Για Κάποιες Άλλες Μανούλες

Είναι κάτι παιδιά που δεν γεύονται την αγάπη.
Είναι κάτι παιδιά που το πρώτο αίσθημα που βιώνουν , είναι η απόρριψη....... η απόρριψη του ίδιου του γονιού που τα έφερε στον κόσμο.
Είναι κάτι παιδιά που έχουν για σπίτι τους ένα τεράστιο θάλαμο και όταν πονούν δεν υπάρχει διαθέσιμη αγκαλιά να τα παρηγορήσει, που σε κοιτούν με λυπημένα μάτια και σε αποκαλούν "μαμά" ....κι ας σε είδαν μόλις σήμερα.
Είναι κάτι παιδιά που περιμένουν μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χάδι, μια "μαμά"....μιας κι η δική τους τα απέρριψε πριν δουν καλά καλά το πρώτο φως της ζωής.
Είναι κάτι παιδιά που όταν σε ρωτούν "γιατί μαμά άργησες τόσο να έρθεις να με πάρεις;" ...δεν ξέρεις τί να τους απαντήσεις.
Ένας κόμπος μαζεύεται στον λαιμό και τον πνίγει.....και το μόνο που κάνεις είναι να τα σφίγγεις στην αγκαλιά σου για να μη δουν τα δάκρυα που γεμίζουν τα μάτια σου.
Αυτά τα παιδιά σου επιστρέφουν με άπειρη γενναιοδωρία την αγάπη που θα τους προσφέρεις.
Αυτά τα παιδιά σου λένε το καταπληκτικό.."Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΑΜΑ ΠΟΥ Μ'ΑΓΑΠΑΣ"....και τα μάτια σου γεμίζουν δάκρυα, γιατί κανένα από τα δικά σου παιδιά δεν σου το είπε ποτέ, αλλά κι εσύ ο ίδιος δεν το είπες ποτέ στους δικούς σου γονείς.
Γιατί για όλους εμάς, η γονική αγάπη είναι κάτι δεδομένο, την βρήκαμε .....την γευτήκαμε με την πρώτη ανάσα ζωής.
Όχι όμως και γι'αυτά τα παιδιά.
Γι'αυτό όταν την βρουν, την προσέχουν σαν κάτι πολύτιμο που στερήθηκαν κι επιτέλους τους δίνεται.

Xρόνια πολλά σε όλα αυτά τα παιδιά και στις μανούλες τους!!

Υγ. Αυτό το ποστ έχει δημοσιευτεί πριν από χρόνια.Το ανεβάζω πάλι αφαιρώντας μόνο κάποια κομμάτια απ' το τέλος καθώς τότε ήταν αναρτημένο για άλλη περίπτωση και νομίζω πως ταιριάζει απόλυτα στη σημερινή μέρα......

 

Το Χρονικό Μιας Χειρουργημένης

Όταν ζεις σ' ένα σπίτι με τέσσερις άντρες (σύζυγος, αστροπελέκια κι ένας εργένης αδελφός) έχεις πολλούς λόγους για να γκρινιάξεις.
Έρχεται όμως μια ωραία (;) ημέρα ένα χειρουργείο να σε βγάλει ασπροπρόσωπη και να σε κάνει να πάρεις το αίμα σου πίσω.
Έτσι αυτές τις - μετά χειρουργείο - μέρες, τα αστροπελέκια απλώνουν μπουγάδες στο μπαλκόνι, σκουπίζουν, φέρνουν τσάγια, χαμομήλια κι άλλα αφεψήματα στο κρεββάτι κι ο μπαμπάς μας μαγειρεύει, ψωνίζει, σερβίρει και πάει λέγοντας.
Με λίγα λόγια επικρατεί ένας οργασμός εργασιών για τους άντρες του σπιτιού.
Εν τω μεταξύ, σπίτι πονάω περισσότερο απ' ότι στο νοσοκομείο.

Ίσως γιατί εκεί τα παυσίπονα ήταν ενδοφλέβια και η ενέργειά τους ήταν άμεση, τώρα τί να σου κάνει το ντεπονάκι;
Απ' το νοσοκομείο έφυγα κοτσονάτη κοτσονάτη κι εδώ κάθε φορά που σηκώνομαι να περπατήσω λίγο, είμαι διπλωμένη στα δύο κι έχω και τον Παναγιώτη (μικρό αστροπελέκι) από δίπλα να με ρωτά "να σου φέρω το μπαστούνι του παππού;"....
- σιγά μη μου φέρεις και το πι του παππού, απαντώ μες τα νεύρα η δικιά σου.
Που, μεταξύ μας, δεν θα ήταν κακή ιδέα αλλά τί τα θες.... όλοι για ένα prestige  ζούμε σ' αυτή την ζωή!
Επίσης δεν τους αφήνω να χαλαρώσουν..
-Ωωωωωχχχ, λέω εγώ και στο δωμάτιο οι άντρες του σπιτιού συνεχίζουν τις δουλειές τους σα να μη συμβαίνει τίποτα, βλέπουν τηλεόραση, κουβεντιάζουν ή παίζουν στον υπολογιστή.
Δεύτερο ωωωχχχ με πιο τραβηγμένο το Ω αυτή τη φορά.
Τίποτα ... συνεχίζουν να παρακολουθούν το έργο, να κουβεντιάζουν και να παίζουν στον υπολογιστή.
Τρίτο "ωωωχχχχ" πολύ πιο τραβηγμένο από τις δυό προηγούμενες φορές  με το volume της φωνής αισθητά ανεβασμένο .. και το αποτέλεσμα με δικαιώνει.
Πετάγονται στον αέρα και οι τρεις ρωτώντας τί θέλω.
- Τίποτα, απαντώ, απλά σας θέλω σε ετοιμότητα !


ps : σήμερα είμαι καλύτερα...

 

Ευχαριστώ Από Καρδιάς

Aποφάσισα πως θα είναι πιο σύντομο να ανεβάσω μια νέα ανάρτηση για να σας ευχαριστήσω για τις τόσες ευχές και την πολύ αγάπη που εισέπραξα μέσα από τα σχόλιά σας, από το να απαντήσω στην κάθε μια ξεχωριστά.
Ξέρω πως το σωστό είναι αυτό, αλλά σήμερα γύρισα σπίτι και δεν έχω το κουράγιο ...
Οι τέσσερις τρύπες με πονούν και μετά από την ξεκούραση του νοσοκομείου, το ανέβα κατέβα, το πήγαινε και το έλα με έχουν εξαντλήσει.
Έφυγα απ' το νοσοκομείο παίρνοντας για δωράκι σε ένα αποστειρωμένο κυπελάκι δυό κοτρώνες από την χολή που μου αφαίρεσαν (με μέγεθος δυο ρεβυθιών η κάθε μια)

και ένα dvd με την εγχείρηση!!!!!!!!!!!!!!
Που σημαίνει πως θα κάνω σύναξη στην οικογένεια με ποπ κορν και πατατάκια να απολαύσουμε την.... ταινία με πρωταγωνίστρια εμένα!
Φοβερό;
Γιες ιτ ις!
Και για το τέλος σας κράτησα τα καλύτερα.
Θυμόσαστε που γκρίνιαζα για την φωτογραφική μηχανή γκουμούτσα που μου είχε πάρει ο άντρας μου και δεν την χρησιμοποίησα ποτέ;
Γυρίζω που  λέτε σπίτι, ανεβαίνω να ξαπλώσω στο δωμάτιό μου και βρίσκω πάνω στο γραφείο μου να με περιμένει το δώρο του άντρα μου για την γιορτή μου.

Η μικρή πόκετ φωτογραφική μηχανή που ονειρευόμουν!
 Δεν είναι φοβερή;
Έκανα σαν μικρό παιδί απ' τη χαρά μου, αν μπορούσα να χοροπηδήσω θα το έκανα!
Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω ξανά από καρδιάς όλες όσες μου στείλατε μηνύματα αγάπης και  συμπαράστασης, να καλωσορίσω μια δυό καινούργιες φίλες που προστέθηκαν στην παρέα και να τους υποσχεθώ πως σύντομα θα περάσω από τα σπίτια τους να τα πούμε.
Λίγο να συνέλθω κορίτσια και θα έρθω να γνωριστούμε, να πάω κι ένα κομμωτήριο, να σιαχτώ λίγο η γυναίκα, μη με δείτε και τρομάξετε, ναι;
Να ευχαριστήσω την Coco Verycoco για το βραβείο που μου δίνει, με την υπόσχεση να το παραλάβω αύριο μεθαύριο για τους γνωστούς λόγους, μη τα ξαναλέμε..
Φιλιά πολλά!

 

Ο Καντέμης Άνθρωπος!

Ξέρετε πως είμαι λίγο ανατρεπτική σαν άνθρωπος.
Κι επειδή αυτές τις μέρες όλες οι αναρτήσεις είναι για τρελά φαγοπότια, κι όμορφες στιγμές, αποφάσισα να κάνω τη διαφορά!
Σήμερα λοιπόν θα σας δώσω οδηγίες "πως να περάσετε το χειρότερο Πάσχα... ever"
Κατ' αρχάς πρέπει να έχετε εξασφαλίσει ένα επεισόδιο υγείας στο οποίο - ως συνήθως - δεν έχετε δώσει την πρέπουσα σημασία κι όλο αναβάλλετε την επίσκεψη στον γιατρό.
Αυτό από μόνο του εξασφαλίζει το 50% της επιτυχίας.
Το άλλο 50% εξαρτάται από την καντεμιά που σας δέρνει.. εγώ έχω πάρει ντοκτορά, οπότε είχα στο τσεπάκι μου και το άλλο 50%.
Έτσι λοιπόν φτάνει η Μ.Παρασκευή και εμφανίζεται ο γνωστός πόνος, προς Θεού μη δώσετε σημασία, σφίξτε τα δόντια και αφού πάρετε μερικές βαθειές ανάσες πηγαίνετε στον επιτάφιο.
Εννοείται πως δεν θα υπακούσετε τιε παραινέσεις των δικών σας να μείνετε σπίτι.
Το Μ.ΣάΒΒατο πάτε κανονικά στη δουλειά και το βράδυ παρακαλάτε να αντέξετε την λειτουργία για να..... πεθάνετε αφού έχετε κοινωνήσει, μη τυχόν και εξασφαλίσετε στην άλλη ζωή μια θέση έξω από την πόρτα του παραδείσου, γιατί μέσα δεν μπαίνετε που να χτυπάτε τον πωπό σας κάτω!
Και σας επιτρέπει ο Μεγαλοδύναμος να κοινωνήσετε και γυρίζετε περιχαρείς  σπίτι τα ξημερώματα και βάζετε να φάτε ένα πιάτο μαγειρίτσα, μετά μάλιστα από πενήντα μέρες νηστεία... το τιγκάρεστε και λίγο πάνω απ' το κανονικό.
Και ξυπνάτε την Κυριακή του Πάσχα με την πιο όμορφη διάθεση!
Από κάτω ακούγεται η επαναλαμβανόμενος ήχος της σούβλας που γυρίζει το κοκορέτσι.

Κατεβαίνετε στον κήπο σκορπίζοντας φιλιά και Χριστός Ανέστη στους δικούς σας.
Τί κι αν θα είστε μόνοι σαν οικογένεια;
Τί κι αν οι μεγάλοι γιοί λείπουν σε εκδρομές, τί κι αν οι φίλοι είχαν όλοι κάτι κανονίσει;.
 Ο καιρός είναι υπέροχος και θα περάσετε τέλεια..

Φτιάχνετε και μια φραπεδιά να την απολαύσετε χαζεύοντας το κοκορέτσι και πίνετε την πρώτη γουλιά.
Εκεί έρχεται  ξανά ο γνωστός πόνος.... οξύς και επίμονος.
Χάνετε το χρώμα σας, παρατάτε τον καφέ και ανεβαίνετε όπως όπως τα σκαλιά για την κρεβατοκάμαρα.
Διπλωμένοι στα δύο από αφόρητους πόνους απαντάτε στα τηλέφωνα των παιδιών σας που τηλεφωνούν για Χριστός Ανέστη και ευχές, σα να μην τρέχει τίποτα και απειλείτε το έτερόν σας ήμισυ με διαζύγιο αν του ξεφύγει κουβέντα.
Μεσημεριάζει, το κοκορέτσι έχει κατέβει από την σούβλα κι εσείς αφουγράζεστε να τους ακούσετε να κάθονται στο τραπέζι.
Μόλις συμβεί αυτό αρχίστε να ντύνεστε έτσι ώστε μόλις αποφάνε (γιατί ο σκοπός σας είναι να μη τους χαλάσετε την μέρα, λες και δεν έχει ήδη χαλάσει) να φύγετε για το νοσοκομείο.
Όπου στο νοσοκομείο διαγνώσκουν σοβαρό πρόβλημα στο στομάχι και σας κάνουν εισαγωγή.
Δεύτερη μέρα του Πάσχα και παράλληλα η ονομαστική σας εορτή (Γεωργία, Τζωρτζίνα, Τζίνα.. δεν ήταν δική μου επιλογή αλλά της νονάς μου γι' αυτό μη βαράτε), ο υπέρηχος κοιλιάς δείχνει πολύ σοβαρό πρόβλημα στη χολή.
Έχουν μαζευτεί διάφορα νταμαροειδή πετρώματα και πρέπει επειγόντως να αφαιρεθεί.
Όμως οι γιατροί θέλουν να εξακριβώσουν αν υπάρχει πρόβλημα παράλληλα και στο στομάχι  .. (βρήκαμε τον παπά ας θάψουμε πέντ' έξι), έτσι την επομένη της ονομαστικής εορτής (σήμερα) προγραμματίζουν γαστροσκόπηση.
Η οποία γαστροσκόπηση έδειξε μια οξεία γαστρίτιδα μεν που όμως δεν είναι η αιτία του προβλήματος.
Η αιτία του πόνου είναι η χολή και τέτοια ανάποδη και στριμμένη που είναι θα εκδιωχθεί μια για πάντα αύριο!
Που σημαίνει πως και αύριο βράδυ θα κοιμηθώ στο φιλόξενο περιβάλλον της κλινικής που νοσηλεύομαι.
Που σημαίνει πως αν εξαιρέσω την μαγειρίτσα που έφαγα και μ' έφαγε... είμαι από την Κυριακή με φιδέ, ζελέ και νεράκι του Θεού.
Πριν από λίγο έφυγε ο χειρούργος ο οποίος θα με εγχειρίσει αύριο, που μου είπε και τα καλά τα νέα.
Πως δηλαδή μετά από μια εγχείρηση χολής, για το καλό το δικό μου,  θα πρέπει να αποφύγω οτιδήποτε έχει λίπος για ένα μήνα!
Όχι τυριά, όχι παγωτά, όχι αρνάκι, όχι, όχι, όχι!
Τζίζους!
Πόσο καντέμω πρέπει να είμαι που μετά από πενήντα μέρες νηστείας πρέπει να συνεχίσω για ακόμα ένα μήνα;...
Πόσο;;;

Συγχώρα με Κύριε!

Μεγάλη Πέμπτη στην εκκλησία.
Γιατί αν δεν είσαι μια τέτοια μέρα στην εκκλησία , που αλλού  μπορείς να είσαι;
Κι όταν ο ιερέας βγαίνει κουβαλώντας τον σταυρό νιώθω τα δάκρυα να τρέχουν ποτάμι ... ανεξέλεγκτα.
Γιατί τον σταυρώνω κάθε μέρα με τις αμαρτίες, την περηφάνια, την κακία, τα ψέμματα, τον εγωισμό, τις βρισιές και τα πάθη μου.
Και νιώθω πως δεν αξίζω την σταυρική Του θυσία.
Σήμερα πάλι εκεί.. για τον ενταφιασμό του.
Πάλι τα δάκρυα έτρεξαν απ'τα μάτια μου και το μόνο που μπόρεσα να ψιθυρίσω ήταν "συγχώρα με Κύριε, συγχώρα με"..
Συγχωρέστε με όσοι σας πίκρανα, σας στενοχώρησα, σας πλήγωσα...
Για να αξιωθώ αύριο μετά την Ανάστασή Του να μεταλάβω Το Σώμα και Το Αίμα Του!
Καλή Ανάσταση σε όλον τον κόσμο.
Καλό Πάσχα σε όλους εσάς και τις οικογένειές σας.



Σημ. Ο επιτάφιος της ενορίας μας, στις δυο δεξιές φωτογραφίες πάνω και κάτω διακρίνονται τ' αστροπελέκια μου παπαδάκια.
Ο Βασίλης και ο Παναγιώτης  είναι από έξι χρονών στο ιερό στο πλάι του πνευματικού μας ιερέα π. Αρσένιου.