Το Θαύμα Της Άνοιξης

Σήμερα ξημέρωσε μια υπέροχα ηλιόλουστη μέρα.
Στον κήπο η νεοφυτεμένη μας πορτοκαλιά, που όταν την βάλαμε είχε ένα μονάκριβο πορτοκάλι λες και ήταν εκεί για να προσδιορίζει το είδος, έχει γεμίσει μικρά πορτοκαλάκια.

Γέμισε από καρπούς και λουλούδια και όταν πλησιάζεις  πλημμυρίζουν ομορφιά τα μάτια σου και ευωδιά η ψυχή σου.

Και βγήκε ένας ήλιος ζεστός και ολόλαμπρος που ήρθε να συμπληρώσει την χαρά που πήραμε χθες για τον Μικρό μας Αγωνιστή.
Κόντρα σε όλες τις δυσάρεστες προβλέψεις των γιατρών που μας έλεγαν να μην ελπίζουμε πολλά..
Με μόνο όπλο τις προσευχές  μας αλλά και όλων εσάς που δεν σταματήσατε λεπτό να ρωτάτε, να ενθαρρύνετε,  και να μας δίνετε κουράγιο,  βγήκαν χθες τα αποτελέσματα τη ακτινογραφίας.
Της ακτινογραφίας που θα σηματοδοτούσε την εξέλιξη.
Αυτής της ίδιας ακτινογραφίας, που μόλις την προηγούμενη βδομάδα,  έδινε άσχημες ενδείξεις.
Ενδείξεις που δύσκολα ανατρέπονται.
Δύσκολα αλλάζουν.
Δύσκολα αντιμετωπίζονται.
Και οι γιατροί ήσαν προβληματισμένοι και φειδωλοί.
Τα λόγια τους συγκρατημένα..
Κι όμως!
Χθες η ακτινογραφία ήταν πεντακάθαρη για τον ένα πνεύμονα.
Ό,τι υπήρχε είχε εξαφανιστεί!
Και στον δεύτερο η ένδειξη που υπήρχε, αυτή για την οποία οι γιατροί έλεγαν πως θα ήταν ευχαριστημένοι αν παραμείνει ίδια,  είχε μικρύνει!
Πέστε μου αν δεν είναι αυτό θαύμα τότε τί είναι;
Το θαύμα της Άνοιξης!
Και η βερυκοκιά του, εκείνη που φυτέψαμε όταν γεννήθηκε και είχε σκάσει τα πρώτα της μπουμπούκια την μέρα που ο Μικρός Αγωνιστής διέφυγε τον κίνδυνο, είναι πια καταπράσινη.
Τα μικρά μπουμπούκια γίναν καταπράσινα ολάνθιστα φύλλα.

Και τα χαμόγελα επέστρεψαν πια στα πρόσωπα όλων μας.
Μαζί η αισιοδοξία και η χαρά.
Και την βδομάδα που έρχεται ετοιμαζόμαστε να υποδεχθούμε πια στο σπίτι του το δώρο που μας έκανε ο Θεός.
Γερό και δυνατό.. τον Μικρό μας Αγωνιστή!



υγ.  γράφω σήμερα  που ο Μικρός μας κλείνει ένα μήνα μέσα στο νοσοκομείο και δυό μήνες από την μέρα που ήρθε στον κόσμο, τυχαίο;

Kαλλιτεχνική Άποψη Ενός Πηρουνιού

Έχω τώρα εγώ ως άνθρωπος την ανησυχία μου,  να την πω;
Την θέληση,  να την πω;
Την τρέλα μου,  να την πω;
Θα την πω..
Να πάρω μαθήματα φωτογραφίας.
Γιατί κυρά μου;
Χάθηκε ο κόσμος να πας να μάθεις πλέξιμο μπας και πλέξεις κανα κασκόλ που σέρνονται τόσες ιώσεις;
Ράψιμο.. που εδώ και χρόνια έχεις δηλώσει πως το σιχαίνεσαι  και οι άντρες της οικογένειας ζουν μες την αγωνία και τον πανικό μη τυχόν και πέσει το κουμπί από τη θέση του και μετά ποιος θα το ράψει!
Έστω..  κέντημα...
Μάθε εκεί μια.. κομποβελονιά να σου βρίσκεται..
Τί τις θες τις καλλιτεχνίες;
Και εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ.
Όταν πριν δυο τρεις μήνες αποφάσισα να πάρω μαθήματα φωτογραφίας το έκανα για δυο λόγους.
Ο ένας ήταν πως μ' αρέσει η φωτογράφιση (και όχι να φωτογραφίζομαι) και ο δεύτερος πως ήθελα οι λίγες φωτογραφίες που συνοδεύουν τις αναρτήσεις μου να είναι αισθητικά ευπαρουσίαστες.
Απλά και στοιχειώδη πραγματάκια δηλαδή.
Ή έτσι νόμιζα..
Και μπήκα στην ομάδα.
Και πολύ χάρηκα.
Ζαλωνόμουν κάθε Τετάρτη βράδυ την φωτογραφική μου, έριχνα κι ένα μπλοκ σημειώσεων στην τσάντα και πήγαινα στο μάθημα.
Και μαζί με τα μαθήματα άρχισαν και οι ασκήσεις, το homework που λένε.
Θυμάστε την πρώτη άσκηση με τις "γραμμές και τα σχήματα"...
Και τέλος πάντων τότε υπήρξα τυχερή, γιατί πήρε το μάτι μου στην παραλία το κιόσκι του ναυαγοσώστη, είχα και την μηχανή μαζί μου, κατέβηκα τράβηξα πέντε πλάνα και πάπαλα.
Από δω πάν' κι οι άλλοι, που λένε.
Όμως το "παιχνίδι" άρχισε να χοντραίνει.
Και μου έρχεται τις άλλες μήνυμα πως για την επόμενη φορά η άσκηση θα είναι η φωτογράφιση ενός.. πηρουνιού!
Ξαναδιαβάζω το μήνυμα να βεβαιωθώ πως δεν κάνω λάθος.
- πηρουνιού ; λέω στον δάσκαλο, ποιανού ίδέα ήταν; και τι μου απαντά;
- δική μου... πεινούσα εκείνη την ώρα!
Να δάσκαλος, να μάλαμα!
Τι του λες τώρα;
Τους συναντώ στο μάθημα και το συζητάμε από κοντά.
- μα πηρούνι; να επιμένω εγώ.
- γιατί όχι, είναι ωραία ιδέα, να απαντά η .. "συμμαθήτρια".
Την οποία "συμμαθήτρια" κάποια στιγμή θα την τσουρομαδίσω γιατί  όλο κάτι τέτοια  "κουλά" θέματα υποστηρίζει και πολύ με συγχίζει!
- γιατί το πηρούνι βρε παιδιά; να επιμένω εγώ, χάθηκε να φωτογραφίσουμε το πιάτο με το περιεχόμενο να χαρούν τα μάτια μας θέαμα;
Μουλάρια πεισμωμένα οι άλλοι..
Πηρούνι.. πηρούνι... πηρούνι..
Που να βράσω το πηρούνι και τον André Kertész μαζί που το φωτογράφισε και μας έβαλε σε μπελάδες.
Βούτηξα κι εγώ ένα πηρούνι απ' το συρτάρι, πήρα και για βοηθό το μικρό αστροπελέκι (τι τραβάει κι αυτό το παιδί με την μάνα πού' χει!) και έπιασα δουλειά.
- κράτα το ίσια Παναγιώτη, κλικ.
- γύρτο λίγο στο πλάι, κλικ.
- φέρε το σποτ και ρίξε μου το φως απ' αυτή τη μεριά, κλικ.
- ρίξε το φως από πάνω, κλικ.
- ρίξε το φως από κάτω, κλικ.

Που κλικ.. ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΜΟΥ!
Σπάσανε τα νεύρα μου της γυναίκας με το παλιοπήρουνο!
Και βέβαια σ' εκείνο το μάθημα με τις παρουσιάσεις των φωτογραφημένων πηρουνιών δεν ήμουν γιατί εν τω μεταξύ μεσολάβησαν οι αρρώστειες και τα νοσοκομεία κι έχω να πατήσω το πόδι μου στο μάθημα τρεις βδομάδες τώρα!
Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά;
Γιατί σήμερα συνάντησα στο σούπερ μάρκετ την.. "συμμαθήτρια" με τις φαεινές ιδέες και αφού πρώτα ρώτησε για τον Μικρό Αγωνιστή και αφού εξαντλήσαμε το θέμα υγείας, πιάσαμε τα καλλιτεχνικά.
- Έλα βρε συ αύριο, μου είπε, θα εισηγηθώ το επόμενο θέμα φωτογράφισης να είναι ένα ... αυγό !!

Να μου το θυμηθείτε... αυτή θα μείνει κουρούπα και θα είναι απ' το χέρι μου!
Δεν θα μου γλυτώσει..
Και το  κακό είναι πως την συμπαθώ πολύ!

Ας Μιλήσουμε Γι' Αγάπη

Αυτόν τον Βαλεντίνο ποτέ δεν τον συμπάθησα.
Ξενέρωτος και λίγο φλούφλης μου φαινόταν ανέκαθεν.
Άσε που έχω μια φυσική απέχθεια σε καρδούλες, αρκουδάκια, κουκλάκια και τα συναφή.
Αυτό δε, που μια μέρα τον χρόνο καλούμαστε ντε και σώνει να διατυμπανίσουμε τον έρωτά μας με λουλούδια, σοκολατάκια και λογιών λογιών αηδιούλες τύπου "σ'αγαπάω, λιώνω, πεθαίνω για σένα" αρνούμαι να το κατανοήσω.
Απλά.. με ξεπερνάει.
Και για έφηβους και νεαρής ηλικίας άτομα μπορώ να το κατανοήσω και να το δικαιολογήσω επίσης.
Μικρά και άμυαλα...
Στους μεγάλους όμως;
Κι όταν λέω μεγάλους, μη ξεθαρρεύετε, εννοώ όλους τους άνω των είκοσι.. άντε βία εικοσιπέντε.
Θέλετε να μιλήσουμε για αγάπη;
Θα μοιραστώ μαζί σας μια στιγμή..
Μια φωτογραφία που τράβηξα πέρυσι που παραστεκόμουν στον αδελφό μου στο νοσοκομείο.
Στο απέναντι κρεββάτι ήταν ένας ηλικιωμένος ασθενής που είχε την γυναίκα του στο πλάϊ του.
Ο παππούς ήταν, θυμάμαι, λίγο παράξενος, λίγο γκρινιάρης, λίγο δύστροπος, λίγο απ' όλα όσα έχουν οι ηλικιωμένοι άνθρωποι.
Η γιαγιά πάλι υπομονετική και γλυκομίλητη προσπαθούσε να τον ηρεμήσει και να τον βοηθήσει σε κάθε τι που ζητούσε.
Οι δυό τους βρίσκονταν εκεί αρκετές μέρες, με την γιαγιά να μην έχει φύγει λεπτό απ' το πλευρό του, γέρνοντας το γέρικο κορμάκι της στην άβολη καρέκλα τις νύχτες που ξαγρυπνούσε δίπλα στον άντρα της.
Ένα μεσημέρι λοιπόν είδα το εξαίσιο...
Ο παππούς.... ο ιδιότροπος, κακότροπος παππούς σηκώθηκε απ' το κρεββάτι κι έβαλε την γυναίκα του να ξαπλώσει... να ξεκουραστεί... να κοιμηθεί για λίγο..
Εκείνος κάθησε στην καρέκλα δίπλα της και της κρατούσε τρυφερά το χέρι.
Έμεινε αρκετή ώρα έτσι.
Δυστυχώς βρήκα το θάρρος να σηκώσω την φωτογραφική μηχανή την ώρα που εκείνος τραβούσε πια το χέρι του.

Αν δεν είναι αυτό η πεμπτουσία της αγάπης, τότε τί;

υγ. .. και δεν ήταν καν η μέρα του αγίου Βαλεντίνου..

Κοπή Πίττας

Την απόγευμα της προηγούμενης Τετάρτης είχαμε event στην εταιρεία.
Την κοπή της πίττας.
Μεγαλεία!
Catering, dj, πλούσιος μπουφές, ροτόντες στρωμένες με ολόλευκα τραπεζομάντηλα.. κι όλα αυτά έξω στο ψοφόκρυο.
Στην αυλή!
Να θες να πιάσεις το πιάτο και τα δάχτυλα να μην υπακούν στην εντολή που έδινε ο εγκέφαλος.
Περιμέναμε το μεγάλο αφεντικό για ν' αρχίσουμε κι ήμασταν ο ένας δίπλα στον άλλον αγκαλιασμένοι.
Εκατό άτομα σφιχταγκαλιασμένα.. που τουρτουρίζανε.
Μας έβλεπε ο άσχετος, ο περαστικός και θαύμαζε την αγάπη και την σύμπνοια!
Πού νά' ξερε!
Αφού για να καταλάβεις πήγα στον μπουφέ κι αντί να  σερβιριστώ άπλωσα τα χέρια πάνω από τα φαγητά για να ζεσταθούν.
Και δεν ξεμάκρυνα για κανένα λόγο.
Το ταψί με τα μπιφτεκάκια κι εγώ γίναμε αυτοκόλλητοι.
Μου είπε για την ζωή του από γάμο σε βάφτιση, του είπα τα δικά μου.
Κλάψαμε, συγκινηθήκαμε.. μέχρι που αλλάξαμε και τηλέφωνα.
Κι ήρθε η στιγμή της κλήρωσης των λαχνών.
15 δωροεπιταγές των 150 ευρώ και 7 ηλεκτρικές μικροσυσκευές μοιράστηκαν στους 22 τυχερούς.
- έλα κοντά να με βοηθήσεις, μου λέει ο διευθυντής, τραβάει τον πρώτο λαχνό και διαβάζει το όνομά μου!
Ουουουουουουουουουου... ακούστηκε το γιουχάισμα από τους προσφιλείς συναδέλφους..
- σικέ το παιχνίδι, φώναζαν, ντροπή!!
Δεν πτοήθηκα.
Σιγά που θα....
Αντιπαρήλθα με αξιοπρέπεια τις διαμαρτυρίες των -κατά τα άλλα- αγαπημένων συναδέλφων και τσέπωσα την δωροεπιταγή.
Τελικά φάγαμε, στήσαμε και το σχετικό γλεντάκι με χορούς κυκλωτικούς (ότι πρέπει για φυσικό ζέσταμα), είπαμε "και του χρόνου" και το διαλύσαμε ευτυχισμένοι.

Άντε .. και στην επόμενη κοπή... στεγασμένοι!

Η Κληρονομιά Και Ο Βασιλικός Τάφος

Kυριακή απόγευμα.
Ο αέρας έξω λυσσομανάει αλλά μέσα το σπίτι είναι ζεστό και μοσχοβολάει φρεσκοψημένο κέικ.

 
Αραχτοί σε καναπέδες και πολυθρόνες είμαστε αφοσιωμένοι ο καθένας στα δικά του.
Το απρόσμενο κουδούνισμα μας ξαφνιάζει.
Ο Αντώνης είναι ασφαλιστής αλλά και πολύ καλός φίλος.
Προ καιρού είχαμε αποφασίσει πως, μιας και οι μεγάλοι γιοί έχουν πια τις δικές τους οικογένειες, να αλλάξουμε τους κληρονόμους σε περίπτωση ατυχήματος και να μείνουν μόνο τ' αστροπελέκια.
Έτσι μιας και είχε έρθει στα μέρη μας ο Αντώνης, είπε να περάσει να μας αφήσει και τα συμβόλαια.
Τα βγάζει λοιπόν από την τσάντα του και μου τα δίνει.
Επειδή όμως η κουβέντα είχε γίνει πριν τις γιορτές και παράλληλα δεν φημίζομαι για την μνήμη μου ρωτώ η αφελής..
- τί είναι αυτά;
- τα καινούργια συμβόλαια
 - ποιά συμβόλαια;
- ζωής, δεν είχες πει να  αφήσουμε κληρονόμους μόνο τον Βασίλη και τον Παναγιώτη;
- ΕΜΑΣ;... άφησε κληρονόμους ΕΜΑΣ;..
Ο Παναγιώτης είχε γουρλώσει τα μάτια, ολόκληρο το πρόσωπό του γελούσε και αν δεν ήξερες θα νόμιζες πως του είχε πέσει ο πρώτος αριθμός του λαχείου.
Και συνεχίζει χωρίς να πάρει ανάσα.
 - και πόσα παίρνουμε; (αυτός μας έθαψε απ' ευθείας) κι αν δηλαδή πεθάνει ο ένας και μετά ο άλλος παίρνουμε κι από τους δυο κληρονομιά;
Σου λέει το παιδί,  "μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, αν είναι να μας "κάτσει" ας είναι κι απ' τους δυο, έτσι θα ξεμπερδεύουμε και θα μπορέσουμε να δούμε πώς θα διαχειριστούμε την κληρονομιά".
Η οποία κληρονομιά φαντάζομαι πως είχε ήδη στο μυαλό του μετατραπεί σε λαπτοπ, playstation, iphone και όλα τα παρεμφερή που αρέσουν σε μικρούς και (γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε)  μεγάλους.
- και τα παίρνουμε αμέσως; (δεν κρατιέται ο τύπος.. )
- όχι, του λέει ο Αντώνης, πρέπει να κλείσεις τα δεκαοχτώ.
- φτουυυυυ! (φτύσιμο δυσαρέσκειας κι απογοήτευσης)
- ντροπή σου, του λέω, για τα λεφτά δεν σε νοιάζει να πεθάνουν η μάνα και ο πατέρας σου;
και τότε βγήκε ο διπλωμάτης από μέσα του ...
- δεν κατάλαβες ρε μαμά, ρωτάω πόσα θα είναι τα λεφτά για να δω αν φτάνουν να σας κάνω "βασιλικό" τάφο...

Δεν το γλυτώνω το έμφραγμα...