Η Βροχή Που Έγινε Χαλάζι Και Ο Τσακίρης

- ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑζει.

γκραν γκραν... γκραν γκραν..
Ο ήχος της κακοποιημένης κιθάρας ανεβαίνει από την σκάλα και τρυπώνει στο δωμάτιό μου.
Κάτω τ' αστροπελέκια κάνουν μάθημα.
Γδέρνουν τις χορδές  και "σκοτώνουν" φωνητικά το τραγούδι..
Από αστροπελέκια μεταμορφώνονται σε αδελφούς Κακοφωνίξ!

- ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑΑΑΑΑΑζει..

Επάνω, στην κρεβατοκάμαρα, προσπαθώ να αναπληρώσω τις ώρες ύπνου που δεν συμπληρώνω τη νύχτα.

- ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑζει..

Ανοίγω τα μάτια και αφουγκράζομαι ακίνητη στο κρεβάτι.

- ΕΕΕγινε η βροχη χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑΑΑΑΑΑζει..

Έτσι και κατέβω κάτω θα σου πω εγώ αν πειράζει ή δεν πειράζει, σκέφτομαι φουρκισμένη.
Τί αμαρτίες πληρώνω Θεέ μου!
Και τις πληρώνω... κυριολεκτικά!
Αλλά δεν φταίει άλλος εκτός από εμένα..
Εμένα που  έφερα τον κόσμο άνω κάτω για να βρω δάσκαλο να κάνει μαθήματα στους δυο Κακοφωνίξ!
Λούσου τα τώρα μαντάμ..
Δεν ήθελες να μείνουν μόνο με την ιστιοπλοϊα .. ντε και καλά να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους..
Εκεί τουλάχιστον βολοδέρνουν με τα κύματα και δεν ενοχλούν..
Κι αν κάνουν λάθος κίνηση θα τη πληρώσουν οι ίδιοι πέφτοντας στην θάλασσα και βγαίνοντας μουσκίδι, δεν θα την πληρώσουν τα αυτάκια σου!
Συνέχισα το παραμιλητό μου ακίνητη, ανάμεσα στους ήχους της κιθάρας και σε φάλτσες φωνές.
Και τότε θυμήθηκα την κουβέντα που κάναμε την ώρα του μεσημεριανού φαγητού και .. πνίγηκα στα γέλια!

 Παναγιώτης:    δεν θέλω να μου βάλεις πατάτες, μόνο κρέας.
Εγώ:                 θα φας και πατάτες.
Παναγιώτης:    δεν θέλω.
Εγώ:                 δεν πειράζει, θα τις φας κι ας μη θέλεις

(εδώ μπαίνει στην κουβέντα και ο Βασίλης)

- φάτε τες ρε, θέλεις να παρεξηγηθεί ο Καποδίστριας εκεί που είναι;
- γιατί να παρεξηγηθεί;
- που δεν σου αρέσουν
- ε και τί μ' αυτό, πού κολλάει ο Καποδίστριας;
- ποιός έφερε τις πατάτες στην Ελλάδα ρε  ;
- ο Τσακίρης!!!!!!

Όπως ήταν φυσικό με τα ασυγκράτητα γέλια που μας έπιασαν ξεχάσαμε την διαφωνία μας για το αν θα φάει ή όχι τις πατάτες..

- ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑΑΑΑΑΑζει..

Είναι Κάτι Μέρες

Πρωινό ξύπνημα στις τρεις και κάτι.
Δουλειά μέχρι τις δώδεκα.
Τιμολόγια, παραγγελίες, πιστωτικά, τηλέφωνα.
Επιστροφή σπίτι με ενδιάμεση στάση στο σούπερ μάρκετ για ψώνια.
Φαγητό με τα παιδιά.
Ύπνος.
Απογευματινός καφές στην βεράντα.
Περατζάδα στο φεισμπουκ..
Διάβασμα.
Μισή ώρα στατικό ποδήλατο.
Έξι χιλιόμετρα.
Ιδρώτας.
Ντους.
Καυγάς με τ' αστροπελέκια.

- δεν γράφουν εξετάσεις με το κινητό στο χέρι.
- διάβασα.
- πότε; γιατί εγώ δεν σε είδα να διαβάζεις, αντίθετα σε βλέπω με ένα κινητό στο χέρι συνέχεια.
- δεν είσαι εδώ συνέχεια, διάβασα το πρωί που έλειπες στην δουλειά.
- αυτό πια να τα κάνεις όλα όταν λείπω κι όταν είμαι εδώ τίποτα.. με ξεπερνάει.
- ε, τί να σου κάνω αφού έτσι έγινε, δεν σου λέω ψέμματα.
- μη μου φωνάζεις εμένα.
- δεν φωνάζω, σου εξηγώ.

Νεύρα και μούτρα.
Και γκρίνια, πολλή γκρίνια.
Κι αυτό το αίσθημα της απογοήτευσης νά' το πάλι εδώ.
Είναι κάτι μέρες που όλα φαντάζουν μαύρα.
Είναι κάτι μέρες που τίποτα δεν έχει νόημα.
Είναι κάτι μέρες που νομίζεις πως η χαρά κάπου κρύφτηκε για να σου κάνει πλάκα.
Είναι κάτι μαύρες μέρες.
Όχι έξω, έξω έχει λιακάδα, έχει φως.
Μέσα σου είναι η μαυρίλα.
Μέσα σου είναι το σκοτάδι.
Και δεν σου αρέσει γαμώτο.
Δεν σου αρέσει καθόλου να είσαι έτσι.
Να νιώθεις έτσι.
Και θυμώνεις με τον εαυτό σου.
Και λες.. δεν μπορεί..
Κάποια στιγμή θα ξεκουμπιστεί να φύγει η μαυρίλα.
Δεν την θέλω.
Ουστ!
Κάποια στιγμή θα φανερωθεί ξανά η χαρά.
Όχι τίποτα σπουδαίο.. αυτή η ήσυχη ρουτινιάρικη χαρά της καθημερινότητας.
Που καταλαβαίνεις πόσο πολύτιμη είναι όταν την χάσεις, όταν σου κρυφτεί.
Κι ελπίζεις πως κάποια στιγμή θα βγεί απ' την κρυψώνα της..
Κάποια στιγμή θα γίνει η ανατροπή μέσα σου κι όλα θα πάρουν και πάλι την θέση τους.
Τη σωστή τους θέση.
Θα έρθουν στα ίσα τους .. κι εσύ μαζί τους.
Άντε να δούμε..

Η Ζακέτα

Στην σημερινή ανάρτηση θα σας δείξω πώς το blogging συνεισφέρει στα εισοδήματα κάποιου.
Τώρα αυτός ο κάποιος δεν είναι απαραίτητο πάντα να είναι ο blogger!
Αντίθετα θα 'λεγα..
Επίσης θα σας δείξω πώς ο blogger μπορεί να πέσει θύμα εκβιασμού προκειμένου να εξασφαλίσει την δημοσιοποίηση μιας ανάρτησης.
Ξεκινάμε..

Μεσημέρι στο τραπέζι μαζί με τ' αστροπελέκια τρώμε και συζητάμε διάφορα, κάποια στιγμή το μεγάλο αστροπελέκι λέει:
- αγόρασα μια ζακέτα.
- από πού;
- από ένα φίλο μου.
- γιατί;
- μου άρεσε, την είχε πάρει για εκείνον αλλά του ήταν λίγο στενή και του την αγόρασα.
- πόσα έδωσες;
- ήταν δικά μου λεφτά, απ' το χαρτζιλίκι μου.
- εντάξει βρε παιδί μου, δικά σου λεφτά... πόσα όμως έδωσες;
- είκοσι ευρώ.
- μάλιστα, και πώς είναι αυτή η ζακέτα;
- κοίτα, εσένα δεν θα σου αρέσει, αλλά εμένα μ' άρεσε και γι' αυτό την πήρα.
- οκ, πώς είναι όμως;
- θα την δεις, επάνω την έχω στην ντουλάπα... κοίτα, δεν είναι για να την φοράς έξω, είναι για μέσα στο σπίτι.

Ομολογώ ότι όλα αυτά τα περίεργα (δεν είναι για έξω, μόνο για μέσα... δεν θα σου αρέσει αλλά την πήρα με δικά μου  λεφτά) μου είχαν κινήσει το ενδιαφέρον.
Κάτι μου βρώμαγε εδώ αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω ακόμα τί ήταν..
Τί σόι ζακέτα είναι αυτή που δεν μπορείς να την φορέσεις έξω;
Τελειώσαμε το φαγητό λοιπόν, μαζέψαμε το τραπέζι και  πήρα τον ανήφορο για τον πάνω όροφο.
Και μπαίνω στο δωμάτιό τους.
Και ανοίγω την ντουλάπα.
Και παθαίνω ΣΟΚ!
Διότι αυτό δεν ήταν μια απλή ζακέτα.
Αυτό ήταν ο Φλωρινιώτης που πέρασε απ' το σπίτι μας και ξέχασε στην ντουλάπα το σακάκι που φορούσε στην πίστα!

λεπτομέρεια που δεν διακρίνεται στην φωτογραφία: το πίσω μέρος είναι μακρύτερο απ' το μπροστά -στυλ φράκο- και έχει το σχήμα ουράς χελιδονιού!

Δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω.

Ένιωσα για δευτερόλεπτα το στόμα να στραβώνει και το εγκεφαλικό να μου γνέφει γελώντας μέσα απ' την ντουλάπα.

- Βασίληηηηη τί είναι αυτό;

- η ζακέτα που σου έλεγα.

- παιδάκι μου πας καλά;  ποιά ζακέτα;  αυτό είναι σακάκι και μάλιστα κακόγουστο .. πού στο καλό θα το φορέσεις;

- γι' αυτό σου είπα πως δεν είναι για έξω.

Δεν αισθανόμουν καλά.. η πίεση πρέπει να είχε φτάσει 120!

- βάλτο στην τσάντα και αύριο κιόλας θα το πας πίσω ακούς;

- γιατί; αφού το πήρα με δικά μου λεφτά;

- γιατί ΕΤΣΙ! ακούς;

- καλά..

Κατέβασε τα μούτρα, μουρμούρισε τα σχετικά "δεν καταλαβαίνω αφού την πήρα με δικά μου λεφτά τί σε νοιάζει" αλλά τελικά συμμορφώθηκε.

Την άλλη μέρα, ήρεμη πια μιας και η "ζακέτα" είχε επιστραφεί στον αρχικό της κάτοχο το συζητούσαμε πάλι την ώρα του φαγητού.

- κρίμα όμως.. δεν σκέφτηκα να την φωτογραφίσω να γράψω μια ανάρτηση.

- την έχω φωτογραφίσει εγώ.

- αλήθεια αγοράκι μου;  θα μου δώσεις την φωτογραφία;

- πόσα θα μου δώσεις;

Και ναι... υπέκυψα στον εκβιασμό...

Για την ανάρτηση ρε γαμώτο!

Γλωσσοπλάστης..

Τέλος κι οι φετινές διακοπές...

Ποιές διακοπές θα μου πεις;  αφού δεν πήγες πουθενά.

Τί σημασία έχει.

Η ψυχολογία μετράει κι εμένα αυτές τις δυο βδομάδες η ψυχολογία μου .. "διακόπευε".

Ξυπνούσα αργά, κοιμόμουν τα μεσημέρια, πήγαινα αργά για ύπνο τα βράδια.....

Γενικώς "ραχάτευα" (τί γλωσσοπλάστης που έχω γίνει Θεέ μου!)..

και μεταξύ μας, ....πολύ το φχαριστήθηκα.

Απ'αύριο όμως "το διάλειμμα τέλος, τα κεφάλια μέσα".....

@#$&.....δεν βρίσκω τη λέξη που ταιριάζει....

(σκέτα το "γμτ" δεν με καλύπτει... )

(σκατα ...γλωσσοπλάστης είμαι τελικά) :P :P 

Η μίρλα

Δεν την μπορώ με τίποτα την μίρλα.

Με αποσυντονίζει, μου χαλάει κάθε καλή διάθεση, με αγχώνει, με θλίβει.

Αφού καλή μου κοπέλα ήσουν παλαιότερα στην ίδια δουλειά, δεν σε ικανοποιούσε το κλίμα και παραιτήθηκες.

Κι αφού για δυό χρόνια δούλεψες αλλού, μόνη σου επέλεξες να γυρίσεις, γιατί λοιπόν γκρινιάζεις;.

Δεν ήξερες την δεύτερη φορά πού ερχόσουν;

Αν μη τί άλλο, ήσουν γνώστης του κλίματος και των συνθηκών, γιατί λοιπόν τώρα γκρινιάζεις και μου σπας τα νεύρα;

Κι αυτά τα μούτρα κάθε πρωί που παίρνω σαν απάντηση στην καλημέρα που λέω, σε τί ωφελούν;

Κι η μόνιμη επωδός σε ό,τι γίνεται ("άντε, να μη τα "πάρω" τώρα!") πού αποσκοπεί και σε τί χρησιμεύει;...

Αν για σένα αυτή η δουλειά είναι βραχνάς και τη μισείς, γιατί βρε κορίτσι μου συνεχίζεις να την κάνεις;....

Γιατί μου μαυρίζεις την κάθε μέρα με τη μίρλα σου;

Όχι άλλο...χιόνι!

Σιχάθηκε η ψυχή μου το χιόνι και το "μέσα"...
Μπήκα στο σπίτι την Παρασκευή το απόγευμα και βγήκα σήμερα το πρωί.
Βαρέθηκα να περιφέρομαι στο σπίτι με τις φόρμες και να κοιμάμαι ώρες ατέλειωτες.
Αφού για να καταλάβετε η επιδερμίδα έχει γίνει "χαρτί" απ' τον πολύ ύπνο!.. Τρελή χαρά έκανα σήμερα το πρωί που θα πήγαινα επιτέλους στη δουλειά.
(Για να είμαι ειλικρινής και χτες θα πήγαινα, αλλά είχα τον άντρα μου που φώναζε "είσαι καλά;...δεν κυκλοφορεί τίποτα, πώς θα φτάσουμε μέχρι το μετρό;".....άντρες! ...σε μια κουταλιά νερό πνίγονται!)
Σήμερα είχαμε και μια απώλεια- λόγω του πάγου- στη δουλειά. Μια συνάδελφος έπεσε το πρωί μόλις βγήκε από το σπίτι της στο παγωμένο πεζοδρόμιο και τό'παθε το καταγματάκι της.
Στο σπίτι κάποιος σωλήνας εξωτερικός έχει σπάσει και το νερό στάζει ακριβώς πάνω από την πόρτα εισόδου, παρ'όλο που έχουμε κλείσει την παροχή.
Το πρωί που αφήσαμε το αυτοκίνητο κι έπρεπε να περπατήσουμε μέχρι το μετρό, βαδίζαμε μετά "φόβο Θεού"...
Να πάει στο καλό το χιόνι και να λείπει το βύσσινο!
Προσωπικά πιο πολύ βαρεμάρα και έξοδα (του υδραυλικού που θα επισκευάσει τον σωλήνα) μου δημιούργησε, παρά χαρά!

Θυμώνω..

Aπό χθες είμαι στενοχωρημένη, αναστατωμένη και πολύ θυμωμένη.
Στενοχωρημένη κι αναστατωμένη γιατί βλέπω πως η κατάσταση της υγείας του πατέρα μου χειροτερεύει μέρα με τη μέρα.
Και δεν μιλάω για κάτι οργανικό, αλλά για τα γεράματα που φυσιολογικά του έχουν χτυπήσει την πόρτα....
Και θυμωμένη για την παραίτηση που διακρίνω να τον έχει κυριέψει.
Δεν κάνει τίποτα....αφήνεται στην ανημπόρια του και μιζεριάζει.
Δεν θυμάμαι ποτέ ...μα ποτέ όμως, να τον ρώτησα τί κάνει και να μου είπε καλά.
Πάντα πονάει...πάντα κάτι έχει....πάντα υποφέρει.
Αυτόματα στο νου μου έρχεται η μάνα.
Μια μάνα που όσο θυμάμαι τον εαυτό μου μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία.
Μια μάνα φιλάσθενη, που όποτε την ρωτούσες τί κάνει θα σου απαντούσε "καλά, δόξα τω Θεώ"...και πάντα με χαμόγελο.
Μια μάνα που μέχρι το τελευταίο πρωινό της ζωής της φρόντισε να μας μαγειρέψει για να "φύγει" ήσυχη!
Κι ασυνείδητα κάνω την σύγκριση.....και θυμώνω!
Θυμώνω με τους ανθρώπους που είναι σε μια διαρκή μίρλα, που δεν κάνουν τίποτα, που αφήνονται, που περιμένουν απ' τους άλλους να τρέξουν για κείνους.
Θυμώνω με την παραίτηση και την έμμεση ενοχοποίηση....θυμώνω με τον εαυτό μου που αφήνω να με θυμώνουν και να με ενοχοποιούν...
Θυμώνω!

 

Τί τό'θελα το ζύγισμα;

Τί τό'θελα σήμερα το πρωί κι υπέκυψα στον πειρασμό;....
Καλά να πάθω!
Βέβαια για να είμαι ειλικρινής, μέρες τώρα έβλεπα την κατρακύλα μου αλλά τό'παιζα κινέζος, δεν ξέρω.....δεν είδα....δεν νομίζω....
Έχω και τον κακό σύμβουλο, τον άντρα μου που είναι όλο "μια χαρά είσαι, ....εμένα έτσι μ'αρέσεις,.....γυναικάρα μου εσύ!", κι άλλα τέτοια καθησυχαστικά, πολύ θέλει ο άνθρωπος;..
Μ'έτρωγε όμως η περιέργεια...και μιας κι έβλεπα τα σημάδια.... είπα να κάνω το απονεννοημένο....ν'ανέβω στην ζυγαριά!
Την οποία ζυγαριά μέχρι σήμερα περιφρονούσα επιδεικτικά κι όταν καμμιά φορά ξεπρόβαλλε κάτω απ'το ντουλάπι του μπάνιου, έσπευδα να την κλωτσήσω για να χαθεί πάλι από τα μάτια μου!
Σήμερα όμως μου είχε καρφωθεί ν'ανέβω......κι ανέβηκα.....και τον έπαθα τον ντουβρουτζά!!
Έτσι είναι κυρά μου, όταν καταβροχθίζεις ό,τι μπορεί να φαγωθεί χωρίς κανένα περιορισμό, θά'ρθει η ώρα να το πληρώσεις!
Τί τα θέλαμε Καλιστάκι μου τα παϊδάκια, τις τυροκαφτερές και τα σπέσιαλ παγωτά στις 12 το βράδυ;...οι γουρουνιές πληρώνονται......νάτα τώρα!
Πανικός!
Πρέπει να δράσω και μάλιστα άμεσα. Φέρτε μου δίαιτες....φέρτε μου διαιτολόγους.....φέρτε μου διατροφές...
Μέχρι κι εκείνο το στατικό ποδήλατο θυμήθηκα που καιρό τώρα, έχει κατέβει στο κάτω σπίτι των μεγάλων γιων κι έχει μετατραπεί σε μια ωραιότατη κρεμάστρα για τα μπουφάν τους.
Μήπως να φέρω πάνω και ν'αρχίσω τα χιλιόμετρα;...
Βοηθάτε γειτόνοι!
Προς το παρόν πάω να φάω για πρωινό το 2% γιαουρτάκι μου κι εσείς μήν κάθεστε....
Ψάξτε συρτάρια, ξεθάψτε δίαιτες, συμβουλές, διατροφές και καταθέστε τα.....πάσα προσφορά δεκτή!

Υγ. μη τολμήσει κανείς σας να ρωτήσει πόσα κιλά πήρα ή πόσα κιλά είμαι....τον σκότωσα!