Tο Τηλεφώνημα

-πού τηλεφωνείς;
-στον πεθερό μου
-στο χωριό;
-ναι.
-γιατί τί έγινε;
-τίποτα, έτσι να δω τί κάνει, πώς περνάει.
-μα εσύ δεν τον παίρνεις ποτέ.
-τον παίρνει ο γιός του μέρα παρά μέρα, δίπλα είμαι κι ακούω.
-ναι, αλλά εσύ δεν παίρνεις ποτέ.
-γι' αυτό θα πάρω τώρα.
-κατάλαβα, θες να τον ξεκάνεις.
..............................................................
-καλημέρα
- ..............
- καλά είσαι;
- .................
-ποιά Ευγενία καλέ; η Τζίνα είμαι
- ...............

...............................................................................

-σ' ακούω, σταμάτα να γελάς.
-στο είπα!  ούτε που σε γνώρισε ο άνθρωπος.
-σε δέκα μέρες θα ξαναπάρω, θυμησέ μου το.
-(ψίθυρος) θα τον αποτελειώσει τον φουκαρά!

 

Αγάπη Και Μίσος

Τέσσερις γιοί.
Οι γιοί μου.
Δύο ζευγάρια αγοριών.
Η ηλικιακή διαφορά ανάμεσα στο κάθε ζευγάρι μικρή.
Δυόμισι χρόνια οι πρώτοι, ενάμιση χρόνο οι δεύτεροι.
Οι μεν και οι δε..
Οι μεν, από μικρά μέχρι τώρα που είναι πια τριαντάρηδες,
παίζανε (τότε) μαζί, βγαίνουν (τώρα) μαζί, συζητάνε μαζί, γελάνε μαζί, πάνε διακοπές μαζί, διαφωνούν (δε λέω) αλλά... μαζί, θυμώνουν (δε λέω) αλλά μαζί, όλα... ΜΑΖΙ!
Οι δυο μικροί, τ'αστροπελέκια μου, ζουν μια εμπόλεμη κατάσταση.
Άβελ και Κάϊν ένα πράμα!
Άσπρο ο ένας;... μαύρο ο άλλος.
Μέρα ο ένας;.... νύχτα ο άλλος.
Καλημέρα ο ένας;.... χάσου να μη σε βλέπω ο άλλος.
Έτσι δε και κάνεις το λάθος να τους αναθέσεις  μια δουλειά μαζί, γίνεται της Κορέας!
Αφού εγώ για να καταλάβετε έχω ένα ντουλάπι στο σπίτι με όλα τα αξεσουάρ για τέτοιες περιπτώσεις..
Κράνη, ασπίδες, αλεξίσφαιρα γιλέκα... σε όλα τα χρώματα και σε πολλές παραλλαγές για να μπορούμε να τα συνδυάζουμε.
Μόλις, ο πατέρας τους κι εγώ αντιληφθούμε πως ξεκινάει το ματς, τρέχουμε στο ντουλάπι.
Βουτάμε από ένα κράνος ο καθένας κι οχυρωνόμαστε πίσω απ'τον μεγάλο καναπέ (χαλάλι τα λεφτά που δώσαμε μας έχει σώσει την ζωή άπειρες φορές).
Διότι οι δυο κάφροι δεν θέλουν και πολύ... μέχρι να πεις κύμινο έχουν βουτηχτεί.
Όπως σήμερα που κατέβηκαν στον κήπο για να πλύνουν το αυτοκίνητο.
Το χαρτζιλίκι που θα έπαιρναν ήταν το κίνητρο για να βάλουν νερό στο κρασί τους και να κάνουν κάτι παρέα.
Δεν πέρασε ούτε πεντάλεπτο κι άρχισε η μάχη του Δράμαλη.
Κάτι είπε ο ένας, κάτι απάντησε ο άλλος, έριξε λίγο νερό απ'τον κουβά ο ένας κι απάντησε με ολοκληρωτικό λούσιμο με το λάστιχο ο άλλος.
Ανέβηκαν απ'τον κήπο μουσκεμένοι και συνεχίζοντας τον καυγά.
 Εγώ τα κλασικά.... το κράνος στο κεφάλι και κρυφοκοιτούσα πίσω απ' τον καναπέ.
Διέσχισαν το σαλόνι αγέρωχοι κι ανέβηκαν στο δωμάτιό τους συνεχίζοντας το βρισίδι.
Το δε αυτοκίνητο .... παρέμεινε το ίδιο βρώμικο, μη σου πω και περισσότερο απ' ότι ήταν με τόσα πιτσιλίματα και τόσα σαπουνομπουγελώματα!
Ας πάρουν τα μούτρα τους να ζητήσουν πληρωμή, όχι ας τα πάρουν...........

Αναμνήσεις..

-θέλεις κούρεμα.
-όχι, μ'αρέσουν έτσι.
-θα σε κουρέψω εγώ.
-δεν είσαι καλά.
-γιατί; δεν είναι τίποτα αφού έχουμε την μηχανή.
-δεν υπάρχει περίπτωση, ξέχασέ το.
-θυμάσαι μικρός που έπεφτε μια τούφα απ'τα μαλλιά στα μάτια σου κι έπιασες το ψαλίδι και την έκοψες;
-ναι, κι εσύ μου τα έψαλες για τα καλά!
Γέλια..
-κι ο Παναγιώτης το είχε κάνει.
-ναι, θυμάμαι.. εκείνον τον σκυλόβρισες γιατί είχαν πέσει κάτω τρίχες και τα είχε κάνει χάλια
Γέλια..
-τί άλλο θυμάστε για μένα;
-τότε που πλησίαζε η ώρα να γυρίσεις απ'τη δουλειά,  μαζέψαμε στα γρήγορα το δωμάτιό μας και είχαμε ξεχάσει τα παπούτσια πεταμένα και μας σκυλόβρισες.
 -ωραίες αναμνήσεις θα έχετε απ' τη μάνα σας!
Εδώ τα γέλια γίνονται τρανταχτά κι απ τους τρεις μας.
Kυλιόμαστε στον καναπέ κι απ' τα γέλια δακρύζουν τα μάτια...
Γέλια και κλάματα ανακατεμένα.... για τα χάλια μου ..

 

Οι Χρυσοχέρες

Η καθημερινή μου συνήθεια να διαβάζω όλα τα αγαπημένα μπλογκς έχει καταντήσει μαρτύριο  κι ένα βαρύ πλήγμα για την αυτοπεποίθησή μου.
Και εξηγούμαι.
Εγώ και οι κατασκευές παντός είδους και τύπου έχουμε χωρίσει τα τσανάκια μας παιδιόθεν.
Αν τυχαία διασταυρωθούν οι δρόμοι μας (της κατασκευής και ο δικός μου) θα κάνουμε πως δεν είδαμε η μια την άλλη.
Ούτε που μιλιόμαστε,.... σκοτωμένες σας λέω.
Και τί έχω πάθει;
Όπου βρεθώ κι όπου σταθώ βλέπω ΤΙΣ κατασκευές, ΤΙΣ δημιουργίες, ΤΙΣ φοβερές διακοσμήσεις, ΤΙΣ καταπληκτικές συνταγές.
Και να οι φοβεροί μεζέδες τοποθετημένοι πάνω σε ατέλειωτους και καταπληκτικά διακοσμημένους μπουφέδες...
Και να οι ασύλληπτες ιδέες διακόσμησης φιλοτεχνημένες από την ίδια την μπλόγκερ η οποία τις παρουσιάζει κιόλας σα να μην έτρεξε ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ..
Με  ύφος  "ας μη το κάνουμε θέμα"...
Σα νά' ναι όλο αυτό ένα ασήμαντο συμβάν.
Για τον κόπο, τον ιδρώτα, την κούραση, τσιμουδιά!
Λες και είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο!
(και να δεις που είναι, μόνο για μένα την άχρηστη φαντάζει όνειρο απραγματοποίητο).
Εκείνο δε που πιάνουν το όποιο ασήμαντο αντικείμενο και το βάφουν, το ντύνουν, το στολίζουν, το νοικοκυρεύουν και  στο τέλος το παρουσιάζουν να το βλέπεις και να μη το αναγνωρίζει η μάνα του, μπορεί να με κάνει τρελή!
(όπως στις διαφημίσεις που έχει ξεσηκώσει η άλλη στον αέρα το σπίτι, ξεσκονίζει, σφουγγαρίζει, τρίβει πατώματα και πλακάκια, ανακατεύει το ψητό στην κατσαρόλα... όλα μες τη χαρά, με άψογο μακιγιάζ και φορώντας δεκάποντη γόβα στιλέτο).
Αμ το άλλο;
Που έχουν ετοιμάσει ένα περίδρομο από φαγητά και γλυκά κι αφού τα έχουν διακοσμήσει και είναι σα να βγήκαν από ιλουστρασιόν χαρτί περιουδικού διακόσμησης κι αφού έχουν ένα στρατό από καλεσμένους που πρέπει να περιποιηθούν, έχουν τον χρόνο, το κέφι και το κουράγιο να τραβάνε το όλο event καρέ καρέ φωτογραφίες!!
Και με λεπτομέρειες παρακαλώ!
Φωτογραφία το πέταλο του λουλουδιού στο βάζο, φωτογραφία τον κόκκο του πιπεριού στο πιάτο, φωτογραφία την τσάκιση της χαρτοπετσέτας στο τραπέζι και πάει λέγοντας..
Ακριβώς σ' εκείνο το σημείο αισθάνομαι το αριστερό μου μάτι να "πεταρίζει" και στο στόμα να στραβώνει το χαμόγελο.
Που μια συνταγή έχω στο νου μου, καιρό τώρα, να μοιραστώ μαζί σας  νηστίσιμη και εξαιρετική και μόνο που σκέφτομαι το "βήμα και φωτογραφία" δεν βλέπω να την έχετε, τουλάχιστον όχι σ'αυτή τη νηστεία.
Σε μια άλλη, κάπου, κάποτε, ίσως, μπορεί..
Παλιά δεν ήταν έτσι.
Παλιά γράφαμε οι μεν τα δικά μας, γράφανε οι δε τα δικά τους, διαβάζαμε οι μεν των δε κι έξω απ'την πόρτα, πάπαλα..
Τώρα πώς μας προέκυψε όλος αυτός ο συμφερτός της δημιουργίας;
Πού βρέθηκαν μαζεμένες τόσες χρυσοχέρες;
Πώς καταφέρνουν να κάνουν το γενέθλιο λαμπρή χοροεσπερίδα;
Ας μου πει κάποιος.

 

Καλημέρα Άνοιξη!

Όχι δεν ήταν "βαρύς" ο φετεινός χειμώνας.
Εγώ τον ένιωσα έτσι.
Βαρύ και ατέλειωτο.
Στα μάτια μου ήταν μόνιμα ένα γκρίζο σύννεφο και μια μαυρίλα.
Όμως η Άνοιξη είναι επιτέλους εδώ!
Μπορώ να καθήσω έξω να πιω το απογευματινό μου καφεδάκι χωρίς να κρυώνω.
Και ν'αφήσω το βλέμμα μου να κυλήσει μέχρι κάτω τη θάλασσα.
Σε κάθε ανάσα μου οι μυρωδιές της γης με πλημμυρίζουν.
Όμορφη εποχή η Άνοιξη!
Σα να γεννιέται ξανά από τις στάχτες της όλη η φύση.
Και μια νέα γέννηση φέρνει πάντα μαζί της τη χαρά.
Αναπτερώνονται οι ελπίδες, τα χαμόγελα, η αισιοδοξία στα βλέμματα.
Σα να φωτίζει ο κόσμος όλος!
Και μαζί πλημμυρίζει με φως κι η ψυχή μας.
Καλημέρα Άνοιξη!