει το κρύο, την βροχή,  τα χρώματα και  την μυρωδιά του χειμώνα;

Ναι, τ’ ομολογώ…  δεν τρελαίνομαι για το καλοκαίρι.

Την θάλασσα προτιμώ να την αγναντεύω (ή να την φωτογραφίζω)  απ’ το να κολυμπώ..

Τα φρούτα μ’ αφήνουν παγερά αδιάφορη (όχι πως τρελαίνομαι για τα χειμωνιάτικα .. anyway..).

Το έντονο φως μ’ ενοχλεί, όπως και η κοσμοπλημμύρα των παραθεριστών στην πόλη μας, το ίδιο κι η ζέστη.

Γεροντοκορισμός στο έπακρον ή απλά προσωπικές προτιμήσεις;

Όπως το βλέπει κανείς..

Οφείλω όμως να παραδεχτώ πως  δεν με χαλάει που μπορούμε να καθόμαστε έξω στην βεράντα  τα απογεύματα.

Ειδικά όταν φυσάει εκείνο το ελαφρύ καλοκαιρινό  αεράκι,  την ίδια ώρα που οι υπόλοιποι κάτοικοι της πρωτεύουσας  ψάχνουν ανάσες δροσιάς στο απέραντο καμίνι της Αθήνας.

Απολαμβάνω τις μικρές κοντινές οικογενειακές αποδράσεις μας 

που συνοδεύονται  από παραδοσιακό  ή παγωμένο καφεδάκι,

φρέσκους φυσικούς χυμούς ή γρανίτες με τα παγάκια να κροταλίζουν στο ποτήρι

 και μπόλικη κουβεντούλα ανάκατη με γέλια..

Και μ΄ αρέσει που οι άντρες «μου» δείχνουν την απαραίτητη κατανόηση για την γυναίκα/μάνα της οικογένειας που δεν χάνει ευκαιρία να φωτογραφίζει πράγματα αλλόκοτα σε κείνους..

Ας ζήσουμε λοιπόν και τούτο το καλοκαίρι..

Ας κλείσουμε στην καρδιά τις στιγμές του..

Ας φυλακίσουμε, σε όσο περισσότερα κλικ γίνεται, τις εικόνες του..

Ας αγαπήσουμε την κάθε μέρα..

Γιατί περνά και .. πίσω δεν γυρνά!

Καλοκαίρι

στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη

αλλά εν τέλει

με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι

την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει

καλοκαίρι

στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει

καλοκαίρι

τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει

μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι

στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι

καλοκαίρι

μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

Υγ. στον Νίκο μου που έχει σήμερα τα γενέθλιά του και (σε αντίθεση με την μάνα του) λατρεύει τα καλοκαίρια!

Ο Νέος Είναι Ωραίος.. Αλλά Ο Παλιός Είναι Αλλιώς

Έβλεπα τα τελευταία χρόνια στα διάφορα blogs τις δημιουργίες decoupage ..

Στην αρχή με αδιαφορία μιας και δεν καταλάβαινα τί ήταν και πώς γινόταν αυτό που έβλεπα.

Όσο όμως εγώ αδιαφορούσα τόσο πλήθαιναν τα.. κρούσματα.

Όπου και να γύριζα τα μάτια, σε όποιο blog και να έμπαινα νά' σου μια κατασκευή decoupage να μου γελά ειρωνικά μες τα μούτρα.

Τσατίστηκα.. (η αλήθεια να λέγεται) και ρώτησα να μάθω τί στον κόρακα είναι αυτό το decoupage.

Έμαθα και συνέχισα να αδιαφορώ.. 

Έτσι κι αλλιώς έχω αποδεχτεί πως ότι έχει να κάνει με κατασκευές είναι σαν την φυσικοχημεία για μένα.

Στα δώδεκα χρόνια της σχολικής μου καριέρας είχαμε μια ισότιμη σχέση.

Την αγνοούσα επιδεικτικά και με αγνοούσε κι εκείνη!

Έτσι και με τις κατασκευές πάσης φύσεως..

Μέχρι που γράφτηκα στα μαθήματα εσωτερικής διακόσμησης όπου έμαθα πως θα συμπεριλαμβάνονταν κάποιες κατασκευές decoupage.

Αυτό ήταν, σκέφτηκα.. να η ευκαιρία μου!

Κι οργανώθηκα..

Ξαμολήθηκα με την "συμμαθήτρια" στα μαγαζιά και ψώνισα όχι μόνο όσα μας είχαν ζητηθεί, αλλά με τον ενθουσιασμό του πρωτάρη, θεώρησα πως έπρεπε να σηκώσω όλη την πραμάτεια!

Και δώστου κόλλες και δώστου κεραμικά και δώστου μπογιές και δώστου κορδέλες  και δώστου ριζόχαρτα και δώστου πινέλα και δώστου σπρέυ και δώστου... εξήντα κάτι ευρώπουλα,  έτσι με το καλημέρα σας!

Πήρα και δυο κουτιά για να αποθηκεύω όλο το τζάτζαλο που συγκέντρωσα και πήγα στο μάθημα περιχαρής!

Κι απλώσαμε τα σύνεργα στο τραπέζι οι "συμμαθήτριες" και πέσαμε με τα μούτρα στην δημιουργία..

Διάλεξα δυο παιδικά θέματα για να τα χαρίσω στους Πρίγκηπές μου κι ένα ουδέτερο κι άρχισα τις.. καλλιτεχνίες..

Η αλήθεια είναι πως ο καμβάς είναι ένα πολύ εύκολο υλικό, προφανώς γι' αυτό τον διάλεξε και η "δασκάλα" μας, οπότε "ξεπετάξαμε" σχετικά γρήγορα τις δημιουργίες μας και τις παρατάξαμε έξω από την αίθουσα να στεγνώσουν.

Γύρισα σπίτι και τα αποτελείωσα βάφοντας τα, (πασαλείβοντας και τον εαυτό μου παράλληλα)  και την δεύτερη φορά πήγα με πιο δύσκολο υλικό.. μια γυάλινη πιατέλα!

Εν τω μεταξύ, είχε μεσολαβήσει η επίσκεψη της αγαπημένης μου Ποδηλάτισσας στο σπίτι, η οποία μου έφερε δώρο αυτό το υπέροχο μπούστο από πηλό που είχε φτιάξει με τα χεράκια της κι απόμεινα να το κοιτάζω σαν χάνος..

Mα δεν είναι υπέροχο;

Αυτό ήταν!

Ο οίστρος της δημιουργίας με είχε συνεπάρει!

Άφησα στην άκρη τη φωτογραφική μηχανή κι έπεσα με τα μούτρα στις κατασκευές.

Έφτιαξα την πιατέλα μου..

την θαύμασα δεόντως... την στόλισα.. την φωτογράφισα και προχωρήσαμε στο τελευταίο στάδιο που ήταν η κατασκευή ενός επιδαπέδιου φωτιστικού από σύρμα..

αφού παλέψαμε δυο ώρες με τανάλιες, κοφτάκια, σπάγκους και με τα νεύρα μας, παραλάβαμε η κάθε μια ένα συρμάτινο κύλινδρο τον οποίο θα έπρεπε να "ντύσουμε" με κορδέλες της επιλογής μας.

Τέλος στο εσωτερικό του κύλινδρου στερεώνονται λαμπάκια (όπως αυτά που στολίζουμε το σπίτι τα χριστούγεννα) και το ιδιαίτερο φωτιστικό είναι έτοιμο για το εσωτερικό του σπιτιού  ή την βεράντα μας.

Γύρισα από το "μάθημα"  την Παρασκευή το βράδυ (Παναγίτσα μου) με το συρμάτινο ρολό παραμάσχαλα.. και Σάββατο πρωί πρωί έπιασα δουλειά.

Να προσπαθώ να στερεώσω τις κορδέλες από λινάτσα που είχα διαλέξει με μικρά συρματάκια και τα νεύρα μου να έχουν στήσει τρελό χορό!
Διότι δεν φτάνει που "δεν τό' χω"  κάνω και του κεφαλιού μου!
Μας είχε ζητηθεί κορδέλα 2,5 εκατοστών φάρδους έτσι ώστε να περνά ανάμεσα στα κενά του σύρματος και να στερεώνεται μ' αυτόν τον τρόπο.
Όμως εγώ, κόντρα στις συμβουλές της δασκάλας, διάλεξα διπλάσια σε φάρδος κορδέλα η οποία φυσικά δεν χωρούσε να περάσει και το υλικό της (λινάτσα) δυσκόλευε το όλο εγχείρημα καθώς ξέφτιζε.

Την πρώτη φορά που ένιωσα την παρόρμηση να ανοίξω την πόρτα και να το πετάξω απέναντι στα χωράφια.. δεν έδωσα σημασία..

Αντιπαρήλθα με αξιοπρέπεια που αρμόζει σε μια κυρία του πειρασμού να αρχίσω να βρίζω σαν λιμενεργάτης και συνέχισα να παλεύω σιωπηλά...

Είχε μεσημεριάσει πια όταν σταμάτησα, κοίταξα σιωπηλά το "φωτιστικό", ξήλωσα με σχετική ηρεμία τις κορδέλες που το έντυναν, το πήρα, το κατέβασα στην αποθήκη, το τοποθέτησα σε μια γωνιά και βγαίνοντας διπλοκλείδωσα την πόρτα.

Γύρισα πάνω στο σπίτι, συγύρισα το χάος που είχε δημιουργηθεί στην κουζίνα από τα ξέφτια της λινάτσας, σκούπισα, συγύρισα και πήρα αγκαλιά την φωτογραφική μου μηχανή.

Την έσφιξα στην αγκαλιά μου και της υποσχέθηκα πως τίποτα και κανείς δεν πρόκειται να μας χωρίσει από δω και μπρος..

Γιατί ο νέος είναι ωραίος, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς...