Απογευματινή Βόλτα

Οι βόλτες με τον Πρίγκηπα δεν είναι συχνές.

Τα εξαντλητικά ωράρια της δουλειάς   έχουν σαν αποτέλεσμα να περνώ τα απογεύματά μου σε κατάσταση αποσύνθεσης και ελάχιστα από αυτά να έχω κουράγιο για βόλτες.

Παρ’ όλα αυτά για τον Πρίγκηπα ξεχνώ την κούραση και απολαμβάνω κάθε λεπτό μαζί του.

Έτσι έγινε και τις άλλες..

Τα αστροπελέκια τώρα που έκλεισαν τα σχολεία ακολουθούν το «καλοκαιρινό πρόγραμμα» τους το οποίο τηρούν με θρησκευτική μπορώ να πω ευλάβεια.

Αυτό  περιλαμβάνει:  πρωινό ξύπνημα αργάμιση, στην συνέχεια «σάπισμα» μπροστά σε υπολογιστή και playstation και νωρίς το απόγευμα (σχεδόν μεσημέρι) συνάντηση με τους φίλους στη θάλασσα για μπανάκι και τρέλες.

Επιστρέφουν  σπίτι όταν έχει πια νυχτώσει  …

Οπότε τα απογεύματα είμαστε μόνοι  με τον Χρήστο.

Ένα τέτοιο λοιπόν απόγευμα  πήραμε τον Πρίγκηπα για να τον βολτάρουμε.

Ο κλασικός προορισμός ήταν φυσικά το Smart Park..

Ο Πρίγκηπας ήταν αγουροξυπνημένος από την μεσημεριανή του σιέστα και κατά συνέπεια  λιγομίλητος, ήσυχος μέχρι σημείου ανησυχίας και λακωνικός.

Ό,τι κι αν του έλεγα απαντούσε μονολεκτικά μ’ ένα «νιε»..

-         -  Θέλεις να πάμε στις κούνιες;

-          - Νιε

-           - Πάμε να καθήσουμε κοντά στο συντριβάνι να πιούμε χυμό;

-         -  Νιε

-          - Θέλεις να πάμε στ’ αυτοκινητάκια;

-          - Νιε

-          - Την αγαπάς την γιαγιά;

-          - Νιε

(την τελευταία ερώτηση την έκανα εκμεταλευόμενη  την θετική του διάθεση!)

Περάσαμε λοιπόν απ’ τις κούνιες, από τα διάφορα καρουζέλ, τρενάκια, αυτοκινητάκια

 κι ότι τέλος πάντων ανεβοκατεβαίνει, γυρίζει, σφυρίζει και τραγουδάει ρίχνοντάς του το ανάλογο κέρμα.. για να κάνουμε μετά μια στάση στην καφετέρια να πιούμε καφέ και χυμό.

Ο Πρίγκηπας  κάθισε κύριος στο τραπέζι (όχι επάνω.. στην καρέκλα του τραπεζιού εννοώ) και απόλαυσε το χυμό του.

(δεν έκανε κανένα παράπονο που του τον είχα παραγγείλει χωρίς παγάκια)..

Κοίταξε λοξά και επιτιμητικά ένα άλλο παιδάκι που ήρθε κοντά και του έβγαζε την γλώσσα και συνέχισε να πίνει το πορτοκάλι του  παρακολουθώντας γύρω του σιωπηλός.

Επειδή δεν τον έχω συνηθίσει τόσο ήσυχο, ομολογώ  ότι είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι τι δεν πάει καλά..

Σε μια τελευταία λοιπόν προσπάθεια να τον διασκεδάσουμε αποφασίσαμε πριν φύγουμε  να  τον πάμε στον διπλανό από την καφετέρια παιδότοπο.

Εκεί δυο τινά μπορεί  να συνέβησαν.

Ή ο Πρίγκηπας συνήλθε επιτέλους απ’ τον ύπνο και «πήρε μπρος» ή του άρεσε το περιβάλλον…

Σημασία έχει πως ανέβηκε σε όλα τα τραμπαλίζοντα ζωάκια του παιδότοπου δίχως την βοήθειά μου, τρέχοντας χαρούμενος από το ένα στο άλλο..

Και μετά ανακάλυψε τα ξύλινα σπιτάκια που τα ένωναν μεταξύ τους  διάφορα τούνελ κι απ’ όπου κατέβαινε κάνοντας τσουλήθρα!

Εξαφανίστηκε λοιπόν εκεί ψηλά στα διάφορα «λαγούμια» κι ενώ εγώ – στην αρχή και μέχρι να βεβαιωθώ πως όλα είναι καλά και δεν φοβάται – έπαθα ένα ψιλοπανικό που τον έχανα απ’ το οπτικό μου πεδίο και δεν ήξερα πού ακριβώς βρίσκεται.. εκείνος φάνηκε πως διασκέδαζε, δεν φοβόταν και κυρίως αρνιόταν με πονηρό χαμόγελο να κατέβει απ’ την τσουλήθρα  φοβούμενος  πως αν κατέβει μπορεί και να φεύγαμε.

Έτσι αποφάσισα να καθίσω στο παγκάκι δίπλα στον Χρήστο και να τον αφήσω να διασκεδάσει  όσο ήθελε!

Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να αποφασίσει πως χόρτασε παιχνίδι και να πάρουμε τον δρόμο του γυρισμού.

Κι όταν πια φτάσαμε σπίτι του, έπεσε με λαχτάρα στην αγκαλιά της μαμάς του σφίγγοντας την και χτυπώντας την συγκαταβατικά στην πλάτη, σα να είχε λείψει μήνες..

«με ντύνεις, με ταϊζεις.. όμως ξέρω ποια είναι η μάνα μου», έτσι δε λέει η παροιμία;

Έτσι!

Παραμύθι

- να σου πω ένα παραμύθι;
- νιε

Ο Πρίγκηπας Νάμπερ Ουάν ανεβαίνει στον καναπέ και με κοιτά με μάτια γεμάτα προσμονή.

- μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Κοκκινοσκουφίτσα... (παύση)
μα είναι τώρα όνομα αυτό για κοριτσάκι;..   άκου Κοκκινοσκουφίτσα!   χάθηκε ο κόσμος να την λένε Αγγελική, Ελένη, Κατερίνα, Ασπασία;..    τόσα ονόματα υπάρχουν..   εσύ θα έκανες γυναίκα σου κάποια που θα την έλεγαν Κοκκινοσκουφίτσα;   και πώς θα την σύστηνες;   από δω η γυναίκα μου Κοκκινοσκουφίτσα;    θα γέλαγε ο κάθε πικραμένος!

Ο Πρίγκηπας Νάμπερ Ουαν παρακολουθεί το παραλήρημά μου γεμάτος ενδιαφέρον, ενώ τα αστροπελέκια διαμαρτύρονται έντονα.
- τί είναι αυτά που του λες ρε μαμά;
- την αλήθεια... είναι όνομα αυτό; θα σ΄άρεσε εσένα να σε λένε Κοκκινοσκουφίτσο;

υγ. φαντάζομαι πως στις αναμνήσεις του Πρίγκηπα Νάμπερ Ουαν δεν θα συγκαταλέγονται τα παραμύθια από την γιαγιά του...

Τα Δικά Μας Χριστούγεννα

Επιτέλους Χριστούγεννα!
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος είχα εξασφαλίσει δυο μέρες άδεια από την δουλειά.
Για μας τα Χριστούγεννα είναι διπλή γιορτή καθώς  γιορτάζει κι ο Χρήστος.
Έτσι οι προετοιμασίες  και τα μαγειρέματα του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού ξεκίνησαν από την παραμονή.
Σοκολατάκια για το πρώτο κέρασμα, (ευκαιρία να τα δοκιμάσουμε κιόλας, γιατί την προηγούμενη φορά που τα έφτιαξα και τα πρόσφερα σαν δώρο, νηστεύαμε και δεν τα γευτήκαμε),

 τυρόπιτα,  κοτόπουλο σουφλέ ,  γιορτινό πιλάφι,

 σαλάτα,   χοιρινό στην γάστρα και για επιδόρπιο cheeesecake με οreo, baileys και κερασάκια.

O Xρήστος μεγαλούργησε φτιάχνοντας ένα πολύ νόστιμο χριστόψωμο

 αλλά και τους καλύτερους άρτους που είχα γευτεί έβερ..

Γιατί φυσικά δεν νοούνται χριστούγεννα μακριά από την εκκλησία.
Έτσι την παραμονή την νύχτα βρεθήκαμε εκεί για την καθιερωμένη αγρυπνία των χριστουγέννων.
Εκεί στο φως των καντηλιών μέσα σε απόλυτη κατάνυξη, με χαρούμενα πρόσωπα όταν ακούγεται το:
 "Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν ὑπερούσιον τίκτει, καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει. Ἄγγελοι μετὰ Ποιμένων δοξολογοῦσι. Μάγοι δὲ μετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι. Δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη, Παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.", 
είναι σα να παραβρισκόμαστε στη φάτνη και να συμμετέχουμε στην άφατη χαρά της Γέννησής Του!

Καμαρώνω τ' αστροπελέκια που βοηθούν στο ιερό και συγκινούμαι την ώρα της Άγιας Μετάληψης ευχαριστώντας τον Θεό που μας αξίωσε να φτάσουμε άλλη μια φορά στην Ιερή αυτή στιγμή.
Επιστρέψαμε σπίτι τα ξημερώματα και πέσαμε για ύπνο.
Ανήμερα πια, οι ετοιμασίες ολοκληρώθηκαν με τα ψησίματα των φαγητών και το στρώσιμο του γιορτινού τραπεζιού.

Και το βράδυ το σπίτι γέμισε απ' όλη την οικογένεια.
Ο μεγάλος γιος με την γυναίκα του, τον Πρίγκηπα "νάμπερ ουαν" από το χέρι και τον "νάμπερ του" αραγμένο για λίγες μέρες ακόμα στην κοιλιά της μαμάς του.
Ο δεύτερος γιος με την κοπέλα του (επίσημα πια νύφη μας, μιας και το καλοκαίρι θα γίνει ο γάμος τους), τ' αστροπελέκια, ο αδελφός μου και ένα ζευγάρι αγαπημένων φίλων που στο πέρασμα του χρόνου έχουν γίνει κι εκείνοι (δικαιωματικά) μέλη της οικογένειας.
Οι τέσερις γιοί, σε πλήρη απαρτία και  μέσα σε κέφι τρελό,

 σχολίαζαν τις δηλώσεις μου πως από δω και πέρα δεν θα γκρινιάξω ποτέ ξανά και για κανένα λόγο και πως θα γίνω μια μελιστάλακτη, ήρεμη, καλοπροαίρετη και πολύ γλυκειά μαμά (!)
Στην αρχή  ο ένας μου τόνισε πως τότε δεν θα είμαι πια η μαμά τους, αλλά αμέσως μετά βρήκαν θέμα για συζήτηση, με τις ατάκες να πέφτουν βροχή και τα γέλια να έχουν γίνει πια τρανταχτά.
Παρ' όλα αυτά στάθηκα στο ύψος μου (καλά μη φανταστείτε.. 1,60 με το ζόρι) και ΔΕΝ γκρίνιαξα, ΔΕΝ θύμωσα, ΔΕΝ φώναξα, παρά μόνο χαμογελούσα γλυκά πιστή στο νέο μου ρόλο.
(Το ζητούμενο είναι πόσο θα αντέξω γιατί δεν με βλέπω για πολύ ακόμα.. είναι και προκλητικοί οι άτιμοι! )
Ηταν όμως μια υπέροχη βραδιά με πρόσωπα αγαπημένα, γέλια, ευχές και τσουγκρίσματα.
Μια βραδιά με συγκεντρωμένους γύρω μου τους άντρες της ζωής μου, όλους!

 Μια βραδιά που την συζητήσαμε ξανά και ξανά με τ'αστροπελέκια και κάθε φορά σχολιάζαμε πόσο όμορφα περάσαμε.
Τί άλλο να ζητήσει κανείς;
Τα παιδιά σου, ο άντρας σου κι αγαπημένοι φίλοι.
Η απόλυτη ευτυχία!
Λατρεμένοι μου φίλοι Χρόνια σας Πολλά!

Μια Γέννηση, Μια Βάφτιση Κι Ένας Γάμος

 Ανοίγω παρένθεση.
 Εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχουμε επιλέξει να ακολουθούμε οικογενειακά το παλαιό εορτολόγιο.
Έτσι περιμένουμε να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα την επόμενη Τρίτη.
Ας πούμε πως είμαστε λιγότερο ανυπόμονοι!
Μιας όμως και ημερολογιακά ο χρόνος άλλαξε, αυτή θεωρητικά είναι η πρώτη ανάρτηση του νέου χρόνου και θα είναι γεμάτη αισιοδοξία κι ελπίδα για χαρούμενα γεγονότα που περιμένουμε.
Κλείνω παρένθεση.

Γέννηση, βάφτιση, γάμος!
Με αυτήν ακριβώς τη σειρά.
Και δεν μιλάω για τη εξέλιξη στην ζωή του καθένα μας, αλλά για γεγονότα που θα συμβούν τούτο τον χρόνο στην οικογένεια μας, εξ αιτίας των οποίων έχω αρχίσει ήδη τον εφοδιασμό σε πάνες..
Ναι καλά καταλάβατε, τις γνωστές πάνες ακράτειας.
Τον καινούγιο χρόνο θα τις φορέσω πολύ..
Δεν ξέρω οι υπόλοιποι τί θα κάνουν και δεν σκοτίζομαι κιόλας.
Ας εξοπλιστώ εγώ που τό' χω σίγουρο πως θα "βραχώ" απανωτές φορές φέτος κι ας μεριμνήσουν οι υπόλοιποι μόνοι τους για το δικό τους "βρέξιμο".
Γεγονότο πρώτο λοιπόν:
Μέσα σε τούτο τον μήνα αναμένουμε την γέννηση του Πρίγκηπα νάμπερ του!
Έτσι ο Πρίγκηπας νάμπερ ουάν θα αποκτήσει αδελφό κι είμαι πολύ περίεργη να "κόψω" αντιδράσεις.
Φυσιολογικά θα τού' ρθει ένας ντουβρουτζάς του Πρίγκηπα νάμπερ ουάν.
Θα χάσει λίγο τη γη κάτω από τα πόδια του, θα του χαλάσει λίγο στρωμένη κατάσταση ο νεοφερμένος, αλλά αυτά έχει η ζωή.
Έτσι θά 'χει την ευκαιρία να εκπαιδευτεί και στον ανταγωνισμό!

Η εμπειρία θα του είναι πολύ χρήσιμη στην μετέπειτα ζωή του..
Γεγονότο δεύτερο θα είναι την άνοιξη η βάφτιση του νεοφερμένου Πρίγκηπα με νονό τον δεύτερο γιό μου.
Έτσι λοιπόν  οι δυο μεγάλοι γιοί θα επισφραγίσουν την ιδιαίτερη σχέση και αγάπη που τους δένει βαφτίζοντας ο ένας το παιδί του άλλου.
Μ' αρέσει!
Και γεγονότο τρίτο...
ταρατατζουμ .. ταρατατζούμ.... ΤΑΡΑΤΑΤΖΟΥΜ .. ΤΖΟΥΜ... ΤΖΟΥΜ...
Τέλος Αυγούστου ο γάμος του δεύτερου γιου.
Ο εργένης της οικογένειας το πήρε επιτέλους απόφαση.
Αφού πρωταρχικά βαφτίσει τον νεογέννητο ανιψιό, είπε να μη πάει χαμένη η εμπειρία σε τελετές και μυστήρια και να το προχωρήσει ακόμα παραπέρα.
Όταν μου το είπε προχθές έκλεισα το τηλέφωνο και τριγυρνούσα για ώρα μ' ένα ηλίθιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου, λέγοντας και κάνοντας διάφορα χαζά που πήγαζαν από την μεγάλη μου χαρά.
Στο τέλος λοιπόν ανεβαίνοντας την σκάλα για να πάω στην κρεβατοκάμαρα μονολογούσα:
- ωραία,   πάνε οι δυο μεγάλοι...
και συνέχισα δυνατότερα για ν' ακούσουν τ' αστροπελέκια ,
-τώρα μένετε εσείς αλλά ως τότε έχουμε πολλά χρόνια μπροστά μας, μέχρι τότε θά' μαι γριά.
- μη το λες αυτό... ποτέ δεν ξέρεις..  πετάχτηκε το μικρό αστροπελέκι..
Κοκκάλωσα στην σκάλα και στράφηκα προς το μέρος του
- θέλεις να μου πεις κάτι που δεν ξέρω αγοράκι μου;
- όοοοοχι, απλά... λέω..
Βρε.. λες;

Χαρούμενη κι Ευλογημένη χρονιά να έχουμε!

Τα Άνθη Του Παπαδιαμάντη

Την Δευτέρα που μας πέρασε ανέβηκε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου μας η θεατρική παράσταση (τα άνθη του Παπαδιαμάντη) του γυμνάσιου που πηγαίνουν τα αστροπελέκια και στην οποία συμμετείχε ο Παναγιώτης.
Όπως ήταν φυσικό ήμασταν όλη η οικογένεια εκεί για να την/τον  παρακολουθήσουμε.
Το έργο αποτελείτο από μικρά σκετς μέσα από το έργο του Παπαδιαμάντη και είχαν το άρωμα της εποχής εκείνης!
Και βέβαια δεν θα μπορούσε ο Πρίγκηπας να λείπει από την εκδήλωση.
Ήταν εκεί, αν και μπήκε στο τελευταίο κουδούνι καθώς τον είχε πιάσει μια μικρή λιγούρα και είπε να τσιμπήσει κάτι πριν την παράσταση.
Κάθησε στην αγκαλιά του μπαμπά του και η πρώτη του δουλειά ήταν να ενημερωθεί διαβάζοντας το πρόγραμμα.

κατόπιν αφοσιώθηκε απόλυτα στην παρακολούθηση του έργου

με μια μικρή διακοπή την ώρα του διαλείμματος που βγήκε να περπατήσει για να ξεπιαστεί..
Τα παιδιά της παράστασης ήταν όλα εξαιρετικά και φάνηκε πως είχαν δουλέψει πολύ όλη την χρονιά για να μας προσφέρουν μια πολύ αξιόλογη δουλειά.

στην πιο πάνω σκηνή όπου θρηνούν τον θάνατο του συγγενούς τους μέχρι κι ο Πρίγκηπας σούφρωσε τα χειλάκια του έτοιμος να βάλει τα κλάματα.

τα κουστούμια και οι ερμηνείες δεν είχαν τίποτα να ζηλεψουν από επαγγελματικές δουλειές.

γι' αυτό και το χειροκρότημα στο τέλος της βραδιάς ήταν μεγάλο και παρατεταμένο.
Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά και ιδιαίτερα στις εκπαιδευτικούς κυρίες Κοντογιάννη, Κόρδα και Παπαγεωργίου που με προσωπική δουλειά και αυταπάρνηση μυούν τα παιδιά μας στην αγάπη για τους κλασικούς μας συγγραφείς και το θέατρο.