Πάσχα Είναι..

Πάσχα είναι Ανάσταση.

Είναι Αναγέννηση.

Είναι χαρά.

Είναι πάθος.

Είναι αγάπη.

Είναι συγχώρεση.

Είναι μετάνοια.

Είναι φίλιωμα.

Είναι φιλί.

Είναι άγγιγμα καρδιάς.

Είναι όλα αυτά και άλλα τόσα!

Και είναι πρώτη η ψυχή που αφουγκράζεται, βιώνει, αισθάνεται και μετά έρχεται το σώμα  για να απολαύσει.

Ζήσαμε και την φετινή Ανάσταση, όπως πάντα,  σε μια υπέροχη αναστάσιμη λειτουργία που τέλειωσε ξημερώματα Κυριακής.
Για πρώτη φορά είχαμε μαζί και τον αδελφό μου που καταφέραμε να τον πείσουμε να κοιμηθεί αρκετά το μεσημέρι για να ξενυχτήσει, κάτι που δεν συνήθιζε μέχρι τώρα.
Στην επιστροφή για το σπίτι  τα παιδιά παρέμειναν ξύπνια στην διαδρομή και τιτίβιζαν χαρούμενα από το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου.
Και δώστου πειράγματα.. και δώστου γέλια..  και δώστου χαρά..
Μεγάλωσαν, σκεφτόμουν, τώρα μπορούν πιο εύκολα να παραμένουν ξύπνια και να βιώνουν στιγμές σαν κι αυτή.
Το πρωί σηκώθηκε - όπως πάντα - πρώτος ο Χρήστος για να βάλει να ψήνεται το υπέροχο κοκορέτσι μειντ μπαϊ Κρίστος!

Στα ενδιάμεσα το τηλέφωνο δεν σταμάτησε να χτυπά.
Ευχές από φίλους αλλά κι από τα μεγάλα μου αγόρια που λείπουν.
Ευχές κι από τους γείτονες.
Χαμόγελα που δρασκελίζουν τα κατώφλια των αυλών κι έρχονται κι ακουμπάνε ακριβώς εκεί που πρέπει, πάνω στις ψυχές!
Καφεδάκι στην λιακάδα με θέα το κοκορέτσι και δίπλα τον Δία που περίμενε καρτερικά να τελειώσει η ιεροτελεστία για να πάρει κι εκείνος το δικό του μερίδιο από την γιορτή!

Και μετά το Πασχαλινό τραπέζι.

Στρωμένο με περίσσεμα αγάπης για όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν ό,τι πιο ευλογημένο.
Την οικογένειά μου!

Χριστός Ανέστη!

Απρόσμενες Εξελίξεις

Ο Απρίλης ξεκίνησε με απρόσμενη χαρά και έναν ψυχικό ξεσηκωμό που είχα χρόνια να νιώσω.
Δεν θα σας αποκαλύψω λεπτομέρειες, θα τα πούμε όλα στην ώρα τους.
Προς το παρόν κρατήστε πως η πρωτομηνιά μου επιφύλασσε μια έκπληξη που με ξεσήκωσε,  μου έδωσε μεγάλη χαρά και είμαι πολύ ενθουσιασμένη για ό,τι πρόκειται να συμβεί!
(γιούπι γιούπι γιούπι!!!)
Κατά τ' άλλα περιμένω ανυπόμονα την αυριανή μέρα και την μάζωξη στις γειτονιές.
Ανυπομονώ να δω, να ακούσω και να συναντήσω όλες εσάς που καθημερινά βρισκόμαστε αλλά δεν έχουμε δει ή αγγίξει ακόμα η μια την άλλη.

Χθες απόλαυσα την πολυτέλεια (;) να βρίσκομαι σπίτι με μια μέρα άδεια που δεν ζήτησα μεν,  αποφάσισα να απολαύσω δε..
Σηκώθηκα νωρίς και βγήκα για τον πρωϊνό μου καφέ στην βεράντα.
Ο Δίας δίπλα μου συνέχιζε τον ύπνο του ατάραχος!

Σε μικρά γλαστράκια και μεγαλύτερες γλάστρες οι κάκτοι και τα λουλούδια σε πλήρη αναγέννηση!

Κατέβηκα στον κήπο για να δω από κοντά  την βερυκοκιά του Μικρού μου Αγωνιστή και χάρηκα τόσο πολύ που μέσα σε τρεις μήνες το άδειο κλαδί που είχαμε φυτέψει τότε,  έγινε δεντράκι έτοιμο να μας δώσει τους πρώτους καρπούς του!

έκοψα λουλούδια και στόλισα μ' αυτά το σπίτι..

κι ένα μικρό ματσάκι από άνθη της πορτοκαλιάς που τόσο καιρό λυπόμουν να κόψω και τελικά ενέδωσα στην λαχτάρα για να μπορώ να τα μυρίζω μέσα στο σπίτι..

Τελικά η άνοιξη είναι στην ψυχή μας όταν όλα πάνε καλά,
όταν απολαμβάνουμε την ηρεμία της οικογένειας κι
όταν μας συμβαίνουν μικρές χαρές που μας βγάζουν ευχάριστα απ' την -κατά τ' άλλα ευλογημένη -ρουτίνα και βάζουν χρώμα στην καθημερινότητά μας!

Νά' χετε μια πολύ όμορφη και λαμπερή μέρα!

Χειμώνας - Άνοιξη 1-0

Πάνω που χαρήκαμε κι είπαμε πως η άνοιξη μπήκε για τα καλά.
Πάνω που νιώσαμε το Πάσχα να κοντοζυγώνει.
(γιατί τί νομίζεις; ένα τσιγάρο δρόμος μας χωρίζει.)
Πάνω που αρχίσαμε να ονειρευόμαστε ρομαντζάδες στην βεράντα κι ελαφρύ ντύσιμο..
Πάνω που σκεφτήκαμε μήπως ήταν ώρα τις επόμενες μέρες να σηκώσουμε τα χαλιά..
Πάνω εκεί  έρχεται αυτός ο άτιμος ο καιρός και για άλλη μια φορά τα φέρνει όλα τούμπα.
Κρύοοοοοοο!
Η άνοιξη απομακρύνθηκε, την είδα σας λέω να στρίβει στην γωνία κρατώντας μια μικρή βαλιτσούλα στο χέρι.
Τώρα βέβαια, αν κρίνω απ' το μέγεθος της βαλίτσας, δεν θα λείψει για πολύ αλλά και πάλι ο ψόφος... ψόφος!
Το Πάσχα εξακολουθεί να κοντοζυγώνει αλλά φέρνει μαζί του κάτι αλάνια βοριαδάκια.
Και να πεις πως δεν του τό' πα;
Μάλλιασε η γλώσσα μου "πρόσεχε τις παρέες σου",  γιατί τί θα πει ο άλλος που δεν σε ξέρει και τόσο καλά;
 "δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι"  αυτό θα πει!
Έτσι,  το όνειρο για  ρομαντζάδα αουτσάιντ ξεφούσκωσε σαν μπαλόνι.
Το ελαφρύ ντύσιμο δεν το συζητώ, αυτό κατέρρευσε σαν ένας γελοίος χάρτινος πύργος.
Τα χαλιά δεν μαζεύονται, τουλάχιστον όχι πριν νιώσω αρκετά ζεστά, (μόνο πάνω απ' το πτώμα μου).
Παρ' όλα αυτά, σε πείσμα όλων, άρχισα να στολίζω σιγά σιγά το σπίτι.
Διότι τί του λείπει του ψωριάρη;
Φούντα με μαργαριτάρι!
Αμόλησα το λοιπόν κάτι κοκόρους στον πάγκο της κουζίνας..

Ολίγα πασχαλινά .. ωά δώθε κείθε, ίσα να σπάσει λίγο την ξεραϊλα και την μονοτονία...

Και τέλος έριξα μια "τσαχπινιά" από κουνελοντεκόρ, μπας κι αλλάξει λίγο την διάθεση που έχει παγώσει..

Καλή εβδομάδα να έχουμε αδέλφια.
Ντυθείτε ζεστά και μην απελπίζεστε γιατί η άνοιξη..
πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικιά μας θά' ναι!!