Η Πόλη Που Αγάπησα (Πρώτη Μέρα)

Υποσχέθηκα να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου απ' το πρόσφατο ταξίδι μας στην Πόλη και αυτό θα κάνω.
Μόνο που είναι αδύνατον να τα συμπεριλάβω όλα σε μια και μοναδική ανάρτηση, οπότε οπλιστείτε με υπομονή γιατί θα σας πάρω μαζί μου στο ταξίδι και θα τα δούμε όλα (ή σχεδόν όλα) μέρα-μέρα.
Η αλήθεια είναι πως πάλι δεν θα καταφέρω να περιγράψω όσα είδα, ένιωσα κι όσα με συγκίνησαν..
Θα προσπαθήσω όμως να σας μεταφέρω μια μικρή, ελάχιστη γεύση από αυτά!

Το ταξίδι μας ξεκίνησε την προηγούμενη Δευτέρα.
Η πτήση μας ήταν στις  08:25 το πρωί.
Σηκωθήκαμε λοιπόν στις 06:00, μετά από μια σχεδόν άυπνη νύχτα γεμάτη υπερένταση για ό,τι μας περίμενε!
Ασπαστήκαμε σταυρωτά τ' αστροπελέκια δίνοντας συνεχείς συμβουλές και οδηγίες και βγήκαμε από την βεράντα της κουζίνας να κατέβουμε στο γκαραζ της αυλής που ήταν το αυτοκίνητο.
Θα μας πήγαινε στο αεροδρόμιο ο δεύτερος από τους μεγάλους μου γιους ο οποίος θα έμενε κιόλας μαζί με τ' αστροπελέκια για όσο θα λείπαμε.
Έξω στην βεράντα λοιπόν στράφηκα τυχαία και κοίταξα τα δυο γλαστράκια που είχα φυτέψει τους βολβούς απ' τις γλαδιόλες των ψηφιακών γειτονιών και τότε είδα δυο πράσινα φυλαράκια να ξεπροβάλουν στο χώμα!
Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!
Έβγαλα κατ' ευθείαν την φωτογραφική μηχανή και τράβηξα την πρώτη φωτογραφία στο ξεκίνημα του ταξιδιού μας!
Τις γλαδιόλες μου!

Και  βέβαια από εκείνη τη στιγμή και για πέντε μέρες, η φωτογραφική μηχανή έγινε η φυσική προέκταση του χεριού μου!
Έχω τραβήξει γύρω στις 1500 φωτογραφίες..
Εσείς θα δείτε μόνο ένα μικρό αριθμό από αυτές γιατί αλλιώς θα έπρεπε να ανεβάζω για αρκετό καιρό μόνο φωτογραφίες και τίποτα άλλο, οπότε στο τέλος με το δίκιο σας, θα με κράζατε.
Συνέχισα λοιπόν να φωτογραφίζω ακόμα και στην απογείωση

προσπαθώντας από ψηλά να διακρίνω το σπίτι μας και στη συνέχεια τα σύννεφα που ολοένα και πύκνωναν

ώσπου πάνω από την Τουρκία πια, ριπές από βροχή ήρθαν και θόλωσαν το τζάμι του παραθύρου μου

και μας προετοίμασαν για τον καιρό που θα συναντούσαμε μετά την προσγείωση..
Η Κωνσταντινούπολη μας υποδέχτηκε βροχερή!
Τίποτα όμως δεν ήταν δυνατόν να μας πτοείσει.
Το πρώτο που αγοράσαμε ήταν μια ομπρέλα από τους πλανόδιους πωλητές που βρίσκονταν έξω απ' το μετρό και ξεκινήσαμε να γνωρίσουμε αυτή την Πόλη που έκρυβε απίστευτους θησαυρούς ιστορίας και πολιτισμού και είχε ρίζες ελληνικές.. βυζαντινές!
Αφήσαμε τα πράγματά μας στο ξενοδοχείο και ξεκινήσαμε με τα πόδια για το παλιό παλάτι, το Τοπ Καπί, που βρίσκονταν πολύ κοντά.
Στην διαδρομή συνέχισα απτόητη τα κλικ μου..

Κι όταν πια φτάσαμε, σταθήκαμε κάτω από την βροχή και περιμέναμε καρτερικά στην ουρά για να βγάλουμε το εισιτήριο για την είσοδο.

Περνώντας την πύλη μεταφερθήκαμε αιώνες πίσω για να θαυμάσουμε ανεκτίμητους θησαυρούς που δυστυχώς απαγορευόταν η φωτογράφιση τους..
Έτσι τα μόνα που μπόρεσα να απαθανατίσω ήταν οι αμέτρητοι οντάδες

τα απίστευτα σε διακόσμηση τζάκια, οθωμανικού στυλ, που είχε το κάθε δωμάτιο

τα εξαίσια βιτρό παράθυρα τα οποία περιστοιχίζονταν από καταπληκτικά iznik πλακάκια

τα περίτεχνα διακοσμημένα ταβάνια των δωματίων

πολλές από τις εξωτερικές αυλές που το παλάτι διέθετε αρκετές

και απόψεις από τα χαγιάτια

Περιπλανηθήκαμε για ώρες στο παλάτι του σουλτάνου και κατόπιν στους δαιδαλώδεις διαδρόμους και τα δωμάτια του χαρεμιού πριν φύγουμε για να μπούμε πρώτα στο πάρκο που βρίσκεται δίπλα από την είσοδο των τειχών

και μετά να κατηφορίσουμε προς τον πύργο του Γαλατά, αφού πρώτα κάναμε μια στάση για φαγητό έτσι ώστε να έχουμε δυνάμεις  να περπατήσουμε την μεγάλη ανηφόρα που μας έκοψε την ανάσα μέχρι να τον αντικρύσουμε τεράστιο κι επιβλητικό μπροστά μας.

σταθήκαμε πάλι στην ουρά για να μπούμε, να ανέβουμε με το ασανσέρ και να απολαύσουμε την υπέροχη θέα απ' το μπαλκόνι του

και μετά ήπιαμε τον καφέ μας συνεχίζοντας να απολαμβάνουμε την θέα και κουβεντιάζοντας για όσα μοιραζόμασταν..

Είχε νυχτώσει πια για τα καλά όταν κατηφορίσαμε για να επιστρέψουμε κατάκοποι  στο ξενοδοχείο μετά από μια εξαντλητική αλλά γεμάτη όμορφες εικόνες πρώτη μέρα.

συνεχίζεται....

Στην Πόλη Αδελφές Μου.. Στην Πόλη

Γράφω Σάββατο 26/4 αλλά εσείς θα διαβάζετε τούτο το ποστ την Δευτέρα το πρωί στις 8,30 γιατί τότε είναι προγραμματισμένο να ανέβει.
Δευτέρα πρωί λοιπόν..
Μια Δευτέρα που την ονειρεύομαι ένα μήνα τώρα!
Δευτέρα πρωί εσείς διαβάζετε τούτες τις γραμμές κι εγώ πετάω (κυριολεκτικά) στα σύννεφα.
Δευτέρα 28/4
Ώρα 08:25 π.μ.
Πτήση 990
Aegean Airlines
Kαι...
Κωνσταντινούπολη σου ερχόμαστε!
Πρώτη του Απρίλη έκλεισα τα εισιτήρια και όχι... δεν ήταν ψέμα πρωταπριλιάτικο!
Από κείνη τη στιγμή είχα ήδη ξεκινήσει το ταξίδι.
Μόνο το σώμα μου παρέμενε εδώ.
Πήγαινα στην δουλειά, γύριζα, μαγείρευα, σιδέρωνα, φωτογράφιζα.. με την ψυχή και το νου φευγάτους!
Αυτά είχαν ήδη φτάσει εκεί.
Στην Πόλη!
Και τριγύριζαν στα σοκάκια του Φαναριού.
Έκαναν βόλτα με την άμαξα στην Πρίγκηπο.
Έπιναν καφέ με θέα τον Βόσπορο.
Απολάμβαναν την πολυτέλεια ενός χαμάμ!
Ψώνιζαν στο πολύβουο μεγάλο παζάρι.
Αλώνιζαν στην Πόλη των χρωμάτων, των μυρωδιών και των αισθήσεων.

Καλό μας ταξίδι λοιπόν.
Κι εσείς αναμείνατε γιατί θα έχω πολλά να σας πω και να σας δείξω όταν με το καλό γυρίσω.

Φιλώ σας!



υγ. ναι, καλά καταλάβατε απ' την φωτογραφία.. τ' αστροπελέκια μείναν εδώ και μας κουνήσαν το μαντήλι..

Disqus Or Not Disqus?

Η σημερινή ανάρτηση γίνεται με αφορμή την δυσαρέσκεια κάποιων από σας για το disqus σαν φόρμα σχολίων.
Θέλω λοιπόν να σας εξηγήσω γιατί επέλεξα να το εφαρμόσω..
Τον τελευταίο καιρό είχα κατακλυστεί από spam σχόλια τύπου χάκινγκ σε σημείο να μην προλαβαίνω να διαγράφω..
Καθημερινά φθάνανε κατά δεκάδες και το μειλ μου γέμιζε από δαύτα!
Η ασφάλεια του μπλογκ κινδύνευε, έως που κάποια μέρα είπα.. ινάφ!
Τότε αποφάσισα να εγκαταστήσω το disqus και ομολογώ πως από εκείνη την στιγμή ησύχασα!
Βλέπετε το disqus - αν μη τι άλλο - προσφέρει ύψιστη ασφάλεια στα σχόλια.
Και δεν είναι το μόνο πλεονέκτημά του, παρ' όλο που θεωρώ πως είναι το σημαντικότερο.
Μπορείς  να παρακολουθείς όλα τα σχόλια που έχεις κάνει ακόμα και να διαγράψεις κάποιο αν θες.
Επίσης μπορείς να εγγραφείς  και να φαίνεται το μπλογκ σου ή  να σχολιάσεις απλά σαν guest.
Μπορείς να ανεβάσεις μαζί με το σχόλιο κάποια φωτογραφία.
Όμως τίποτα απ' αυτά δεν είναι τόσο σημαντικό όσο η ασφάλεια που σου παρέχει.
Δεν είναι τυχαίο πως τα πιο έγκυρα sites και blogs  χρησιμοποιούν το disqus!
Έχω σχολιάσει σε αρκετά blogs με το disqus πολύ πριν το εγκαταστήσω στο δικό μου και δεν είχα ποτέ πρόβλημα ούτε θυμάμαι να δυσκολεύτηκα..
Όσοι θέλετε μπορείτε να κάνετε εγγραφή σ' αυτό - μια και μοναδική φορά χωρίς απαραίτητα να το εγκαταστήσετε - και μετά το όνομά σας θα λειτουργεί σαν λινκ που θα κατευθύνει στην δική σας ιστοσελίδα ή το blog.
Παράλληλα σας δίνει την δυνατότητα επιλογής σχολιασμού με όποιον λογαριασμό εσείς επιλέξετε, google+, facebook ή twitter.
Mετά απ' όλες αυτές τις διευκρινήσεις και τις εξηγήσεις πιστεύω πως θα μου συγχωρέσετε την επιμονή να συνεχίσω να το χρησιμοποιώ..

Φιλώ σας!

Πάσχα Είναι..

Πάσχα είναι Ανάσταση.

Είναι Αναγέννηση.

Είναι χαρά.

Είναι πάθος.

Είναι αγάπη.

Είναι συγχώρεση.

Είναι μετάνοια.

Είναι φίλιωμα.

Είναι φιλί.

Είναι άγγιγμα καρδιάς.

Είναι όλα αυτά και άλλα τόσα!

Και είναι πρώτη η ψυχή που αφουγκράζεται, βιώνει, αισθάνεται και μετά έρχεται το σώμα  για να απολαύσει.

Ζήσαμε και την φετινή Ανάσταση, όπως πάντα,  σε μια υπέροχη αναστάσιμη λειτουργία που τέλειωσε ξημερώματα Κυριακής.
Για πρώτη φορά είχαμε μαζί και τον αδελφό μου που καταφέραμε να τον πείσουμε να κοιμηθεί αρκετά το μεσημέρι για να ξενυχτήσει, κάτι που δεν συνήθιζε μέχρι τώρα.
Στην επιστροφή για το σπίτι  τα παιδιά παρέμειναν ξύπνια στην διαδρομή και τιτίβιζαν χαρούμενα από το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου.
Και δώστου πειράγματα.. και δώστου γέλια..  και δώστου χαρά..
Μεγάλωσαν, σκεφτόμουν, τώρα μπορούν πιο εύκολα να παραμένουν ξύπνια και να βιώνουν στιγμές σαν κι αυτή.
Το πρωί σηκώθηκε - όπως πάντα - πρώτος ο Χρήστος για να βάλει να ψήνεται το υπέροχο κοκορέτσι μειντ μπαϊ Κρίστος!

Στα ενδιάμεσα το τηλέφωνο δεν σταμάτησε να χτυπά.
Ευχές από φίλους αλλά κι από τα μεγάλα μου αγόρια που λείπουν.
Ευχές κι από τους γείτονες.
Χαμόγελα που δρασκελίζουν τα κατώφλια των αυλών κι έρχονται κι ακουμπάνε ακριβώς εκεί που πρέπει, πάνω στις ψυχές!
Καφεδάκι στην λιακάδα με θέα το κοκορέτσι και δίπλα τον Δία που περίμενε καρτερικά να τελειώσει η ιεροτελεστία για να πάρει κι εκείνος το δικό του μερίδιο από την γιορτή!

Και μετά το Πασχαλινό τραπέζι.

Στρωμένο με περίσσεμα αγάπης για όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν ό,τι πιο ευλογημένο.
Την οικογένειά μου!

Χριστός Ανέστη!