Μεγάλη Εβδομάδα Και Φέτος

Μεγάλη Εβδομάδα!

Οι μέρες της κατανυκτικές.

Σε καλούν να στραφείς μέσα σου.

Να διορθώσεις, να συγχωρέσεις, να μετανιώσεις..

Την αγαπώ αυτή την εβδομάδα.

Αγαπώ αυτές τις μέρες της κάθαρσης..

Τα απογεύματα διασχίζουμε με το αυτοκίνητο μια μεγάλη απόσταση - σχεδόν σαράντα πέντε λεπτών -  για να πάμε στην εκκλησία μας.

Στην δική μας εκκλησία.

Αυτή που πηγαίνουμε χρόνια τώρα.

Και συνεχίζουμε να πηγαίνουμε τις Κυριακές παρ' όλο που μετακομίσαμε πολλά χιλιόμετρα μακριά.

Εκεί τα παιδιά θα χαθούν μες το ιερό για να βοηθήσουν τον ιερέα στην λειτουργία, κάτι που κάνουν από τότε που ήσαν έξι χρονών.

Και χαίρονται τόσο γι' αυτό!

Μας το λένε στην επιστροφή για το σπίτι, μας το δείχνουν τα πρόσωπά τους και η ανυπομονησία τους να βρεθούν πάλι εκεί την επόμενη μέρα.

Εκεί στο ημίφως  που δημιουργείται από το φως των καντηλιών, με την μυρωδιά του μοσχολίβανου να ευωδιάζει τον χώρο και με υπέροχους βυζαντινούς ύμνους,  βιώνουμε κάθε χρόνο τα Πάθη, την Σταύρωση και εν τέλει την  Ανάστασή Του!

Ο Περσινός Επιτάφιος

Οι μέρες αυτές είναι αφιερωμένες στην εκκλησία.
Δεν με νοιάζει αν δεν προλάβω να φτιάξω κουλούρια και τσουρέκια.
Αυτά μπορώ και να τα αγοράσω.
Όμως δεν καταλαβαίνω Πάσχα αν δεν μετέχω στις λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας.
Ακούω πολλούς να λένε "μια ιδέα είναι και το Πάσχα, άλλη μια μέρα με τρελό φαγοπότι"...
Έτσι είναι όταν φτάνεις σ' αυτό δίχως να στερήσεις τον εαυτό σου.
Δίχως την εκούσια αυτοσυγκράτηση που γίνεται με την νηστεία.
Στον βαθμό που ο καθένας μπορεί.
Όταν λοιπόν στερηθείς όλη την Σαρακοστή τότε έχουν άλλη αξία αυτά που θα γευτείς την Κυριακή του Πάσχα..
Φτάσαμε λοιπόν και φέτος, δίχως - η αλήθεια είναι - να πολυκαταλάβουμε πώς πέρασε ο καιρός, στα μισά της Μεγάλης Εβδομάδας.

Εύχομαι  η Ανάσταση του Κυρίου να φέρει την λύτρωση στις ψυχές και να φωτίσει τον δρόμο μας.

Καλή Ανάσταση    και  Καλό Πάσχα  σε όλους εσάς και τις οικογένειές σας!

Η Ζακέτα

Στην σημερινή ανάρτηση θα σας δείξω πώς το blogging συνεισφέρει στα εισοδήματα κάποιου.
Τώρα αυτός ο κάποιος δεν είναι απαραίτητο πάντα να είναι ο blogger!
Αντίθετα θα 'λεγα..
Επίσης θα σας δείξω πώς ο blogger μπορεί να πέσει θύμα εκβιασμού προκειμένου να εξασφαλίσει την δημοσιοποίηση μιας ανάρτησης.
Ξεκινάμε..

Μεσημέρι στο τραπέζι μαζί με τ' αστροπελέκια τρώμε και συζητάμε διάφορα, κάποια στιγμή το μεγάλο αστροπελέκι λέει:
- αγόρασα μια ζακέτα.
- από πού;
- από ένα φίλο μου.
- γιατί;
- μου άρεσε, την είχε πάρει για εκείνον αλλά του ήταν λίγο στενή και του την αγόρασα.
- πόσα έδωσες;
- ήταν δικά μου λεφτά, απ' το χαρτζιλίκι μου.
- εντάξει βρε παιδί μου, δικά σου λεφτά... πόσα όμως έδωσες;
- είκοσι ευρώ.
- μάλιστα, και πώς είναι αυτή η ζακέτα;
- κοίτα, εσένα δεν θα σου αρέσει, αλλά εμένα μ' άρεσε και γι' αυτό την πήρα.
- οκ, πώς είναι όμως;
- θα την δεις, επάνω την έχω στην ντουλάπα... κοίτα, δεν είναι για να την φοράς έξω, είναι για μέσα στο σπίτι.

Ομολογώ ότι όλα αυτά τα περίεργα (δεν είναι για έξω, μόνο για μέσα... δεν θα σου αρέσει αλλά την πήρα με δικά μου  λεφτά) μου είχαν κινήσει το ενδιαφέρον.
Κάτι μου βρώμαγε εδώ αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω ακόμα τί ήταν..
Τί σόι ζακέτα είναι αυτή που δεν μπορείς να την φορέσεις έξω;
Τελειώσαμε το φαγητό λοιπόν, μαζέψαμε το τραπέζι και  πήρα τον ανήφορο για τον πάνω όροφο.
Και μπαίνω στο δωμάτιό τους.
Και ανοίγω την ντουλάπα.
Και παθαίνω ΣΟΚ!
Διότι αυτό δεν ήταν μια απλή ζακέτα.
Αυτό ήταν ο Φλωρινιώτης που πέρασε απ' το σπίτι μας και ξέχασε στην ντουλάπα το σακάκι που φορούσε στην πίστα!

λεπτομέρεια που δεν διακρίνεται στην φωτογραφία: το πίσω μέρος είναι μακρύτερο απ' το μπροστά -στυλ φράκο- και έχει το σχήμα ουράς χελιδονιού!

Δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω.

Ένιωσα για δευτερόλεπτα το στόμα να στραβώνει και το εγκεφαλικό να μου γνέφει γελώντας μέσα απ' την ντουλάπα.

- Βασίληηηηη τί είναι αυτό;

- η ζακέτα που σου έλεγα.

- παιδάκι μου πας καλά;  ποιά ζακέτα;  αυτό είναι σακάκι και μάλιστα κακόγουστο .. πού στο καλό θα το φορέσεις;

- γι' αυτό σου είπα πως δεν είναι για έξω.

Δεν αισθανόμουν καλά.. η πίεση πρέπει να είχε φτάσει 120!

- βάλτο στην τσάντα και αύριο κιόλας θα το πας πίσω ακούς;

- γιατί; αφού το πήρα με δικά μου λεφτά;

- γιατί ΕΤΣΙ! ακούς;

- καλά..

Κατέβασε τα μούτρα, μουρμούρισε τα σχετικά "δεν καταλαβαίνω αφού την πήρα με δικά μου λεφτά τί σε νοιάζει" αλλά τελικά συμμορφώθηκε.

Την άλλη μέρα, ήρεμη πια μιας και η "ζακέτα" είχε επιστραφεί στον αρχικό της κάτοχο το συζητούσαμε πάλι την ώρα του φαγητού.

- κρίμα όμως.. δεν σκέφτηκα να την φωτογραφίσω να γράψω μια ανάρτηση.

- την έχω φωτογραφίσει εγώ.

- αλήθεια αγοράκι μου;  θα μου δώσεις την φωτογραφία;

- πόσα θα μου δώσεις;

Και ναι... υπέκυψα στον εκβιασμό...

Για την ανάρτηση ρε γαμώτο!

Το Λουλούδι Της Γειτονιάς

Γύρισα αργά το βράδυ του περασμένου Σαββάτου απ' τις γειτονιές κι έπεσα αποκαμωμένη στον καναπέ.
Το κεφάλι μου ήταν γεμάτο από όσα συναρπαστικά είχα ακούσει.
Το μυαλό μου σε εγρήγορση..
Υπάρχουν τόσες ιδέες, τόσα πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς!
Αρκεί να το πιστέψει και να το παλέψει.
Ό,τι είχα ακούσει το διήμερο τριγυρνούσε στο μυαλό μου και νοερά άνοιγα την μια επιχείρηση πίσω απ' την άλλη.
Εν τω μεταξύ τ' αστροπελέκια είχαν αδειάσει το περιεχόμενο της πάνινης τσάντας με τα διάφορα δώρα και καλούδια που μας έδωσαν στο συνέδριο και τα επεξεργάζονταν.
Επιφωνήματα, σχόλια και γέλια..
Ώσπου έφτασαν και στα δυο μικρά χάρτινα σακουλάκια..
(ναι, είχα δυο βολβούς... τον δεύτερο μου το χάρισαν.. ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε)
- τί είναι αυτά μαμά;
- ξέρω γω; ανοίξτε τα να δούμε.

Σκύψαμε πάνω από τον καρπό και τον κοιτούσαμε με απορία. 

Τί νά' ναι άραγε τούτο το κρεμμύδι;

- για δες, είπα στο μεγάλο αστροπελέκι, κάτι γράφει επάνω, διάβασε να καταλάβουμε ..

Ήμουν σίγουρη πως μόλις διαβάζαμε το μικρό κειμενάκι όλες οι απορίες μας θα λύνονταν.

" Η καλύτερη στιγμή να φυτέψεις ένα δέντρο ήταν πριν είκοσι χρόνια.
  Η δεύτερη καλύτερη είναι τώρα..  "

Mάλιστα..
Κοιτάξαμε μια τα κρεμμύδια και μια το κείμενο πάνω στο σακκουλάκι.
- ωραία, είπα και τί δέντρο δηλαδή θα γίνει τούτο;
(θεωρώντας πως αφού η παροιμία μιλά για δέντρα και ο βολβός θα γινόταν ντε και σώνει .. δέντρο).
- κρεμμυδιά, απάντησε το "στεφάνι" μου και τ' αστροπελέκια πέσανε κάτω από τα γέλια.
Η αλήθεια είναι πως κι εμένα αυτήν την εντύπωση μου έδινε... κρεμμυδιού!
Αλλά  πάλι..  το ένστικτό μου έλεγε πως δεν ήταν δυνατόν να είναι ένα απλό κρεμμύδι.
Κάτι άλλο κρυβόταν ... αλλά τί;
Μέχρι που διάβασα στην σελίδα των ψηφιακών γειτονιών στο facebook ότι ο βολβός είναι γλαδιόλα.
Τέλεια!!
Χθες λοιπόν πήγα κι αγόρασα χώμα και έβαλα από ένα βολβό σε κάθε γλαστράκι

τα σκέπασα με χώμα, τα πότισα και περιμένω να δω τις γλαδιόλες μου να φυτρώνουν..

Eν τω μεταξύ έκανα και μια έρευνα στον γκούγκλη, διάβασα ότι τώρα είναι η εποχή για τη φύτευσή τους, ότι ανθίζουν όλο το καλοκαίρι και κάθε πόσο χρειάζεται να τις ποτίζω .
Χρειάζονται αρκετές βδομάδες μέχρι να βγουν τα λουλούδια οπότε .. οπλίστηκα με υπομονή και περιμένω με αγωνία να δω τί χρώμα θα έχουν.
Οι γλαδιόλες της γειτονιάς μας!
Της δικής μας γειτονιάς!

Εσείς φυτέψατε την δική σας;

Ψηφιακές Γειτονιές.. Ήμουν Κι Εγώ Εκεί!

Σας έχω πει ότι είμαι ντροπιάρα;
Αν όχι,  το ομολογώ τώρα.
Aπό ντροπή πέρυσι δεν πήγα στην πρώτη μάζωξη των "ψηφιακών γειτονιών".
Άκου τώρα βίτσιο, ντρεπόμουν να πάω μόνη μου!
Μετά βέβαια το σκυλομετάνιωσα αλλά ήτο πλέον αργά.
Φέτος λοιπόν είπα θα πάω ο κόσμος να χαλάσει.
Aφού λοιπόν είχα πάρει απόφαση να βάλω στην άκρη τις ντροπές και είχα αρχίσει να κάνω ασκήσεις θάρρους... πάνω κει ήρθε και η πρόσκληση.
"τί θά' λεγες να ερχόσουν στις ψηφιακές γειτονιές να μας μιλήσεις για το blog, την εμπειρία σου κι ότι άλλο θά' θελες εσύ να μοιραστείς;",
Ε, ναι... το ομολογώ... πέταξα την σκούφια μου (παρεπιπτόντως αν την δείτε πουθενά φέρτε την)..
Σε χρόνο dt (μην το μετανιώσουν και μείνω με την χαρά) έστειλα την θετική απάντηση.
Φαντάζομαι πως δεν θα έχουν πάρει γρηγορότερη απάντηση σε email οι άνθρωποι...
Για να καταλάβετε το δάχτυλο δεν είχε φύγει από το "αποστολή" του δικού τους email όταν έφτασε το δικό μου..
Έσπασα όλα τα ρεκόρ Γκίνες σε ταχύτητα..
Παρ' όλα αυτά, επειδή το χούι δεν αλλάζει,  κάλεσα και την καλή μου φίλη Teteel να με συντροφέψει αυτές τις δυο μέρες ώστε να έχω έναν "δικό μου" άνθρωπο μαζί..
Παρασκευή απόγευμα λοιπόν φτάσαμε σεινάμενες κουνάμενες στο Hub.
Εκεί στην είσοδο, παρ' όλα τα ζεστά χαμόγελα που μας υποδέχτηκαν, σκέφτηκα πως αν δεν είχα την Ελευθερία δεν θα περνούσα την πόρτα..
(είπαμε... είμαι ντροπιάρα).

Μας υποδέχτηκαν λοιπόν με ζεστά και εγκάρδια χαμόγελα οι άνθρωποι, παραλάβαμε τις καρτέλες με τα ονόματά μας, τις τσαντούλες με τα δωράκια μας και ανεβήκαμε τα σκαλιά.
Από κει και πέρα όλα πήραν τον δρόμο τους και το ταξίδι ξεκίνησε!

Παρακολουθήσαμε ό,τι υπήρχε από workshop..  μπήκαμε και βγήκαμε στις αίθουσες

και πίναμε καφέδες... όλων των ειδών ..

τα γλυκά, όπως αυτά της φωτογραφίας αλλά και κάτι άλλα υπέροχα - τουλάχιστον οπτικά - cupcakes που κάνανε πασαρέλα μπροστά απ' τα μάτια μου την επόμενη μέρα, δεν μπόρεσα να τα δοκιμάσω λόγω νηστείας.
Έτσι τα φωτογράφισα,  προτού εξαφανιστούν και μείνουν μόνο τα ψίχουλα,  για να τα βλέπω..

Την επόμενη μέρα (Σάββατο) ήμουν και πάλι εκεί απ' το πρωί.
Αυτήν την φορά πήγα μόνη μου μιας και η Ελευθερία θα ερχόταν αργότερα, αλλά "του είχα πάρει πια τον αέρα"  και δεν με πείραζε.. εξ' άλλου είχα κάνει τα κονέ μου .. τις γνωριμίες μου..

Mαρία (http://megalono-megaloneis-megalonei.blogspot.gr/), Φλώρα (http://www.fteroygismata.blogspot.gr/), Γεωργία (http://www.4seasonswithgeo.com/)



Κατερίνα (http://kapaworld.blogspot.gr/) και η αφεντιά μου

Οι ομιλίες ήταν μοναδικές!
Τις παρακολούθησα δίχως ίχνος βαρεμάρας από την πρώτη μέχρι την τελευταία.

Και βέβαια δεν σκεφτόμουν καθόλου, μα ΚΑΘΟΛΟΥ την ώρα που θα έπρεπε να ανέβουμε στην σκηνή.
Όσες λοιπόν με πλησίαζαν θα πρέπει να ήταν βαλτές γιατί όλες, μα ΟΛΕΣ με ρωτούσαν το ίδιο πράγμα "πώς αισθάνεσαι;  έχεις άγχος;"..
Τό ' παν μια, τό' παν δυο, τό' παν τρεις ... την τέταρτη άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως τελικά θα έπρεπε να έχω και σκεφτόμουν πόσο μουλάρα και αναίσθητη είμαι που όσο κι αν έψαχνα δεν ανακάλυπτα ίχνος απ' αυτό μέσα μου!..
Για να καταλάβετε όταν ήρθε η στιγμή να ξεκινήσουμε εγώ ρωτούσα ηλιθιωδώς... "εμείς είμαστε τώρα;"...
Ανεβήκαμε λοιπόν στην σκηνή κι από κει και πέρα όλα καλύφθηκαν από ένα σύννεφο..
Τί είπα;
Τί με ρώτησαν;
Τί απάντησα;
Ο Θεός κι η ψυχή τους!
Αμυδρά θυμάμαι το χαμόγελο της Έφης Ανέστη και τα μάτια της που με κοιτούσαν, σημάδι πως απευθυνόταν σε μένα.
Τώρα της απάντησα, δεν της απάντησα.... κανείς δεν ξέρει.
Πάντως όταν κατεβήκαμε - ζαλισμένη ακόμα - από το overdose της διασημότητας που έζησα, βρέθηκα να παίρνω συγχαρητήρια για το πόσο καλές ήμασταν και πόσο εξαιρετικά τα είπαμε..
Παρακαλώ την οργανωτική επιτροπή αν μπορεί να μου στείλει εκείνο το βιντεάκι που αφορά το πάνελ μας, γιατί θα σκάσω η κακούργα αν δεν μάθω..
Στα διαλείμματα  περιφερόμασταν..

άλλοι συνέχιζαν να είναι σε συνεχή ανταπόκριση με τα social media..

τρώγαμε, πίναμε.. την Άρτα φοβερίζαμε και - τί πρωτότυπο! - φωτογραφίζαμε η μία την άλλη...

Teteel (http://teteel-myowngarden.blogspot.gr/)

Δεν θα αναφερθώ ειδικά σε κάποιον απ' τους ομιλητές γιατί όλοι ήταν υπέροχοι και μοναδικοί στον τομέα τους.

Τα στυλό είχαν πάρει φωτιά και οι σημειώσεις γέμιζαν μπλοκ και τετράδια..

Όταν στις 8,30 το βράδυ έπεσε το τελευταίο χειροκρότημα και μαζί  η αυλαία των φετινών ψηφιακών γειτονιών, ήταν σα να μην είχε περάσει ούτε λεπτό από το ξεκίνημά τους.

Πήρα λοιπόν απ' την αρχή να αγκαλιάζω και να φιλάω αλλά αυτή την φορά για λόγους αποχωρισμού..

Οι αγκαλιές τώρα ήταν πιο ζεστές, πιο εγκάρδιες, πιο "γνώριμες" ,  τα χαμόγελα πιο πλατιά.. πιο οικεία ..

Και η ευχή μια.....

Και του χρόνου!

Απρόσμενες Εξελίξεις

Ο Απρίλης ξεκίνησε με απρόσμενη χαρά και έναν ψυχικό ξεσηκωμό που είχα χρόνια να νιώσω.
Δεν θα σας αποκαλύψω λεπτομέρειες, θα τα πούμε όλα στην ώρα τους.
Προς το παρόν κρατήστε πως η πρωτομηνιά μου επιφύλασσε μια έκπληξη που με ξεσήκωσε,  μου έδωσε μεγάλη χαρά και είμαι πολύ ενθουσιασμένη για ό,τι πρόκειται να συμβεί!
(γιούπι γιούπι γιούπι!!!)
Κατά τ' άλλα περιμένω ανυπόμονα την αυριανή μέρα και την μάζωξη στις γειτονιές.
Ανυπομονώ να δω, να ακούσω και να συναντήσω όλες εσάς που καθημερινά βρισκόμαστε αλλά δεν έχουμε δει ή αγγίξει ακόμα η μια την άλλη.

Χθες απόλαυσα την πολυτέλεια (;) να βρίσκομαι σπίτι με μια μέρα άδεια που δεν ζήτησα μεν,  αποφάσισα να απολαύσω δε..
Σηκώθηκα νωρίς και βγήκα για τον πρωϊνό μου καφέ στην βεράντα.
Ο Δίας δίπλα μου συνέχιζε τον ύπνο του ατάραχος!

Σε μικρά γλαστράκια και μεγαλύτερες γλάστρες οι κάκτοι και τα λουλούδια σε πλήρη αναγέννηση!

Κατέβηκα στον κήπο για να δω από κοντά  την βερυκοκιά του Μικρού μου Αγωνιστή και χάρηκα τόσο πολύ που μέσα σε τρεις μήνες το άδειο κλαδί που είχαμε φυτέψει τότε,  έγινε δεντράκι έτοιμο να μας δώσει τους πρώτους καρπούς του!

έκοψα λουλούδια και στόλισα μ' αυτά το σπίτι..

κι ένα μικρό ματσάκι από άνθη της πορτοκαλιάς που τόσο καιρό λυπόμουν να κόψω και τελικά ενέδωσα στην λαχτάρα για να μπορώ να τα μυρίζω μέσα στο σπίτι..

Τελικά η άνοιξη είναι στην ψυχή μας όταν όλα πάνε καλά,
όταν απολαμβάνουμε την ηρεμία της οικογένειας κι
όταν μας συμβαίνουν μικρές χαρές που μας βγάζουν ευχάριστα απ' την -κατά τ' άλλα ευλογημένη -ρουτίνα και βάζουν χρώμα στην καθημερινότητά μας!

Νά' χετε μια πολύ όμορφη και λαμπερή μέρα!