Καφές Και Φωτογράφιση

Τις άλλες είχα μια χαλαρή μέρα απ' την δουλειά.
Είχα day-off  όπως λένε σε απλά.. ελληνικά.
Είπα λοιπόν να το εκμεταλλευτώ.
Αποφάσισα να πάρω αγκαζέ την "συμμαθήτρια" και να πάμε για καφεδάκι.
Σκέφτηκα πως θα είναι μια καλή ευκαιρία να την "καλοπιάσω" μπας και σταματήσει να προτείνει κουλά θέματα φωτογράφισης στο μάθημα..
Να της δείξω πόσο ωραιότερα απ' τα πηρούνια πράγματα υπάρχουν για να φωτογραφίσει κανείς.
Έτσι, αρχικά,  την πήγα σε μια μικρή φάρμα που δυστυχώς ήταν κλειστή.
Η ιδιοκτήτρια, αν και διστακτική και καχύποπτη, μας επέτρεψε να φωτογραφίσουμε τον κήπο και τον περιβάλλοντα χώρο.
Έτσι, έχοντάς την να μας ακολουθεί κατά πόδας λες και επρόκειτο να φωτογραφίσουμε τα ανάκτορα του Μπάγκιγχαμ, αρχίσαμε τα κλικ.

Πόσο όμως να αντέξεις έχοντας την άλλη στα δυο μέτρα να σε παρακολουθεί;
Καταντάει - εκτός από ενοχλητικό - και άκρως εκνευριστικό.
Επειδή λοιπόν δεν φημίζομαι για την υπομονή μου, είπαμε μερσί πολύ (κι άμα μας ξαναδούτε γράφτε μας), τα μαζέψαμε και φύγαμε.
Συνέχεια είχε ο καφές.
Το μέρος το πρότεινε η "συμμαθήτρια" και πράγματι ήταν εξαιρετικό.

Πήραμε καφεδάκι, πήραμε και τοστάκι ..στην φωτο είναι ό,τι απόμεινε απ' την γαρνιτούρα

κουβεντιάσαμε για βιβλία, κουβεντιάσαμε για φιλίες, κουβεντιάσαμε για φωτογραφία, κουβεντιάσαμε για την Άρτα, κουβεντιάσαμε για τα Γιάννενα και μετά από κανα δίωρο αποφασίσαμε πως ήταν πια ώρα να πηγαίνουμε σιγά σιγά..
Βγήκαμε έξω κι εγώ είχα την φαεινή ιδέα να φωτογραφίσω τα κύματα που σχηματίζονταν στην επιφάνεια της πισίνας απ' τον αέρα..
Να έχω κυκλώσει την πισίνα απ' όλες τις γωνίες..
Κλικ από δω, κλικ από κει, κλιπ παραπέρα..
Το αποτέλεσμα τραγικό.
Δεν μπορούσα να αποτυπώσω την λεπτομέρεια του θέματος όπως ήθελα.
Εν τω μεταξύ ένα ζευγάρι, που μάλλον είχαν έρθει για τον καθαρισμό της πισίνας,  με παρακολουθούσαν με τον ίδιο τρόμο που θα είχαν αν έβλεπαν την Λίντα Μπλερ στον εξορκιστή.
Κάποια στιγμή μάλιστα άκουσα την γυναίκα να ρωτά διστακτικά την "συμμαθήτρια"
- τί κάνει ακριβώς;
- φωτογραφίζει
- ναι, αλλά τί;
- εχμ.. την πισίνα, το νερό, την προοπτική..
Άκουγα την "συμμαθήτρια" να προσπαθεί να εξηγήσει τα ανεξήγητα (για την κυρία) δίχως να στραφώ καθόλου να κοιτάξω.
Με ύφος περισπούδαστο αποτέλειωσα τα κλικ μου, μάζεψα την φωτογραφική στην τσάντα της, την έκλεισα και γύρισα στη φίλη μου.
- πάμε; της είπα κι έφυγα με το κεφάλι ψηλά δίχως να ρίξω ούτε ματιά στην απορημένη κυρία.
Η οποία κυρία, με το ύφος που είχα, θα νόμιζε πως είχε να κάνει - αν μη τί άλλο - με την αποκλειστική  φωτογράφο του national geographic!
Σιγά μη την άφηνα να καταλάβει την ασχετοσύνη μου!
Διότι για ένα πρεστίζ ζούμε κι εμείς οι πτωχοί - πλην τίμιοι - φωτογράφοι..
Αμ πως;

Νά' Μαστε Καλά

Μάιος 1977... πενταήμερη.
Εκείνη την χρονιά έκλεινε  για μας το κεφάλαιο σχολείο και σηματοδοτούσε το ξεκίνημα μια άλλης εποχής.
Το ξεκίνημα μιας νέας ζωής, αυτής των ενηλίκων.
Υποσχεθήκαμε να βρισκόμαστε κάθε χρόνο στα τέλη Μαΐου.
Να βλεπόμαστε.
Να μαθαίνουμε τα νέα ο ένας του άλλου.
Να μη χαθούμε.
Και κρατήσαμε την υπόσχεση.
Πάνω από τρεις δεκαετίες ο Μάιος σηματοδοτεί το σμίξιμό μας.
Και χανόμαστε σ' αγκαλιές κι ανασύρονται μνήμες και γέλια.

- τον θυμάσαι τον μαθηματικό; τότε που... 
- θυμάσαι που είχαμε κάνει όλοι μαζί κοπάνα και πήρανε τηλέφωνα σπίτια μας;
- ποιός είναι αυτός με το μπλε πουκάμισο, δεν τον θυμάμαι.

Μνήμες, θύμησες, κομμάτια ενός τρυφερού παζλ που συναρμολογείται κάθε χρόνο τον Μάιο.
Αναζήτηση δουλειάς. γάμοι, βαφτίσεις παιδιών, τα σχολεία τους, το μεγάλωμά τους - κάποια διαζύγια..
Ζωές σε εξέλιξη ..
Και η συνέχεια κάθε Μάιο..
Τα μαλλιά γκριζάρανε, οι πρώτες ρυτίδες χάραξαν τα πρόσωπα, όμως οι ψυχές ίδιες με τότε.. με κείνες του Μάη του '77.
Τότε που ένα τσούρμο έφηβοι ξεκινούσαν το μεγάλο ταξίδι της ζωής με μόνο όπλο τα όνειρά τους.
Μεγάλα λόγια, μεγάλες ελπίδες, μεγάλα όνειρα.
Μια εφηβεία επιεικής που γίνεται πενήντα και κάτι..
Το Σάββατο που μας πέρασε έγινε το φετινό σμίξιμο.
Μόνο που τούτη την φορά ήταν ανάκατες η χαρά με την πίκρα, το γέλιο με τον πόνο.
Μετρούσαμε δυο "απώλειες".
Τις πρώτες μας "απώλειες".
Ο Μαρίνος κι η Ρούλα.
Μέσα σ' εξι μήνες ο πρώτος, από ανακοπή η δεύτερη.
Κι ήταν τα γέλια συγκρατημένα κι είχαν κρυμμένο ένα αχ!
Για το γελαστό αγόρι και την γλυκιά μας Ρούλα.
Και στο τέλος της βραδιάς, εκεί κοντά στο ξημέρωμα, η αγκαλιά και το φιλί του αποχαιρετισμού είχαν περίσσια τρυφερότητα και μια ευχή.
Την ίδια απ' όλους..

"και του χρόνου,
  νά' μαστε καλά"....

Ψηφιακές Γειτονιές.. Ήμουν Κι Εγώ Εκεί!

Σας έχω πει ότι είμαι ντροπιάρα;
Αν όχι,  το ομολογώ τώρα.
Aπό ντροπή πέρυσι δεν πήγα στην πρώτη μάζωξη των "ψηφιακών γειτονιών".
Άκου τώρα βίτσιο, ντρεπόμουν να πάω μόνη μου!
Μετά βέβαια το σκυλομετάνιωσα αλλά ήτο πλέον αργά.
Φέτος λοιπόν είπα θα πάω ο κόσμος να χαλάσει.
Aφού λοιπόν είχα πάρει απόφαση να βάλω στην άκρη τις ντροπές και είχα αρχίσει να κάνω ασκήσεις θάρρους... πάνω κει ήρθε και η πρόσκληση.
"τί θά' λεγες να ερχόσουν στις ψηφιακές γειτονιές να μας μιλήσεις για το blog, την εμπειρία σου κι ότι άλλο θά' θελες εσύ να μοιραστείς;",
Ε, ναι... το ομολογώ... πέταξα την σκούφια μου (παρεπιπτόντως αν την δείτε πουθενά φέρτε την)..
Σε χρόνο dt (μην το μετανιώσουν και μείνω με την χαρά) έστειλα την θετική απάντηση.
Φαντάζομαι πως δεν θα έχουν πάρει γρηγορότερη απάντηση σε email οι άνθρωποι...
Για να καταλάβετε το δάχτυλο δεν είχε φύγει από το "αποστολή" του δικού τους email όταν έφτασε το δικό μου..
Έσπασα όλα τα ρεκόρ Γκίνες σε ταχύτητα..
Παρ' όλα αυτά, επειδή το χούι δεν αλλάζει,  κάλεσα και την καλή μου φίλη Teteel να με συντροφέψει αυτές τις δυο μέρες ώστε να έχω έναν "δικό μου" άνθρωπο μαζί..
Παρασκευή απόγευμα λοιπόν φτάσαμε σεινάμενες κουνάμενες στο Hub.
Εκεί στην είσοδο, παρ' όλα τα ζεστά χαμόγελα που μας υποδέχτηκαν, σκέφτηκα πως αν δεν είχα την Ελευθερία δεν θα περνούσα την πόρτα..
(είπαμε... είμαι ντροπιάρα).

Μας υποδέχτηκαν λοιπόν με ζεστά και εγκάρδια χαμόγελα οι άνθρωποι, παραλάβαμε τις καρτέλες με τα ονόματά μας, τις τσαντούλες με τα δωράκια μας και ανεβήκαμε τα σκαλιά.
Από κει και πέρα όλα πήραν τον δρόμο τους και το ταξίδι ξεκίνησε!

Παρακολουθήσαμε ό,τι υπήρχε από workshop..  μπήκαμε και βγήκαμε στις αίθουσες

και πίναμε καφέδες... όλων των ειδών ..

τα γλυκά, όπως αυτά της φωτογραφίας αλλά και κάτι άλλα υπέροχα - τουλάχιστον οπτικά - cupcakes που κάνανε πασαρέλα μπροστά απ' τα μάτια μου την επόμενη μέρα, δεν μπόρεσα να τα δοκιμάσω λόγω νηστείας.
Έτσι τα φωτογράφισα,  προτού εξαφανιστούν και μείνουν μόνο τα ψίχουλα,  για να τα βλέπω..

Την επόμενη μέρα (Σάββατο) ήμουν και πάλι εκεί απ' το πρωί.
Αυτήν την φορά πήγα μόνη μου μιας και η Ελευθερία θα ερχόταν αργότερα, αλλά "του είχα πάρει πια τον αέρα"  και δεν με πείραζε.. εξ' άλλου είχα κάνει τα κονέ μου .. τις γνωριμίες μου..

Mαρία (http://megalono-megaloneis-megalonei.blogspot.gr/), Φλώρα (http://www.fteroygismata.blogspot.gr/), Γεωργία (http://www.4seasonswithgeo.com/)



Κατερίνα (http://kapaworld.blogspot.gr/) και η αφεντιά μου

Οι ομιλίες ήταν μοναδικές!
Τις παρακολούθησα δίχως ίχνος βαρεμάρας από την πρώτη μέχρι την τελευταία.

Και βέβαια δεν σκεφτόμουν καθόλου, μα ΚΑΘΟΛΟΥ την ώρα που θα έπρεπε να ανέβουμε στην σκηνή.
Όσες λοιπόν με πλησίαζαν θα πρέπει να ήταν βαλτές γιατί όλες, μα ΟΛΕΣ με ρωτούσαν το ίδιο πράγμα "πώς αισθάνεσαι;  έχεις άγχος;"..
Τό ' παν μια, τό' παν δυο, τό' παν τρεις ... την τέταρτη άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως τελικά θα έπρεπε να έχω και σκεφτόμουν πόσο μουλάρα και αναίσθητη είμαι που όσο κι αν έψαχνα δεν ανακάλυπτα ίχνος απ' αυτό μέσα μου!..
Για να καταλάβετε όταν ήρθε η στιγμή να ξεκινήσουμε εγώ ρωτούσα ηλιθιωδώς... "εμείς είμαστε τώρα;"...
Ανεβήκαμε λοιπόν στην σκηνή κι από κει και πέρα όλα καλύφθηκαν από ένα σύννεφο..
Τί είπα;
Τί με ρώτησαν;
Τί απάντησα;
Ο Θεός κι η ψυχή τους!
Αμυδρά θυμάμαι το χαμόγελο της Έφης Ανέστη και τα μάτια της που με κοιτούσαν, σημάδι πως απευθυνόταν σε μένα.
Τώρα της απάντησα, δεν της απάντησα.... κανείς δεν ξέρει.
Πάντως όταν κατεβήκαμε - ζαλισμένη ακόμα - από το overdose της διασημότητας που έζησα, βρέθηκα να παίρνω συγχαρητήρια για το πόσο καλές ήμασταν και πόσο εξαιρετικά τα είπαμε..
Παρακαλώ την οργανωτική επιτροπή αν μπορεί να μου στείλει εκείνο το βιντεάκι που αφορά το πάνελ μας, γιατί θα σκάσω η κακούργα αν δεν μάθω..
Στα διαλείμματα  περιφερόμασταν..

άλλοι συνέχιζαν να είναι σε συνεχή ανταπόκριση με τα social media..

τρώγαμε, πίναμε.. την Άρτα φοβερίζαμε και - τί πρωτότυπο! - φωτογραφίζαμε η μία την άλλη...

Teteel (http://teteel-myowngarden.blogspot.gr/)

Δεν θα αναφερθώ ειδικά σε κάποιον απ' τους ομιλητές γιατί όλοι ήταν υπέροχοι και μοναδικοί στον τομέα τους.

Τα στυλό είχαν πάρει φωτιά και οι σημειώσεις γέμιζαν μπλοκ και τετράδια..

Όταν στις 8,30 το βράδυ έπεσε το τελευταίο χειροκρότημα και μαζί  η αυλαία των φετινών ψηφιακών γειτονιών, ήταν σα να μην είχε περάσει ούτε λεπτό από το ξεκίνημά τους.

Πήρα λοιπόν απ' την αρχή να αγκαλιάζω και να φιλάω αλλά αυτή την φορά για λόγους αποχωρισμού..

Οι αγκαλιές τώρα ήταν πιο ζεστές, πιο εγκάρδιες, πιο "γνώριμες" ,  τα χαμόγελα πιο πλατιά.. πιο οικεία ..

Και η ευχή μια.....

Και του χρόνου!

Κυριακάτικο Πρωϊνό

Πρωινό Κυριακής κι από τις σπάνιες φορές που έχω την πολυτέλεια να κοιμηθώ και να χουζουρέψω.
Αντ' αυτού  έχω ξυπνήσει από τις 7.00 και η μόνη πολυτέλεια που παραχώρησα στον εαυτό μου ήταν να πάρω τον καφέ μου και να τον πιω στο κρεβάτι.

Άνοιξα διάπλατα το παράθυρό μου να μπει φρέσκος πρωινός αέρας.

Κουκουλωμένη με το ζεστό παπλωματάκι μου ακούω τις καρακάξες που μαζεύονται έξω από το σπίτι, τα κελαηδήματα των πουλιών, κάπου μακριά γαβγίσματα σκύλων και το βλέμμα μου χάνεται στην πρωινή ομίχλη που μου κρύβει τη θέα της θάλασσας. 

O Χρήστος με τον Παναγιώτη έχουν φύγει γιατί ο μικρός έχει αγώνες στην ιστιοπλοΐα, ο Βασίλης κοιμάται κι εγώ σκέφτομαι τις ευχές που πήρα από όλους εσάς χθες στα γενέθλιά μου.

Μέχρι τούτη τη στιγμή που γράφω αυτή την ανάρτηση συνεχίζουν να φτάνουν τα μηνύματά σας και να με κάνουν όλο και πιο χαρούμενη.

Σας ευχαριστώ πολύ όλους και όλες.

Ευχαριστώ που με θυμηθήκατε, που μου τηλεφωνήσατε, που αφιερώσατε χρόνο για να γράψετε ένα μήνυμα στο facebook, ένα email, ένα sms.

Ευχαριστώ για την αγάπη που μου στείλατε, για τα υπέροχα λόγια σας που με συγκίνησαν και μου ομόρφηναν ακόμα περισσότερο την μέρα!

 ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Kaλή Κυριακή!