Απογευματινή Βόλτα

Οι βόλτες με τον Πρίγκηπα δεν είναι συχνές.

Τα εξαντλητικά ωράρια της δουλειάς   έχουν σαν αποτέλεσμα να περνώ τα απογεύματά μου σε κατάσταση αποσύνθεσης και ελάχιστα από αυτά να έχω κουράγιο για βόλτες.

Παρ’ όλα αυτά για τον Πρίγκηπα ξεχνώ την κούραση και απολαμβάνω κάθε λεπτό μαζί του.

Έτσι έγινε και τις άλλες..

Τα αστροπελέκια τώρα που έκλεισαν τα σχολεία ακολουθούν το «καλοκαιρινό πρόγραμμα» τους το οποίο τηρούν με θρησκευτική μπορώ να πω ευλάβεια.

Αυτό  περιλαμβάνει:  πρωινό ξύπνημα αργάμιση, στην συνέχεια «σάπισμα» μπροστά σε υπολογιστή και playstation και νωρίς το απόγευμα (σχεδόν μεσημέρι) συνάντηση με τους φίλους στη θάλασσα για μπανάκι και τρέλες.

Επιστρέφουν  σπίτι όταν έχει πια νυχτώσει  …

Οπότε τα απογεύματα είμαστε μόνοι  με τον Χρήστο.

Ένα τέτοιο λοιπόν απόγευμα  πήραμε τον Πρίγκηπα για να τον βολτάρουμε.

Ο κλασικός προορισμός ήταν φυσικά το Smart Park..

Ο Πρίγκηπας ήταν αγουροξυπνημένος από την μεσημεριανή του σιέστα και κατά συνέπεια  λιγομίλητος, ήσυχος μέχρι σημείου ανησυχίας και λακωνικός.

Ό,τι κι αν του έλεγα απαντούσε μονολεκτικά μ’ ένα «νιε»..

-         -  Θέλεις να πάμε στις κούνιες;

-          - Νιε

-           - Πάμε να καθήσουμε κοντά στο συντριβάνι να πιούμε χυμό;

-         -  Νιε

-          - Θέλεις να πάμε στ’ αυτοκινητάκια;

-          - Νιε

-          - Την αγαπάς την γιαγιά;

-          - Νιε

(την τελευταία ερώτηση την έκανα εκμεταλευόμενη  την θετική του διάθεση!)

Περάσαμε λοιπόν απ’ τις κούνιες, από τα διάφορα καρουζέλ, τρενάκια, αυτοκινητάκια

 κι ότι τέλος πάντων ανεβοκατεβαίνει, γυρίζει, σφυρίζει και τραγουδάει ρίχνοντάς του το ανάλογο κέρμα.. για να κάνουμε μετά μια στάση στην καφετέρια να πιούμε καφέ και χυμό.

Ο Πρίγκηπας  κάθισε κύριος στο τραπέζι (όχι επάνω.. στην καρέκλα του τραπεζιού εννοώ) και απόλαυσε το χυμό του.

(δεν έκανε κανένα παράπονο που του τον είχα παραγγείλει χωρίς παγάκια)..

Κοίταξε λοξά και επιτιμητικά ένα άλλο παιδάκι που ήρθε κοντά και του έβγαζε την γλώσσα και συνέχισε να πίνει το πορτοκάλι του  παρακολουθώντας γύρω του σιωπηλός.

Επειδή δεν τον έχω συνηθίσει τόσο ήσυχο, ομολογώ  ότι είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι τι δεν πάει καλά..

Σε μια τελευταία λοιπόν προσπάθεια να τον διασκεδάσουμε αποφασίσαμε πριν φύγουμε  να  τον πάμε στον διπλανό από την καφετέρια παιδότοπο.

Εκεί δυο τινά μπορεί  να συνέβησαν.

Ή ο Πρίγκηπας συνήλθε επιτέλους απ’ τον ύπνο και «πήρε μπρος» ή του άρεσε το περιβάλλον…

Σημασία έχει πως ανέβηκε σε όλα τα τραμπαλίζοντα ζωάκια του παιδότοπου δίχως την βοήθειά μου, τρέχοντας χαρούμενος από το ένα στο άλλο..

Και μετά ανακάλυψε τα ξύλινα σπιτάκια που τα ένωναν μεταξύ τους  διάφορα τούνελ κι απ’ όπου κατέβαινε κάνοντας τσουλήθρα!

Εξαφανίστηκε λοιπόν εκεί ψηλά στα διάφορα «λαγούμια» κι ενώ εγώ – στην αρχή και μέχρι να βεβαιωθώ πως όλα είναι καλά και δεν φοβάται – έπαθα ένα ψιλοπανικό που τον έχανα απ’ το οπτικό μου πεδίο και δεν ήξερα πού ακριβώς βρίσκεται.. εκείνος φάνηκε πως διασκέδαζε, δεν φοβόταν και κυρίως αρνιόταν με πονηρό χαμόγελο να κατέβει απ’ την τσουλήθρα  φοβούμενος  πως αν κατέβει μπορεί και να φεύγαμε.

Έτσι αποφάσισα να καθίσω στο παγκάκι δίπλα στον Χρήστο και να τον αφήσω να διασκεδάσει  όσο ήθελε!

Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να αποφασίσει πως χόρτασε παιχνίδι και να πάρουμε τον δρόμο του γυρισμού.

Κι όταν πια φτάσαμε σπίτι του, έπεσε με λαχτάρα στην αγκαλιά της μαμάς του σφίγγοντας την και χτυπώντας την συγκαταβατικά στην πλάτη, σα να είχε λείψει μήνες..

«με ντύνεις, με ταϊζεις.. όμως ξέρω ποια είναι η μάνα μου», έτσι δε λέει η παροιμία;

Έτσι!

Καλοκαίρι, Mες Τα Κόκκινα Της Δύσης Του Ανατέλλει..

Καλοκαίρι

η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει

καλοκαίρι

καρεκλάκια, πετονιές μες  το πανέρι

μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει

καλοκαίρι

πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ’ αγέρι

καλοκαίρι

με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει

την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι

την κοψιά μιας προτομής μες  το παρτέρι

καλοκαίρι

μ’ ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Τραγουδά  ο Νιόνιος  και η χροιά της φωνής του παράλληλα με τους στίχους, στέλνουν κύματα συγκίνησης στην ψυχή μου..

Κι είναι αληθινά περίεργο να λατρεύω ένα τραγούδι ύμνο στο καλοκαίρι ενώ δεν είναι απ’ τις εποχές που προτιμώ..

Γιατί τι δουλειά έχω εγώ με το καλοκαίρι;

Τι  θέλει η αλεπού στο παζάρι;

Μια αλεπού που είναι κατ’ εξοχήν χειμερινός τύπος;

Που λατρεύει το κρύο, την βροχή,  τα χρώματα και  την μυρωδιά του χειμώνα;

Ναι, τ’ ομολογώ…  δεν τρελαίνομαι για το καλοκαίρι.

Την θάλασσα προτιμώ να την αγναντεύω (ή να την φωτογραφίζω)  απ’ το να κολυμπώ..

Τα φρούτα μ’ αφήνουν παγερά αδιάφορη (όχι πως τρελαίνομαι για τα χειμωνιάτικα .. anyway..).

Το έντονο φως μ’ ενοχλεί, όπως και η κοσμοπλημμύρα των παραθεριστών στην πόλη μας, το ίδιο κι η ζέστη.

Γεροντοκορισμός στο έπακρον ή απλά προσωπικές προτιμήσεις;

Όπως το βλέπει κανείς..

Οφείλω όμως να παραδεχτώ πως  δεν με χαλάει που μπορούμε να καθόμαστε έξω στην βεράντα  τα απογεύματα.

Ειδικά όταν φυσάει εκείνο το ελαφρύ καλοκαιρινό  αεράκι,  την ίδια ώρα που οι υπόλοιποι κάτοικοι της πρωτεύουσας  ψάχνουν ανάσες δροσιάς στο απέραντο καμίνι της Αθήνας.

Απολαμβάνω τις μικρές κοντινές οικογενειακές αποδράσεις μας 

που συνοδεύονται  από παραδοσιακό  ή παγωμένο καφεδάκι,

φρέσκους φυσικούς χυμούς ή γρανίτες με τα παγάκια να κροταλίζουν στο ποτήρι

 και μπόλικη κουβεντούλα ανάκατη με γέλια..

Και μ΄ αρέσει που οι άντρες «μου» δείχνουν την απαραίτητη κατανόηση για την γυναίκα/μάνα της οικογένειας που δεν χάνει ευκαιρία να φωτογραφίζει πράγματα αλλόκοτα σε κείνους..

Ας ζήσουμε λοιπόν και τούτο το καλοκαίρι..

Ας κλείσουμε στην καρδιά τις στιγμές του..

Ας φυλακίσουμε, σε όσο περισσότερα κλικ γίνεται, τις εικόνες του..

Ας αγαπήσουμε την κάθε μέρα..

Γιατί περνά και .. πίσω δεν γυρνά!

Καλοκαίρι

στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη

αλλά εν τέλει

με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι

την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει

καλοκαίρι

στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει

καλοκαίρι

τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει

μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι

στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι

καλοκαίρι

μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

Υγ. στον Νίκο μου που έχει σήμερα τα γενέθλιά του και (σε αντίθεση με την μάνα του) λατρεύει τα καλοκαίρια!

Είθε Να Γίνεις Άνθρωπος

Μοιάζει σαν χθες που σε συνόδευα την πρώτη μέρα σου στο γυμνάσιο.
Μ' εκείνο, το γνώριμο σε όλους τους γονείς, σφίξιμο στην καρδιά.. και την αγωνία..
Για τις παρέες, για τους κινδύνους, για όλα τα καινούργια που θα έπρεπε να αντιμετωπίσεις, να "φιλτράρεις"...
Νέες συνήθειες και πράγματα που έπρεπε άλλα να τα αποδεχθείς και άλλα να τα απορρίψεις...
Κατά την κρίση σου!
Κι αναρωτιόμουν πόσα απ' όσα σου εμφυσήσαμε όλα αυτά τα χρόνια σαν γονείς θα λειτουργούσαν, θα γίνονταν ασπίδα από σένα τον ίδιο για να προστατευτείς..
Και πέρασαν σαν νεράκι τα χρόνια..
Και άλλαξες..
Το μικρό αγόρι μεταλλάχθηκε σε νεαρό έφηβο.
Κοιτώ πώς ήσουν το καλοκαίρι πριν την Α΄ γυμνασίου..

Ένα εκτάκι .. ένα αγόρι που μόλις είχε τελειώσει το δημοτικό..
Και τις άλλες σε συνόδευσα στην γιορτή για την αποφοίτηση από το γυμνάσιο..
Στάθηκα διακριτικά λίγο πιο πίσω, να μην ενοχλήσω τις στιγμές που μοιραζόσουν με τους φίλους και συμμαθητές.

Και φούσκωσα από χαρά και περηφάνια για τα εγκώμια που άκουσα από τους καθηγητές σου για τον χαρακτήρα και το ήθος σου.
Και ναι... δάκρυσα..
Δεν έκλαψα.. όμως δάκρυσα..
Ήταν από χαρά που κατάφερες να μείνεις αλώβητος, να μείνεις αληθινός, να μείνεις ΕΣΥ!
Κι όταν έπαιξε το βίντεο με τις φωτογραφίες που είχες τραβήξει και τίτλο (άκου σύμπτωση.. ) "συναισθήματα", τότε είμαι σίγουρη πως όλοι θα άκουσαν πόσο δυνατά χτυπούσε η καρδιά μου..
Και το χειροκρότημα ήταν δυνατό.. και παρατεταμένο..
Για σένα γιε μου!

Κι απ' τον Σεπτέμβρη.. λυκειόπαιδο!
Ίδιες οι αγωνίες, ίσως και περισσότερες.
Γιατί δεν αλλάζει ο γονιός μάτια μου..
Όσα χρόνια και να περάσουν.. όσο και να μεγαλώσει το παιδί του.. πάντα στα νέα του ξεκινήματα θα αγωνιά και θα προσεύχεται.
Καλή πρόοδο νά' χεις αγόρι μου..  όχι μόνο στα μαθήματα αλλά κυρίως στην προσωπική σου εξέλιξη.
Είθε να γίνεις ο άντρας που πάντα ονειρευόμουνα.
Πονετικός για τους αδύναμους, αμείλικτος για όσους δυναστεύουν, δίκαιος για τους συνανθρώπους σου.
Είθε να γίνεις αληθινός..
Είθε να γίνεις  ΑΝΘΡΩΠΟΣ!

Να Μας Ζήσεις Μικρέ Αγωνιστή

Ήσουν ο δεύτερος γιος και γι' αυτό τα συναισθήματα που προκάλεσε ο ερχομός σου ήταν "ελεγχόμενα".

Καμία σχέση με το παραλήρημα που επικράτησε στον πρώτο.

Ήσουν ο δεύτερος για όλους τους άλλους εκτός από μένα, που νιώθοντας την "διάκριση" έσκυψα με περισσότερη αγάπη πάνω σου.

Θύμωνα που ένιωθα πως δεν "τρελάθηκαν" και για σένα από χαρά.

Που δεν παραλήρησαν από ευτυχία όπως έγινε με τον αδελφό σου.

Κι ανέλαβα να σου δώσω εγώ τα περισσότερα, να καλύψω τα κενά, να πάρεις όσα δικαιούσουν, να μη νιώσεις, να μην πικραθείς..

Ήσουν δεν ήσουν δυο μηνών όταν βρεθήκαμε στο Παίδων εσύ να παλεύεις για την ζωή σου κι εγώ στο πλάι σου να ρωτάω με αγωνία τους γιατρούς "θα ζήσει;" και να παίρνω πάντα την ίδια απάντηση.. "αν αντέξει ο οργανισμός του.."

Και άντεξες.. και ξεπέρασες εκείνη την δυσκολία όπως και άλλες πολλές.

Γιατί δεν ήταν η τελευταία.

Και την Κυριακή βάφτιζες τον δεύτερο ανιψιό σου.

Τον Μικρό μας Αγωνιστή.

Δεύτερος κι εκείνος, πρώτος όμως μαζί με τον πρώτο στις καρδιές μας.

Γιατί εσύ κι εγώ είχαμε κάνει μια μυστική συμφωνία.
Να μην τον ξεχωρίσουμε, να μην επιτρέψουμε στους εαυτούς μας λιγότερα ή πιο "ξεθυμασμένα" συναισθήματα.

Τον κρατούσες αγκαλιά κι εγώ σας κοιτούσα έχοντας ένα κόμπο στον λαιμό να με πνίγει.

Γιατί νονός και βαφτισιμιός ήσαστε τόσο όμοιοι.. τόσο ίδιοι!

Κι όχι μόνο στην εμφάνιση..

Ποιος να τό' ξερε όταν συμφωνούσατε με τον αδελφό σου να γίνεις ο νονός στο δεύτερο παιδί του, πως το ξεκίνημα της ζωής σας, της ζωής του νονού και του βαφτισιμιού,  θα ήταν τόσο ανατριχιαστικά όμοιο!

Μαχητές και οι δύο καταφέρατε να βγείτε νικητές..

Και την Κυριακή στάθηκες ευτυχισμένος δίπλα στην μέλλουσα γυναίκα σου και γίνατε οι πνευματικοί γονείς του Μικρού μας Αγωνιστή, ο οποίος αφηνόταν μ' εμπιστοσύνη πότε στη δική σου αγκαλιά και πότε στης νονάς του.

Και δεν έβγαλε άχνα!

Αφέθηκε να τον βουτήξουν στο νερό .. και μία.. και δυο.. και τρεις..

Και περιμέναμε χαμογελώντας πως δεν μπορεί.. έστω και λίγο θα κλάψει..

Δεν έκλαψε όμως τότε .. παρά μόνο αργότερα..  όταν κουράστηκε με τα ντυσίματα και τους καλλωπισμούς..

Ήταν κι η πείνα μεγάλη γιατί δεν είχε χορτάσει το στήθος της μάνας του και τότε η διαμαρτυρία έγινε κλάμα, αλλά κι αυτό για λίγο.

Γιατί πολύ σύντομα αφέθηκε μ' εμπιστοσύνη στην αγκαλιά σου και κοιμήθηκε..
Κι εσύ τον κοιτούσες με αγάπη.
Κι έσκυψα και σου ψιθύρισα πως σου μοιάζει.. κι έλεγα αλήθεια..
Ήσαστε γεννημένοι μαχητές..
Ήσαστε γεννημένοι αγωνιστές..
Ήσαστε γεννημένοι νικητές!
Θυμάσαι την βερυκοκιά που φυτέψαμε όταν γεννήθηκε ο Μικρός μας;

Εκείνη που πέταξε τα πρώτα μπουμπούκια όσο εκείνος πάλευε για την ζωή του στην εντατική; ..

πρασίνισε και φούντωσε

και την μέρα της βάφτισής του μας έδωσε τον πρώτο καρπό!

Και ήταν γλυκός σαν μέλι!..

Να μας ζήσει ο Μικρός μας..

Νά' χει την ευλογία του Θεού και με την βοήθειά Του,  οι μάχες της ζωής του να καταλήγουν πάντα σε .. νίκες!

Η Βροχή Που Έγινε Χαλάζι Και Ο Τσακίρης

- ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑζει.

γκραν γκραν... γκραν γκραν..
Ο ήχος της κακοποιημένης κιθάρας ανεβαίνει από την σκάλα και τρυπώνει στο δωμάτιό μου.
Κάτω τ' αστροπελέκια κάνουν μάθημα.
Γδέρνουν τις χορδές  και "σκοτώνουν" φωνητικά το τραγούδι..
Από αστροπελέκια μεταμορφώνονται σε αδελφούς Κακοφωνίξ!

- ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑΑΑΑΑΑζει..

Επάνω, στην κρεβατοκάμαρα, προσπαθώ να αναπληρώσω τις ώρες ύπνου που δεν συμπληρώνω τη νύχτα.

- ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑζει..

Ανοίγω τα μάτια και αφουγκράζομαι ακίνητη στο κρεβάτι.

- ΕΕΕγινε η βροχη χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑΑΑΑΑΑζει..

Έτσι και κατέβω κάτω θα σου πω εγώ αν πειράζει ή δεν πειράζει, σκέφτομαι φουρκισμένη.
Τί αμαρτίες πληρώνω Θεέ μου!
Και τις πληρώνω... κυριολεκτικά!
Αλλά δεν φταίει άλλος εκτός από εμένα..
Εμένα που  έφερα τον κόσμο άνω κάτω για να βρω δάσκαλο να κάνει μαθήματα στους δυο Κακοφωνίξ!
Λούσου τα τώρα μαντάμ..
Δεν ήθελες να μείνουν μόνο με την ιστιοπλοϊα .. ντε και καλά να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους..
Εκεί τουλάχιστον βολοδέρνουν με τα κύματα και δεν ενοχλούν..
Κι αν κάνουν λάθος κίνηση θα τη πληρώσουν οι ίδιοι πέφτοντας στην θάλασσα και βγαίνοντας μουσκίδι, δεν θα την πληρώσουν τα αυτάκια σου!
Συνέχισα το παραμιλητό μου ακίνητη, ανάμεσα στους ήχους της κιθάρας και σε φάλτσες φωνές.
Και τότε θυμήθηκα την κουβέντα που κάναμε την ώρα του μεσημεριανού φαγητού και .. πνίγηκα στα γέλια!

 Παναγιώτης:    δεν θέλω να μου βάλεις πατάτες, μόνο κρέας.
Εγώ:                 θα φας και πατάτες.
Παναγιώτης:    δεν θέλω.
Εγώ:                 δεν πειράζει, θα τις φας κι ας μη θέλεις

(εδώ μπαίνει στην κουβέντα και ο Βασίλης)

- φάτε τες ρε, θέλεις να παρεξηγηθεί ο Καποδίστριας εκεί που είναι;
- γιατί να παρεξηγηθεί;
- που δεν σου αρέσουν
- ε και τί μ' αυτό, πού κολλάει ο Καποδίστριας;
- ποιός έφερε τις πατάτες στην Ελλάδα ρε  ;
- ο Τσακίρης!!!!!!

Όπως ήταν φυσικό με τα ασυγκράτητα γέλια που μας έπιασαν ξεχάσαμε την διαφωνία μας για το αν θα φάει ή όχι τις πατάτες..

- ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑΑΑΑΑΑζει..

Είναι Κάτι Μέρες

Πρωινό ξύπνημα στις τρεις και κάτι.
Δουλειά μέχρι τις δώδεκα.
Τιμολόγια, παραγγελίες, πιστωτικά, τηλέφωνα.
Επιστροφή σπίτι με ενδιάμεση στάση στο σούπερ μάρκετ για ψώνια.
Φαγητό με τα παιδιά.
Ύπνος.
Απογευματινός καφές στην βεράντα.
Περατζάδα στο φεισμπουκ..
Διάβασμα.
Μισή ώρα στατικό ποδήλατο.
Έξι χιλιόμετρα.
Ιδρώτας.
Ντους.
Καυγάς με τ' αστροπελέκια.

- δεν γράφουν εξετάσεις με το κινητό στο χέρι.
- διάβασα.
- πότε; γιατί εγώ δεν σε είδα να διαβάζεις, αντίθετα σε βλέπω με ένα κινητό στο χέρι συνέχεια.
- δεν είσαι εδώ συνέχεια, διάβασα το πρωί που έλειπες στην δουλειά.
- αυτό πια να τα κάνεις όλα όταν λείπω κι όταν είμαι εδώ τίποτα.. με ξεπερνάει.
- ε, τί να σου κάνω αφού έτσι έγινε, δεν σου λέω ψέμματα.
- μη μου φωνάζεις εμένα.
- δεν φωνάζω, σου εξηγώ.

Νεύρα και μούτρα.
Και γκρίνια, πολλή γκρίνια.
Κι αυτό το αίσθημα της απογοήτευσης νά' το πάλι εδώ.
Είναι κάτι μέρες που όλα φαντάζουν μαύρα.
Είναι κάτι μέρες που τίποτα δεν έχει νόημα.
Είναι κάτι μέρες που νομίζεις πως η χαρά κάπου κρύφτηκε για να σου κάνει πλάκα.
Είναι κάτι μαύρες μέρες.
Όχι έξω, έξω έχει λιακάδα, έχει φως.
Μέσα σου είναι η μαυρίλα.
Μέσα σου είναι το σκοτάδι.
Και δεν σου αρέσει γαμώτο.
Δεν σου αρέσει καθόλου να είσαι έτσι.
Να νιώθεις έτσι.
Και θυμώνεις με τον εαυτό σου.
Και λες.. δεν μπορεί..
Κάποια στιγμή θα ξεκουμπιστεί να φύγει η μαυρίλα.
Δεν την θέλω.
Ουστ!
Κάποια στιγμή θα φανερωθεί ξανά η χαρά.
Όχι τίποτα σπουδαίο.. αυτή η ήσυχη ρουτινιάρικη χαρά της καθημερινότητας.
Που καταλαβαίνεις πόσο πολύτιμη είναι όταν την χάσεις, όταν σου κρυφτεί.
Κι ελπίζεις πως κάποια στιγμή θα βγεί απ' την κρυψώνα της..
Κάποια στιγμή θα γίνει η ανατροπή μέσα σου κι όλα θα πάρουν και πάλι την θέση τους.
Τη σωστή τους θέση.
Θα έρθουν στα ίσα τους .. κι εσύ μαζί τους.
Άντε να δούμε..

Χρόνια Πολλά Στα Παιδιά

Mέρες πριν φτάσει η χθεσινή γιορτή της μητέρας είχα αρχίσει να βλέπω παντού σχόλια.
Για την Μάνα που είναι μοναδική,
δοτική,
πονετική,
συμπαραστάτρια,
ανεπανάληπτη,
αγωνίστρια,
που θυσιάζεται,
ξενυχτάει,
πονάει,
βοηθάει
και δεν ξέρω τί άλλο..
Και μου ήρθαν στον νου ιστορίες κακοποίησης , ιστορίες εγκατάλειψης, αδιαφορίας, απονιάς, ωχαδερφισμού.. από κάποιες άλλες "μανάδες".
Ή μήπως..  μαινάδες;
Αναρωτιέμαι εκείνες δεν είχαν το μαγικό φίλτρο που σε κάνει όλα τα παραπάνω;
Είναι έμφυτο ή επίκτητο το περίφημο μητρικό φίλτρο;
Ή μήπως , όπως σε όλες τις περιπτώσεις, υπάρχουν οι μεν και οι δε;
Οι καλές και οι κακές;
Μάνες (άνθρωποι) με προτερήματα αλλά και με ελαττώματα;
Με μεγαλείο ψυχής αλλά και με αδυναμίες;
Έγινα πρώτη φορά μάνα σε ηλικία που έπρεπε ακόμα να παίζω με τις κούκλες μου.
Αντί γι' αυτό εγώ "έπαιζα" την μάνα με τα μωρά μου.
Μεγάλωσα μαζί τους..
Κι ήταν πολλές οι φορές που λειτούργησα εγωιστικά βάζοντας πάνω από εκείνα την δική μου ευχαρίστηση.
Δεν ξέρω τί είναι οι άλλες μανάδες, ξέρω όμως τί είμαι εγώ και γι' αυτό θα γράψω.
Είμαι γκρινιάρα,
απότομη,
φωνακλού,
απόλυτη,
καταπιεστική,
θυμώνω και γίνομαι άδικη,
θέλω να γίνονται όλα "εδώ και τώρα",
και -εν τέλει- έχω γίνει σατράπισσα ουκ ολίγες φορές.
Τί με έσωσε;
Τί με σώζει;
Ότι τα παιδιά δεν κρατούν κακία.
Ότι τα παιδιά ξεχνούν.
Ότι τα παιδιά αγαπούν δίχως όρους και όρια..
Δίχως υστεροβουλία..
Δίχως πώς και γιατί..
Γι' αυτό θα προτιμούσα η μέρα να ήταν αφιερωμένη σ' εκείνα.
Στην άδολη και απέραντη αγάπη τους..
Σ' αυτή την αγάπη που εξιδανικεύει την πιο "άκαιρη" μάνα και την κάνει πρόσωπο λατρεμένο... ιερό!
Χρόνια πολλά στα παιδιά μου.
Χρόνια πολλά στα παιδιά σου.
Χρόνια πολλά στα παιδιά όλου του κόσμου.
Χρόνια τους πολλά!