Σ'αρέσει το... χαϊδάρι;

Το μικρό αστροπελέκι είναι απρόσμενο.
Χτυπά εκεί που δεν το περιμένεις.
Στο ξεκούδουνο.
Μεσημέρι στο τραπέζι πριν μερικές μέρες.
Έχουμε κουβεντιάσει τα καθημερινά "πώς τα πήγαν στο σχολείο", "αν έγινε τίποτα ενδιαφέρον", "αν τους είπε κάτι ο δάσκαλος" κλπ, κλπ.
Συνεχίζουμε το φαγητό σχετικά αμίλητοι όταν....
-μαμά σ'αρέσει το χαϊδάρι;
Το πηρούνι μένει μετέωρο μπροστά απ'το ανοιχτό μου στόμα.
Σκέφτομαι πως αποκλείεται να ρωτά για τον γνωστό Δήμο, άλλωστε δεν είχαμε ανάλογη κουβέντα.
-αν μ'αρέσει τι;
-το χαϊδάρι
-τί είναι αυτό; (προσπαθώ να καταλάβω)..
-φαγητό
-μάλλον κάτι άλλο θες να πεις τότε
Γυρίζει στο πιάτο του "συννεφιασμένος".
-ναι.... άστο.....
Τον λυπάμαι και προσπαθώ να τον βοηθήσω.
-με τί μοιάζει;
Και πριν μου απαντήσει ο μικρός, το μεγάλο αστροπελέκι αναφωνεί περήφανα
-χαβιάρι θέλει να πει ε;...
-ναιιιιιιιιιιι
Ο όμοιος .. τον όμοιο τον καταλαβαίνει.
Άκου....χαϊδάρι!!!!!!!!!!!

Xρόνια Σου Πολλά Μωρό Μου!

Ήρθες στη ζωή μας πριν από έξι χρόνια.

Ήσουν μόλις τριάμιση χρονών.

Ένας μικρός ξανθός άγγελος με γκριζογάλανα μάτια!

Θυμάμαι την μέρα που ήρθα να σε πάρω.

Μου έδωσες το λεπτό σου χεράκι μ'εμπιστοσύνη και μπήκες στο αυτοκίνητο δίχως να κοιτάξεις ούτε μια φορά πίσω σου.

Σήμερα γίνεσαι δέκα χρονών.

Τα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής σου που ξεκίνησε τόσο μα τόσο άσχημα.

Το πρωί σ'αγκάλιασα και μαζί με τα χρόνια πολλά σου είπα πόσο τυχερή είμαι που σ'έχω!

Από τα δικά σου χειλάκια άκουσα ό,τι πιο εκπληκτικό έχει πει ποτέ παιδί στην... μαμά του.

"σ'ευχαριστώ μαμά που μ'αγαπάς!"

Θέλω να ξέρεις πως θα σ'αγαπάω πάντα.

Θέλω να ξέρεις πως στην καρδιά μου θά'χεις πάντα ιδιαίτερη θέση.

Για μένα θά'σαι πάντα ο τέταρτος γιός μου..

Ο μικρούλης μου...

Ο πιο τρυφερός απ'όλους...

Ο πιο αγαπημένος....

Το μικρό μου αστροπελέκι...

Χρόνια σου πολλά μωρό μου..

Ελπίζω κι εύχομαι η ζωή - που τόσο άδικη υπήρξε μαζί σου - να σου χαρίσει όλα τα καλά!

Νά'σαι χαρούμενος...

Νά'σαι ευτυχισμένος..

Νά'σαι ευλογημένος!
Να σε χαίρομαι που σ'έχω......... η τυχερή!!!!!!!!!!!

Γιορτινές Μυρωδιές

Έτοιμα και τα μελομακάρονα!

Για να μυρίσει το σπίτι, όπως έλεγε η μανούλα μου.

Και πράγματι το σπίτι μοσχοβόλισε!

Κι από γεύση τέλεια!!!

Μελωμένα τόσο όσο να "κρατάνε" και να μην είναι .. τίγκα σιροπιασμένα, τσάκισα ήδη τρία.

Αύριο θα φτιάξω τους κουραμπιέδες..

Περάστε να σας κεράσω!

Kαι Του Χρόνου!

Για να πω τη μαύρη αλήθεια όρεξη για στόλισμα δεν είχα..

Το απόφευγα μέρες τώρα.

Κι όταν τα αστροπελέκια ρωτούσαν "πότε μαμά θα στολίσουμε;" έδινα κάτι ασαφείς απαντήσεις του στυλ "θα δούμε", "κάποια απ'τις επόμενες μέρες", "το Σαββατοκύριακο" (χωρίς να κάνω σαφές ποιό Σαββατοκύριακο), μέχρι που την πάτησα κι απάντησα "αύριο"....

Τί τό'θελα;

Με περίμεναν να γυρίσω απ'τη δουλειά και μετά το φαγητό ρίξανε την βόμβα..

-λοιπόν μαμά, θα στολίσουμε;

Αποφάσισα να παίξω το τελευταίο μου χαρτί...

-βαριέμαι να κατέβω στο υπόγειο να φέρω τα πράγματα του δέντρου

-εμείς θα τα φέρουμε, μου απάντησαν μες την τρελή χαρά και συνέχισαν

-τί μας έχεις κοτζάμ άντρες;

Όπως καταλαβαίνετε βρέθηκα να κοιτάω μπροστά τον γκρεμό και πίσω το ρέμα...

Οι.... "άντρες" κουβάλησαν ασθμαίνοντας, μια τεράστια είναι αλήθεια, κούτα με το δέντρο κι όλα τα στολίδια, όλη τη σκάλα του υπογείου.

Αφού λοιπόν τους είδα αποφασισμένους, βγήκα να τους βοηθήσω να την ανεβάσουν την υπόλοιπη σκάλα μέχρι το σπίτι.

Ξαφνικά ο χώρος γέμισε από τσάντες με λαμπάκια, μπάλες, γιρλάντες, πολύμπριζα και άλλα αξεσουάρ..

Στρώθηκα λοιπόν να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα και λίγο αργότερα είχα βρει το κέφι μου κι αρχίσαμε να τραγουδάμε (το τρίο μπελκάντος) διάφορες χριστουγεννιάτικες.... επιτυχίες.

Στο τσακίρ κέφι στολίσαμε σαλόνι, μπαλκονόπορτες και τη βεράντα στον πάνω όροφο.

Ιδού λοιπόν το δέντρο μας

...άποψη του τζακιού (αν και λίγο σκοτεινή.. )

και το πιθάρι με τα κλαδιά στο σαλόνι, που τη θέση του πήρε το δέντρο και για να το αποζημιώσουμε το στολίσαμε με χριστουγεννιάτικες κάρτες..

στόλισα και το μπλογκάκι κι..... ησύχασα..

Άντε και του χρόνου!!

Ο Άσωτος ... Σκύλος

Όχι αγόρι μου.

Δεν κάνουν έτσι.

Δε λέω άντρας είσαι και σαν άντρας ήθελες κι εσύ να περπατήσεις.

Με γειά σου με χαρά σου.

Βγες, πήγαινε, περπάτα και θες μετά από δύο;

Θες τρεις;

Θες πέντε μέρες;

Γύρνα στο σπίτι σου.

Γιατί δεν σου φταίω τίποτα να μου φτάνει - 13 μέρες τώρα - η ψυχή στο στόμα.

Να κοιμάμαι τα βράδυ με το ένα μάτι και το ένα αυτί σε εγρήγορση.

Να γυρίζω ατέλειωτες ώρες ψάχνοντας.

(Και νά'χει πάει κι η βενζίνη στα ύψη!)

Νά'χω τ'αστροπελέκια να μουτσοκλαίνε όλη μέρα...

Και νά'χει κολλήσει η βελόνα στο "θέλω τον Δία", "θέλω τον Δία", "θέλω τον Δία"......

Θελιά και φούρκα!!

Λες κι εγώ έψαχνα για πλάκα!

Και σηκώνομαι σήμερα αξημέρωτα να πάω στη δουλειά.

Και βάζω μπροστά το αυτοκίνητο.

Και ξεπαρκάρω.

Και στρίβω για να πάρω την κατηφόρα.

Και πέφτουν οι προβολείς του αυτοκινήτου πάνω σου.

Ταλαίπωρος ανέβαινες την ανηφόρα...

Και παρατάω το αυτοκίνητο με τη μηχανή αναμμένη.

Και πετάγομαι έξω και σ'αγκαλιάζω.

Κι αρχίζω να φωνάζω μες την νύχτα.

"Αγόρι μου.... αγόρι μου.... αγόρι μου"...

Μια τρελή που αγκαλιάζει μες τη μαύρη νύχτα έναν κοπρίτη και τον αποκαλεί "αγόρι της"...

Για δέσιμο εντελώς η κυρία!

Αχ βρε μούργο τί μού'χεις κάνει!